z drogi

2011-07-21T12:34:00.002+02:00

2011-04-05T22:20:00.001+02:00

In The Land Of The Northern Lights from Ole Christian Salomonsen on Vimeo.

2011-03-28T19:54:00.005+02:00

dźwięk jest fundamentem naszego istnienia
prawdziwie niezwykła postać - OLGA SZWAJGIER
-jako jedyna osoba na świecie ćwiczeniami własnego pomysłu rozszerzyła skalę głosu z czterech do sześciu oktaw, pracując nad tym przez kilka lat od chwili ukończenia Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie w 1970 roku.
Komponuje dla siebie muzykę, pisze teksty i reżyseruje swoje koncerty (m.in. w 2002 w Carnegie Hall w Nowym Jorku wykonała po raz pierwszy swój utwór "Julius").

Pod koniec cz.2 oraz 3 próbka możliwości głosowych pani Olgi

zaufaj sobie

2011-02-13T11:21:00.000+01:00

2011-01-27T20:59:00.002+01:00

2011-01-17T19:18:00.003+01:00

Starożytne tajemnice zdradza człowiek przypominający... Jezusa :)

2011-01-12T10:01:00.006+01:00

Z Jutjubowego kanału Dreamera http://www.youtube.com/user/siegajglebiej polecam

Human Consciousness Shift - (Adyashanti)

2011-01-08T17:59:00.001+01:00

Adyashanti opisuje, jak w rozwoju ludzkiej świadomości następuje przejście od poczucia odrębnego ja w kierunku doświadczenia jedności. Podkreśla on, że strach przed utratą naszych indywidualnych tożsamości powstrzymuje nas od dokonywania tej zmiany oraz jak przez konfrontacje ze strachem dochodzimy do miłości. Adyashanti sugeruje również, że osiągnięcie krytycznego punktu może stać się okazją do zmiany świadomości zarówno indywidualnie jak i i zbiorowo.

Zbyt proste żeby było prawdziwe

2011-01-08T16:35:00.001+01:00

Reklamy...?

2011-01-05T14:08:00.005+01:00

Czy to zwykła reklama? Zwróćcie uwagę na formy "My people are..." "we believe in you..." "your planet..." oraz osobliwą wskazówka na końcu materiału extra..

Pozdrawiamy was obywatele Ziemi
Moi ludzie dysponują technologią
Która pozwala porzucić ciało
I pokonywać wielkie dystanse
W mgnieniu oka.
Jesteśmy w kontakcie z waszymi przywódcami
By pomóc ludzkości przetrwać
Albowiem wierzymy w Was.
Pomagamy waszym naukowcom wynaleźć lekarstwa by leczyć choroby
Które szkodzą waszym ciałom.
oraz chronić cenne zasoby waszej planety.
Wielu z nas działa na rzec pokoju.
I może pewnego dnia wojna stanie się przeszłością
Nasza armia jest potężna i wciąż rośnie
Jesteśmy ludźmi Internetu.
I razem
Kształtujemy przyszłość ludzkości.

I Am Hera -(i od tyłu) - Areh mai

HULU - czadowy spisek, która zniszczy świat - KORZYSTAJ!

2011-01-05T14:00:00.001+01:00

Mówią, że telewizja przeżre ci mózg. To całkowite kłamstwo. Telewizja ci go tylko rozmiękczy, że będzie jak przejrzały banan. Robimy wszystko, by to osiągnąć…Jesteśmy OBCYMI - i tak tym kręcimy...

Body painting (The Omo People - Ethiopia)

2010-12-28T10:53:00.008+01:00

Niezły makijaż

Wykład Dana Wintera prezentujący nowe nurty naukowej myśli - moim zdaniem ciekawe same w sobie

2010-10-21T14:43:00.003+02:00

własny kąt

2010-10-16T14:45:00.001+02:00

2010-02-13T12:52:00.000+01:00

doskonałość

2010-01-05T11:02:00.001+01:00

dedykuję Pani Oldze Szwajgier

Oto jak wiemy że ma być

2009-12-21T11:22:00.013+01:00

Nie ma początku ani końca
Ale następuje Zmiana
Nie ma nic do nauczenia
Wystarczy przypomnieć
[To co zostało zapomniane]
Dobro i zło to tylko słowa
Połączeni czy podzieleni
Pozostajemy Jednością
Nie ma radości ani smutku
Jedynie Miłość
I nie ma większej ni mniejszej
Równowaga zostaje zachowana
Zastój i entropia są przejawami
Tej samej siły
Trwamy zarówno we śnie jak i na jawie
Ograniczenia i możliwości
Są częścią Planu

Oto jak wiemy że ma być.

Robert A. Monroe

Persona non grata - Persono nevolito

2009-12-15T20:45:00.006+01:00

Czytając pewien artykuł zaciekawiła mnie jego część, a w zasadzie koniec. Wnioski wyciągnijcie sami.

Istnieje straszliwe poczucie braku sensu i chaosu, które wynika z ekstremalnej
samotności osoby, którą odcięto od społeczeństwa. Trauma, czy gnieżdżąca się
w związkach rodzinnych czy też wojskowa wynikająca z walki zbrojnej czyni
miliony osób podległymi uczuciu braku bezpieczeństwa, zabezpieczenia, zaufania
i w końcu kończy się izolacją, samotnością i desperacją. Judith Lewis Herman
, która napisała definiującą to pole badań książkę o traumie i radzeniu z nią
sobie, stwierdziła, że wszystkie tak zwane choroby psychiczne i cierpienie
mogą być postrzegane jako zwichrowany sposób radzenia sobie przez dane osoby
z traumą. Lęk oddziela, miłość jednoczy. Wszyscy chcemy żyć w wolności, należeć
do, brać udział. Nienawiść jest jak gangrena, wstyd jest śmiertelnie niebezpieczny.
Zdolność wybaczania daje tylko złudzenie nadziei. Sandoz rozpoczął sprzedaż
LSD w 1947 roku jako psychiatryczne panaceum, lek na wszystko od schizofrenii
do kryminalnego zachowania, seksualnych perwersji, alkoholizmu i innych
uzależnień. W ciągu 15. letniego okresu rozpoczynającego się w 1950, badania
nad LSD i innymi halucynogenami wytworzyły ponad 1000 naukowych pozycji,
kilka tuzinów książek i sześć międzynarodowych konferencji i LSD było przepisywane
jako pomoc w psychoterapii dla ponad 40000 pacjentów. Aktualne badania
przy użyciu psychodelików głosi ponowne przebudzenie do znakomitych możliwości
leczenia tych teraz podlegających prohibicji substancji. Po ponad 40 latach
represji i ucisku, Rick Doblin z Multidisciplinary Association for Psychedelic
Studies (MAPS) i inni przewodzą bardziej oświeconemu, mniej histerycznemu
i przestraszonemu podejściu do użycia tych substancji. Biorę udział w
co z Bożą pomocą będzie pierwszym od 40 lat (w Kanadzie) przeprowadzonym za zgodą rządu
klinicznym teście, sponsorowanym i organizowanym przez MAPS, oceniającym
psychoterapię z asystą MDMA (Ecstasy - agquarx) dla pacjentów z opierającym
się terapii zespołem szoku pourazowego. Istnieje wiele innych zastosowań
psychodelicznej psychoterapii, takie jak ibogainowe czy z użyciem ayahuasca
leczenie nadużycia substancji (uzależnienia - agquarx). Duże ilości ludzi
mogły by skorzystać z użycia psychodelików jako entheogenów, wprowadzających
ludzi w świat duchowych przeżyć, zmniejszając ból i cierpienie związane
z izolacją poprzez nieodparte zdanie sobie sprawy, że każdy z nas jest
niewielką częścią czegoś o wiele większego niż którekolwiek z nas i że
oddzielność to iluzja, nie ma się czego bać i miłość jest w zasięgu ręki,
a wstyd można na stałe zostawić za sobą. Rytuały przejścia, przeprowadzone
przez godnych zaufania ludzi, mogą dać pozytywne efekty dla każdego.
Pomimo prohibicji, ludzie często zapraszali mnie do swoich psychedelicznych
eksperymentów, by zapewnić im bezpieczeństwo, by prowadzić ich ku
wyzwoleniu, by zakończyć automatyczne wzory zachowań, chamskie reakcje,
ku odpowiedziom z głębi serca, miłości, akceptacji i wybaczeniu.
Po jednej sesji z MDMA ludzie byli w stanie podtrzymać zdobyte wglądy,
bez konieczności pomocy narkotyku. Psychoterapia postępowała szybciej
i była głębsza w działaniu niż poprzednio: niszczący efekt działania
wstydu został zanulowany, ciężkozbrojne serca otwierały się i pozostawały
otwarte, a ludzie zyskiwali zdolność cieszenia się sakramentem każdego
momentu życia bez rozpraszających przeszłych żalów czy przyszłych zmartwień.
Powiedz nie małym krokom! Po trzech sesjach z LSD, pacjent wynużył się
z tego co określiłem chroniczną psychotyczną depresją (próbowała się
zabić trzy razy, była hospitalizowana i otrzymała kilka seansów ECT
(elektrowstrząsy - agquarx), silne antypsychotyki oraz antydepresanty) i
była w stanie utrzymać pracę, zyskać przyjemność z przeżycia kolejnych
dni jej życia i spoglądać naprzód w kierunku wzrastającego burzliwego
ogrodu rozkoszy. Od przeklinania mnie za to, że nie pozwalam jej się
zabić przestawiła się na błogosławienie mnie za zdumiewającą wolność
, która otworzyła się dla niej jako wynik jej doświadczenia z LSD.
Psychoterapia, bez LSD, nie była by w stanie jej pomóc, obawiam się.
Mogę tylko mieć nadzieję, że jeśli nowe badania nad psychedelikami
zostaną przeprowadzone w odpowiedzialny, uważny i kreatywny sposób,
siły które stanowią (rząd - agquarx) zaczną wspierać i popierać dalsze
badania w tym fascynującym kierunku. Miałem 27 lat gdy po raz pierwszy
skosztowałem tej niesamowitej substancji zwanej LSD. Teraz mam 68 lat
i przez ostatnie dwa lata byłem persona non grata w USA, ponieważ
strażnik graniczny użył Google na moim nazwisku i znalazł artykuł
, który napisałem wiele lat temu o psychoterapii z asystą entheogenów.
Mam nadzieję, że zostanę zaproszony do USA zanim umrę by uczyć
profesjonalistów jak używać psychedelików dla naszego wspólnego dobra.

Treasures Of The Spirit

2009-12-14T15:21:00.003+01:00

zen koan

2009-11-26T21:37:00.014+01:00

"Będziesz kochał Pana Boga swego". Co zamierzasz z tym uczynić? Jeśli mocno próbujesz kochać Boga, możesz spytać siebie: "Dlaczego to robię?". Odkryjesz, że robisz to, ponieważ chcesz być prawy. W końcu Bóg jest panem wszechświata i jeśli nie kochasz go, to znajdziesz się w smutnym stanie. Zatem uświadamiasz sobie, że kochasz go, ponieważ obawiasz się tego, co stałoby się z tobą, gdybyś go nie kochał. Myślisz wtedy: "To dość parszywa miłość, nieprawdaż? To zła motywacja. Chciałbym to zmienić. Chciałbym kochać Boga szczerym sercem". Lecz dlaczego chcesz to zmieniać? Uświadamiasz sobie, że powodem, dla którego chcesz mieć inny motyw, jest ten sam motyw. Mówisz zatem: "Na niebiosa, Boże mój, mam problem. Proszę, pomożesz mi?". Wtedy on przypomina ci: "Dlaczego to robisz? Po prostu poddajesz się, czyż nie? Prosisz, by ktoś inny przejął twój problem". Nagle zdajesz sobie sprawę, że utknąłeś...

przewodnik

2009-11-23T23:00:00.005+01:00

201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201220122012201

Zbyszka odpowiedz na prywatny list

2009-11-22T15:48:00.006+01:00

Odpowiedz na pr. list. xxx
Myślę, ze to nie był list od Darka samego, raczej od jakich jego części. ;Moj znajomek NP powiedział ze Darek się wściekł. Bojkotował już dawno wszystko czego sam nie wymyślił, mając bardzo bogate doświadczenia, niedocenione bo obrywał za nie po głowie.
Tak samo stało się z Sylweka i Karolem i wieloma innymi, przeświadczonymi o cudowności własnego życia i celu.
Maniacy są jacy są i każdy musi teraz swoje dołożyć do całości, Myślę, ze nie ważne jest nasze forum, mała grupka osób chcących pisać, ważniejsza jest praca w życiu. Kto się odważy otworzyć gębę i zadrzeć ze światem jak Darek. To trzeba zrobić. Uczyć się szybko jak się da i walczyć z materialnym przekonaniem bliskich. To jest ważniejsze . Gubimy się jeszcze , bo nie potrafimy się obronić. Zaczekaj, bo się to kiedyś zmieni. Sam się dołącz a nie pytaj co będzie z maniakami.
Będzie co zrobimy, wiec do roboty. Trzeba umieć gębę otwierać. To będzie.
Ludzie maja ciężkie charaktery, gonią za oklaskiem to stłamsiło Darka i zmusiło do milczenia. Brawura i bezmyślności zabija większość maniaków.,

_________________
cialka.net

"Darek zamilkł ale ludzie nie przestali interesować się Darkiem. To pokazuje jak bardzo jesteśmy zamotani w słowa"

_________________
L i b e r t é _ t o u j o u r s

Najlepszy sposób aby przestać palić tytoń

2009-11-10T17:53:00.002+01:00

Dla nałogowców pragnących się uwolnić z tytoniowego piekiełka. Łatwy sposob na rzucenie palenia.pdf
Autor z siłą retoryki przypominającą A. de Mello rozprawia się z praniem mózgu jakiemu poddawani są palacze.

Put Down Your Cigarette Rag (Don't Smoke)
by Allen Ginsberg

Dont smoke dont smoke dont smoke
Dont smoke
It's a nine billion dollar
Capitalist Communist joke
Dont smoke dont smoke dont smoke dont smoke
Dont smoke

Smoking makes you cough,
You cant sing straight
You gargle on saliva
& vomit on your plate
Dont smoke dont smoke dont smoke dont smoke,
Dont smoke smoke smoke smoke

You smoke in bed
You smoke on the hill
Smoke till yr dead
You smoke in Hell
Dont smoke dont smoke in living Hell Dope Dope
Dont smoke dont smoke dont smoke

You puff your fag
You suck your butt
You choke & gag
Teeth full of crud
Smoke smoke smoke smoke Dont dont dont
Dont Dont Dope Dope Dope Dont Smoke Dont Dope

Pay your two bucks
for a deathly pack
Trust your bad luck
& smoke in the sack
Dont Smoke Dont Smoke Nicotine Nicotine No
No dont smoke the official Dope Smoke Dope Dope

Four Billion dollars in Green
'swat Madison Avenue gets
t' advertise nicotine
& hook you radical brats
Dont Smoke Dont Smoke Dont Smoke
Nope Nope Dope Dope Hoax Hax Hoax Hoax
Dopey Dope Dopey Dope Dope Dope dope dope

Black magic pushes dope
Sexy chicks in cars
America loses hope
& smokes and drinks in bars
Don't smoke dont smoke dont smoke,
dont smoke dont dont dont dont dont
choke choke choke choke kaf kaf
Kaf Kaf Choke Choke
Choke Choke Dope Dope

Communism's flopped
Let's help the Soviet millions
Sell 'em our Coffin-Nails
& make a couple billions
Big Bucks Big Bucks bucks bucks
bucks bucks smoke smoke smoke smoke
smoke Bucks smoke bucks Dope bucks big
Dope Bucks Dig Big Dope Bucks Big Dope
Bucks dont smoke big dope bucks
Dig big Pig dope bucks

Nine billion bucks a year
a Southern Industry
Buys Senator Jesse Fear who pushes Tobacco subsidy
In the Senate Foreign Relations Committee
Dope smokes dope smokes dont smoke dont smoke
Cloak cloak cloak room cloak & dagger
smoke room cloak room dope cloak
cloak room dope cloak room dope dont smoke

Nine billion bucks for dope
approved by Time & Life
America loses hope
The President smokes Tobacco votes
Dont Smoke dont smoke dont smoke dont smoke
Dont smoke nope nope nope nope

30 thousand die of coke or
Illegal speed each year
430 thousand cigarette deaths
That's the drug to fear
In USA Dont smoke Dont smoke Dont smoke

Get Hooked on Cigarettes
Go Fight the War on Drugs
Smoke any other Weed
Get bust by Government Thugs
Dont smoke dont smoke the official dope

If you will get in bed
& give your girlfriend head
then you wont want a fag
Nor evermore a drag
Dont Smoke dont smoke Hope Hope Hope Hope
O Please Dont Smoke Dont Smoke
O Please O Please O Please
I'm calling on my knees

Twenty-four hours in bed
& give your boyfriend head
Put something in your mouth
Like skin not cigarette filth
Suck tit suck tit suck cock suck cock
suck clit suck prick suck it
but dont smoke nicotine dont smoke
dont smoke nicotine nicotine it's
too obscene dont smoke dont smoke
nicotine suck cock suck prick suck tit
suck clit suck it But dont smoke shit nope
nope nope nope Dope Dope Dope Dope
the official dope Dont Smoke

Make believe yer sick
Stay in bed and lick
yr cigarette habit greed
One day's all you need
In deed in deed in deed in deed smoke weed
smoke weed Put something green
in between but don't smoke smoke dont smoke
hope hope hope hope Nicotine dont
smoke the official dope
Dope Dope Dope Dope Dont Smoke
Smoke weed indeed smoke grass yass yass
smoke pot but not nicotine no no
indeed it's too obscene
put something green
in between your lips get hip not square
listen to my wail don't dare smoke coffin nails
ugh ugh ugh ugh the government Drug
official habit for Mr. Babbitt
Dont smoke the official dope
dope dope dope dope don't smoke
Dont Smoke Dont Smoke.

Trudne dziecko Alberta Hofmanna

2009-11-03T19:28:00.010+01:00

Hofmann w wieku 100 lat (czyli w wieku wieku :)

W piękne piątkowe popołudnie szwajcarski chemik Albert Hofmann poczuł się nagle źle w swoim laboratorium. Kręciło mu się w głowie i czuł dziwne podniecenie. Zdołał jeszcze wsiąść na rower i wrócić do domu o własnych siłach.

Położył się na łóżku i pogrążył w stanie, który opisał później tak: "Przyjemny stan upojenia charakteryzujący się ekstremalnym pobudzeniem wyobraźni. Leżąc z zamkniętymi oczami (światło dzienne oślepiało mnie), śledziłem nieprzerwany strumień fantastycznych obrazów, niezwykłych kształtów o intensywnych, kalejdoskopowo zmieniających się kolorach. Po mniej więcej dwóch godzinach objawy ustąpiły".

Ogień świętego Antoniego

Było to 16 kwietnia 1943 roku. Hofmann zajmował się wtedy jedną z pochodnych alkaloidów sporyszu. Od czasów średniowiecza wiedziano, że zatrucie sporyszem powoduje chorobliwe krwotoki zwane ogniem świętego Antoniego. Pracodawca Hofmanna, szwajcarska firma farmaceutyczna Sandoz (dziś Novartis), liczył na odnalezienie w sporyszu leków regulujących krążenie. Odnaleziono ich rzeczywiście wiele i niektóre są nawet do dzisiaj stosowane w terapii, jak np. stabilizujący ciśnienie tętnicze Dihydergot.

W 1938 roku - pięć lat przed wydarzeniami owego piątkowego popołudnia - Hofmann syntetyzował już różne pochodne jednego ze sporyszowych alkaloidów - tzw. kwasu lizergowego.

W listopadzie tego roku otrzymał substancję, którą nazwał LSD-25. Trzyliterowy skrót odnosił się do niemieckiej nazwy dwuetyloamidu kwasu lizergowego (Lyserg-Säure-Diäthylamid), a liczba 25 oznaczała po prostu kolejność syntezy. Tak się często nazywa laboratoryjne próbki, na przykład znany na całym świecie skrót WD-40 oznacza "czterdzieste podejście do zagadnienia usuwania wody" ("water displacement - 40").

Tak jak inne badane substancje LSD-25 najpierw zostało zaaplikowane szczurom. Efekty okazały się nieciekawe. Szczury wprawdzie były pobudzone, ale tętno, ciśnienie, temperatura - wszystko pozostawało w normie.

Dlaczego po pięciu latach Hofmann ponownie zsyntetyzował tę nieciekawą substancję? Nie wiadomo. Był o to pytany wielokrotnie i nigdy nie udzielił rozsądnej odpowiedzi. Po prostu uczynił to pod wpływem niejasnego przeczucia, że z LSD-25 może wyjść jeszcze coś ciekawego.

Gdy już odzyskał przytomność po swoim laboratoryjnym "odlocie", doszedł do oczywistego wniosku, że musiała go wywołać właśnie ta substancja. Hofmann wiedział jednak, że pochodne alkaloidów sporyszu są bardzo silnie toksyczne, zachowywał więc tego dnia rutynowe środki ostrożności. I mimo to uległ zatruciu - to oznaczało, że substancja musiała być tak aktywna, że wystarczyły śladowe ilości wchłonięte przez skórę.

Był tylko jeden sposób, żeby się upewnić. Przez cały weekend Hofmann bił się z myślami. W poniedziałek postanowił przeprowadzić eksperyment na sobie samym.

Rozpakowując prezent od Boga

Ta decyzja może się wydawać dziwaczna, dlatego zanim opiszemy skutki eksperymentu przeprowadzonego przez Hofmanna 19 kwietnia 1943 roku, napiszmy więcej o tym, jak nie-zwykły jest dział nauki, którym się zajmował.

Wydawałoby się, że nie ma nic bardziej zdroworozsądkowego od chemii - zwłaszcza organicznej. Estry, etery, aminy, amidy - czy w całym licealnym programie da się w ogóle znaleźć nudniejszy przedmiot?

Chemik taki jak Hofmann nie zajmuje się jednak pisaniem klasówek. Koncern farmaceutyczny zatrudnia go po to, żeby wynajdywał nowe leki. Mimo całej naukowości jest w tym więcej mistycyzmu niż systematycznej nauki.

Tacy chemicy działają przeważnie po omacku - punktem wyjścia są dla nich najczęściej naturalne substancje izolowane z roślin i grzybów, o których leczniczym (lub toksycznym) działaniu wiadomo z medycyny ludowej.

Skąd ten mistycyzm? Otóż w gruncie rzeczy nie wiadomo, po co rośliny i grzyby w ogóle produkują te substancje. Im samym nie są do niczego potrzebne. Co więcej, niewielki pożytek mają z nich też zwierzęta - żeby w ogóle docenić przeciwgorączkowe czy przeciwkrwotoczne działanie poszczególnych alkaloidów, potrzeba już ludzkiej cywilizacji, dysponującej aparatem nowoczesnej chemii albo przynajmniej warunkami do sporządzenia wywaru czy naparu. Współczesny chemik nie jest więc w tej sytuacji daleko od szamana sprzed tysiącleci szukającego w ziołach prezentu danego ludziom od Boga, którego ludzie nie potrafią jeszcze rozpakować.

Podejrzanie ochoczy ochotnik

Chemicy poszukiwaniem tego bogactwa zajmują się tak naprawdę jeszcze od czasów, w których nazywali się alchemikami i traktowali swoje rzemiosło jako przedłużenie mistycznych medytacji. Alchemicy szukali prawdy o Bogu zaszyfrowanej w strukturze materii (przedrostek al zdradza, że pierwsi alchemicy nazywali swojego Boga Allahem). Jako produkt uboczny poszukiwań odkryli destylację w alembiku, a co za tym idzie - alkohol i od tego czasu (czyli mniej więcej od XI wieku) ich pracami zaczęła interesować się także chrześcijańska Europa.

Anonimowy arabski lub chiński alchemik, chcąc działaniem siarki przemienić rtęć w złoto, otrzymał w VIII wieku syntetyczny cynober, dzięki któremu średniowieczni mnisi mogli ślicznie ilustrować rękopisy.

Michał Sędziwój, szukając eliksiru życia, otrzymał na początku XVII wieku tlen. Kontynuujący jego prace nad eliksirem nieśmiertelności holenderski alchemik Korneliusz Drebbel wynalazł karminowy barwnik do tkanin, na bazie którego niezły biznes rozkręcili jego spadkobiercy. Stulecie później to samo powtórzył Johann Dippel - zamiast eliksiru nieśmiertelności odkrył błękit pruski, który wywołał rewolucję w malarstwie. Jednocześnie Joseph Priestley, szukając leku na szkorbut, odkrył wodę sodową.
Pół wieku później William Perkin, próbując otrzymać syntetyczną chininę, odkrył organiczne barwniki do tkanin. Na początku XX stulecia niemieccy chemicy szukający kolejnych barwników dla koncernu IG Farben wynaleźli sulfonamidy - leki bakteriobójcze wyprzedzające antybiotykową rewolucję. Która też przecież dokonała się dzięki przypadkowemu zakażeniu laboratoryjnej próbki gronkowca pleśniakiem Penicillium notatum.

Całkiem niedawno zaś naukowcy koncernu Pfizer odkryli, że ochotnicy uczestniczący w klinicznych badaniach nowego leku na nadciśnienie podejrzanie ochoczo garną się do testowania substancji UK-92480. Sprawdzili dlaczego... i tak na rynku pojawiła się viagra.

Od czasów alchemików aż po czasy współczesnych koncernów chemicznych praca chemika przypomina więc trochę grę w kasynie - wydaje mu się, że wielkie pieniądze i wieczysta sława są na wyciągnięcie ręki, że zaraz odnajdzie recepturę kamienia filozoficznego lub środek na erekcję, wystarczy tylko jeszcze jeden eksperyment. To może uzależniać nie gorzej od wajchy jednorękiego bandyty.

Dlatego właśnie chemicy robią tak dziwne rzeczy jak Albert Hofmann - wracają do substancji uznanych przed laty za bezwartościowe, a nawet testują je na sobie.

Mleko od zamaskowanej czarownicy

W poniedziałek 19 kwietnia 1943 roku Hofmann wypił kieliszek wodnego roztworu zawierającego jedną czwartą miligrama LSD. To bardzo mała dawka - typowe leki podaje się w ilościach rzędu 50 czy 100 miligramów (tysięcznych części grama). Hofmann założył, że przetestuje na sobie coś łagodniejszego od piątkowych doznań. W rzeczywistości przedawkował i o ile w piątek doznał pierwszego w dziejach odlotu pozytywnego, w poniedziałek przytrafił mu się z kolei pierwszy zły odlot.

Wszystkie piątkowe objawy - dziwne kolory, zaburzenie poczucia czasu i przestrzeni, szalejąca wyobraźnia - pojawiły się ze zwiększoną siłą. Asystent Hofmanna wiedział o eksperymencie i pomógł chemikowi wrócić do domu. Obaj jechali rowerami, bo w czasie wojny w Szwajcarii brakowało benzyny. Hofmann przeklinał, że nie może się poruszyć i wciąż stoi w miejscu, w rzeczywistości - jak potem relacjonował asystent - gnał rowerem na złamanie karku, nie będąc tego świadomym.

Doznania nie były już przyjemne. Hofmann czuł się jak w koszmarnym śnie. Jego własny dom przestał być bezpiecznym azylem. Meble ożyły - opuściły swoje stałe miejsca, by wędrować po mieszkaniu. Chemik wiedział, że jest zatruty, poprosił więc sąsiadkę o mleko. Wypił duszkiem dwa litry. Zachował dość przytomności umysłu, żeby nie uciekać na jej widok, choć przestała być miłą starszą panią i zmieniła się w okrutną czarownicę z kolorową maską na twarzy.

Hofmann wiedział, że to tylko halucynacje, ale nie umiał odróżnić ich od rzeczywistości. Wezwał na pomoc lekarza, ale ten po zbadaniu pulsu i ciśnienia krwi uznał, że z chemikiem jest wszystko w porządku - ma tylko nienaturalnie rozszerzone źrenice. Przerażony naukowiec zrozumiał, że nie ma dla niego ucieczki ze świata LSD. Może tylko czekać, nie wiadomo jak długo, aż objawy same ustąpią.

Ustąpiły na szczęście następnego dnia. Hofmann był zaskoczony, że po tak silnym doznaniu nie było ani śladu kaca. Przeciwnie, czuł się wypoczęty i pełen energii - jak po koszmarnym wprawdzie, ale mimo wszystko głębokim i relaksującym śnie.

Szympans nie wie, kto tu rządzi

Gdy Hofmann powiadomił o wynikach eksperymentu swoich przełożonych, początkowo nie chcieli mu wierzyć. Powtórzyli doświadczenie na sobie. Użyli jeszcze mniejszej dawki - 0,1 miligrama - a mimo to również doświadczyli intensywnych "odlotów". Najbardziej niewiarygodna była nie sama halucynogenność LSD (znano przecież narkotyki pochodzenia naturalnego prowadzące do podobnych doznań, jak np. meskalina), ale wielkość dawki.

LSD działa już w ilościach dziesiątych części miligrama. Jest trujące, tak jak wszystkie pochodne alkaloidów sporyszu, ale żeby się nim zatruć, trzeba zażyć setki miligramów - czyli tysiąckrotność aktywnej dawki.

Sandoz uznał więc, że ma w ręku lek jednocześnie psychoaktywny i stosunkowo nieszkodliwy, o dużym potencjale terapeutycznym. Rozpoczęto intensywne badania kliniczne, jak zwykle najpierw na zwierzętach.
Okazało się, że LSD działa na wszystkie gatunki - nawet pająki nieprawidłowo budują pod jego wpływem sieci. Im bardziej rozbudowana psychika, tym silniejsze działanie - o ile myszy były tylko bardziej pobudzone, to już koty ewidentnie doznawały halucynacji, np. z nastroszoną sierścią w przerażeniu wpatrywały się w coś, czego w ogóle nie było. U szympansów zaobserwowano natomiast całkowity rozpad hierarchii społecznej - godzina działania środka wystarczyła, żeby całe stado zapomniało o tym, kto w nim rządzi.

W 1947 roku ruszyły pierwsze kliniczne testy na ochotnikach w szpitalu psychiatrycznym w Zurychu. Wykazały, że LSD może pozytywnie oddziaływać na pacjentów cierpiących na natręctwa i depresję.

Od początku jednak lek ten wyjątkowo chętnie aplikowali sobie sami psychiatrzy - dzięki niemu mogli na własnej skórze przekonać się, co czuje schizofrenik w chwili maksymalnego nasilenia psychozy.
Centralna Agencja Psychodeliczna

Właściwości LSD na początku lat 50. zainteresowały CIA. Skoro psychoaktywne działanie może wywołać nawet jedna dwudziestotysięczna grama LSD, to wynika z tego, że do wprawienia całej populacji Stanów Zjednoczonych w narkotyczny odlot wystarczy parę, najwyżej paręnaście kilo narkotyku.

W głowach decydentów CIA pojawiła się wizja bardziej nawet przerażająca od sąsiadki czarownicy w kolorowej masce - wizja radzieckich agentów zatruwających całe amerykańskie społeczeństwo białym proszkiem przemyconym w jednej walizce. Agencja od 1947 roku prowadziła specjalny program badania substancji psychoaktywnych pod kryptonimem MK-ULTRA, którego szef Sidney Gottlieb był otwarty na wszystkie możliwe pomysły, w tym najbardziej ekscentryczne.

Gottlieb uznał, że przede wszystkim nie można dopuścić, żeby LSD trafiło w ręce radzieckich naukowców - zaczął więc importować duże ilości narkotyku do USA na koszt amerykańskich podatników w zamian za gwarancję, że firma Sandoz nie będzie oferować go na wolnym rynku.

Importowana substancja trafiła do licznych szpitali i ośrodków akademickich współpracujących z CIA. Naukowcy prowadzili tam badania nad LSD, próbując odpowiedzieć na najbardziej nurtujące agencję pytania: czy za pomocą tego środka można zmienić czyjąś psychikę, czy można "odwrócić" agenta, czy można spowodować masową panikę, zatruwając wodociągi?

Projektem MK-ULTRA zajęła się tzw. komisja Churcha badająca w połowie lat 70. nielegalną działalność CIA. Chociaż archiwa projektu zniszczył w 1973 roku ówczesny dyrektor agencji Richard Helms, z tego, co udało się ustalić kongresmanom, wyłonił się dość ponury obraz eksperymentów prowadzonych na ludziach bez ich zgody i wiedzy (pacjentach, więźniach, żołnierzach). A także panujący przy tym bałagan, w którym LSD było dostępne praktycznie bez ograniczeń dla psychiatrów, psychologów, a w końcu każdego, kto potrafił wymyślić dowolny pretekst, by poprosić o próbkę do "badań".

Dentysta goni Beatlesów

W efekcie w latach 50. LSD stało się w zachodnim świecie czymś w rodzaju wewnętrznego sekretu lekarzy i psychologów. Jak wiadomo, każdy psycholog ma znajomego psychiatrę, każdy psychiatra ma znajomego internistę, internista dentystę, a dentysta weterynarza - wśród ludzi noszących białe fartuchy zaczęła się moda na ubarwianie imprez towarzyskich szczyptą halucynogenu. Zaczęli na te imprezy zapraszać poetów, artystów, pisarzy, piosenkarzy. Beatlesi swojego pierwszego odlotu doznali w kwietniu 1965 roku, na przyjęciu u Johna Rileya, dentysty George'a Harrisona. Riley dodał LSD do kawy zaserwowanej pod koniec przyjęcia.

Opis pierwszego odlotu znamy z relacji obecnej na tym przyjęciu Cynthii Lennon, pierwszej żony Johna. Muzycy szybko uświadomili sobie, że podano im narkotyk. Rzucili się do ucieczki ścigani przez gospodarza, który bał się, co Beatlesi mogą zrobić sobie (lub komuś) w stanie "odlotu". Niestety, to, że gospodarz ich ściga, jeszcze bardziej przeraziło muzyków, którzy uciekali mini morrisem prowadzonym przez Ringo Starra.

Paul chciał wysiąść z samochodu i wybijać szyby wystawowe na Oxford Street. John nic nie mówił, tylko płakał, zrozpaczony i przerażony. Sama Cynthia bezskutecznie próbowała wywołać u siebie wymioty, by oczyścić organizm z trucizny. Najbardziej przerażało ją to, że wciąż goni ich gospodarz imprezy, który w jej wyobraźni przekształcił się w demona.

Choć to pierwsze doświadczenie dla żadnego z Beatlesów nie było przyjemne, później zażywali LSD już dobrowolnie i, poczynając od płyty "Revolver" z 1966 roku, widać wyraźny wpływ narkotycznych halucynacji na teksty i muzykę wielkiej czwórki.
Wcześniej podobną inicjację przeżył Aldous Huxley, autor "Nowego wspaniałego świata", którego LSD poczęstował jeszcze w latach 50. brytyjski psychiatra dr Humphry Osmond. Efektem był esej "The Doors of Perception" ("Drzwi postrzegania"), który zainspirował nazwę grupy The Doors. W 1959 roku z kolei w jednym z eksperymentów organizowanych na zamówienie CIA wziął udział poeta Allen Ginsberg.

Dodajmy jeszcze doktora Timothy'ego Leary, który na Harvardzie legalnie eksperymentował z LSD do 1963 roku. Dodajmy Kena Keseya, który w 1959 zgłosił się na ochotnika do klinicznych testów robionych dla CIA na Stanfordzie (doświadczenie zamknięcia w szpitalu psychiatrycznym zainspirowało go do napisania powieści "Lot nad kukułczym gniazdem").
Staje się jasne, że projekt MK-ULTRA wprawdzie zakończył się fiaskiem, bo CIA nie zrealizowała zamierzonych celów, ale przyniósł nieoczekiwany skutek uboczny w postaci całej kultury psychodelicznej - od Huxleya po Pink Floyd.

Sekrety ściślaków

W 1963 roku wygasły wszystkie patenty Sandoza chroniące LSD. Szwajcarzy przestali produkować narkotyk, zaczęła go za to wytwarzać czechosłowacka firma Spofa. Czescy psychiatrzy również eksperymentowali z LSD i udowodnili, że w wielu przypadkach może ono działać leczniczo (udawało im się np. wyprowadzać z katatonii pacjentów, z którymi nie było już żadnego kontaktu). Ale ten program badawczy urwał się w latach 70., gdy jego główny animator prof. Stanisław Grof wyemigrował do USA.

W Stanach tymczasem własną produkcję uruchomił ekscentryczny chemik Augustus Owsley Stanley III, potomek zacnego rodu prawników i senatorów, który porzucił karierę, by rozpocząć produkcję narkotyku. LSD zdelegalizowano w USA dopiero w 1967 roku.

Ekscesy związane z nadużywaniem LSD przez kontestującą młodzież sprawiły, że cały zachodni świat odwrócił się od tego środka. Na przełomie lat 60. i 70. praktycznie wszędzie wycofano go z legalnego obrotu i zamknięto wszystkie programy badawcze.

Odkrywca LSD nadal wierzył w jego terapeutyczny potencjał. Został szefem wydziału produktów naturalnych w Sandozie i badał inne substancje psychodeliczne. Do Hofmanna przyjeżdżali różni entuzjaści kultury psychodelicznej, w tym słynny doktor Timothy Leary, by wspólnie zastanawiać się, jak przywrócić LSD dobre imię.

W publicznych wystąpieniach Hofmann skarżył się, że drakońskie międzynarodowe zakazy przeforsowane przez USA doprowadziły do tego, że lekarz może legalnie mieć dostęp do bardzo groźnych środków jak morfina czy nawet strychnina, a nie może mieć dostępu do LSD, które nie uzależnia i jest mniej toksyczne od przeciętnej tabletki od bólu głowy.

W 2006 roku stuletnie urodziny chemika stały się okazją do zorganizowania w Bazylei światowego kongresu psychodelicznego, na którym doszło do swoistego "wyjścia z szafy" osób przyznających się do zażywania tego narkotyku. Okazało się, że jest on dziś chyba nawet bardziej popularny wśród przedstawicieli nauk ścisłych niż poetów i muzyków rockowych, których kojarzy się z psychodelią.

W LSD inspiracji szukali twórcy przełomowych wynalazków komputerowych, jak Douglas Engelbart, wynalazca myszki i graficznego interfejsu użytkownika, czy Steve Jobs, który idee Engelbarta przełożył na rynkowy konkret komputerów Macintosh. Kary Mullis, nagrodzony Noblem za wynalezienie tzw. reakcji łańcuchowej polimerazy (techniki pozwalającej na badanie DNA, np. w kryminologii czy przy ustalaniu pokrewieństwa), również przyznał się do szukania inspiracji w odlotowych wizjach.

"Naukowiec badający cuda przyrody i niepopadający w mistycyzm to kiepski naukowiec" - podsumował to Hofmann, pokazując, jak wiele łączy go z tradycją odkrywców sztucznych barwników, leków i wody sodowej.

Hofmann zmarł 29kwietnia w imponującym wieku 102 lat. Ale zdążył dożyć spełnienia swojego marzenia - w grudniu 2007 roku szwajcarskie władze zdecydowały się rozluźnić zakazy i zezwoliły na wznowienie klinicznych eksperymentów z LSD, które podawane będzie w klinice w Solothurn pacjentom z zaawansowaną chorobą nowotworową.

Tekst z gazety wyborczej odkopał Aloha (dzięki przyjacielu)
Warto też przeczytać komentarze na forum: http://forum.gazeta.pl/forum/w,521,80664514,,Psychodeliczny_odlot_kota.html?v=2

Stary Byk Lee

2009-11-01T23:19:00.004+01:00

Tego pana jeszcze nie przedstawiałem (choć niektórym na pewno jego koścista postać jest dobrze znana) spieszę więc nadrobić zaległości. William S. Burroughs znany tez jako William Lee. Poniżej zamieszczam dwa artykuły dla dociekliwych.

Mnie zaintrygował taki oto opis stawiający go w nieco innym świetle:

W późnym okresie swej twórczości Burroughs często nawiązuje do książek Carlosa Castanedy, Johna Fowlesa, Normana Mailera, do Egipskiej i Tybetańskiej księgi umarłych. Z tego okresu pochodzi ciekawy epizod, znany z relacji Harolda Norse'a, jednego z poetów zamieszkujących Beat Hotel w Paryżu.
Burroughs powiedział, że dostał list od Ginsberga; Allen pisał o poznanej w Indiach technice medytacyjnej, dzięki której potrafi osiągnąć stan wyzwolenia od własnego Ja. Bill skomentował to słowami:
-Wielka sztuka. Mogę to zrobić w każdej chwili.
-W jaki sposób? - zapytał Norse.
-Po prostu, twoja osobowość znika, wychodzisz poza swoje ciało. Spójrz... o, tak!
Burroughs wstaje. Jego oczy tracą blask, twarz jest zupełnie pozbawiona wyrazu. Norse ma wrażenie, że widzi przed sobą mumie egipską.
-Bill, Bill! - woła.
Ale nikt mu nie odpowiada.
Wreszcie Burroughs wraca do normalnego stanu i mówi:
-Teraz rozumiesz?

----------------------------------------------------

- Chyba już pora na nasz numerek z Wilhelmem Tellem – powiedział William Burroughs do swej żony, Joan, pewnego wrześniowego wieczoru 1951 roku, w czasie przyjęcia, które urządzili dla przyjaciół. Żona była trochę zdziwiona, ale ustawiła szklankę z niedopitym drinkiem na głowie. Burroughs wymierzył pistolet i strzelił z odległości zaledwie dwóch metrów. Tylko że pocisk, zamiast w szklankę, trafił żonę w czoło. Zmarła na miejscu. Jej mąż miał dotąd opinię dobrego strzelca. Potem – już tylko znakomitego pisarza.

- Zmuszony jestem do strasznej konkluzji: gdyby nie śmierć Joan, nigdy nie zostałbym pisarzem – mówił Burroughs po wielu latach od nieszczęśliwego wydarzenia. – Żyję w ciągłym strachu przed utratą panowania nad sobą i zarazem w ciągłej potrzebie utraty panowania nad sobą, ucieczki od kontroli. Śmierć Joan przyniosła mi kontakt z przeciwnikiem, złym duchem, i wrobiła mnie w życiową walkę, w której nie miałem innego wyboru. Musiałem wypisać sobie drogę ucieczki.

Lata pokuty i wypisywania sobie drogi ucieczki skończyły się dla Williama S. Burroughsa w sobotnią noc 2 sierpnia 1997 roku, kiedy w wieku 83 lat umarł na zawał serca w swoim mieszkaniu w stanie Kansas. “Wysoki, dziwny i nieprzenikniony, bo wyglądający zwyczajnie, jak nieśmiały urzędnik bankowy z twarzą patrycjusza o wąskich, bladych ustach” – tak pisał o nim Jack Kerouac, beatnik, przedstawiciel generacji, dla której Burroughs był prawdziwym guru. Pierwszej, lecz z pewnością nie ostatniej takiej generacji.

- Czy kiedykolwiek brał pan kokainę?

- Mój Boże, tak! I to dużo. Ale tylko kiedy byłem uzależniony od heroiny.

William Seward Burroughs urodził się za późno, żeby kupować narkotyki prosto z lady, w drogerii. W roku 1914, kiedy przyszedł na świat, opium i kokaina stały się w Ameryce nielegalne. Gdyby o tym wiedział zawczasu, może nawet urodziłby się wcześniej.

Dorastał w St.Louis, w bogatej rodzinie wynalazcy i przedsiębiorcy, założyciela firmy Burroughs Adding Machine. Nawet jako absolwentowi Harvardu trudno mu było jednak znaleźć sobie przyszłe zajęcie, zważywszy na dość niecodzienne zainteresowania: broń, zbrodnie, homoseksualizm i literatura. Wylądował więc w nowojorskim półświatku gangsterskim, poznając tam przyszłych beatników: Ginsberga i Kerouaca, a także rozpoczynając kilkunastoletni romans z heroiną, zresztą całkowicie – co podkreślał – świadomie. Sponsorowali go rodzice.

Szybko zyskał opinię ludzkiego królika doświadczalnego. Połykał, palił lub wstrzykiwał sobie wszystko, co trafiło mu w ręce – od amfetaminy po gałkę muszkatołową. Uciekał ze Stanów Zjednoczonych, gdy ścigano go za posiadanie trawki. Zawędrował wtedy do Paryża, Meksyku i Tangeru, gdzie nieodmiennie fascynował swoją osobą miejscową cyganerię artystyczną.

Anegdotyczna sytuacja miała miejsce, gdy chciano go pewnego razu znieczulić przed poważną operacją. “To morfina” – powiedziała wówczas pielęgniarka, pokazując strzykawkę. “Fajnie!” – odpowiedział Burroughs. – “Strzelaj, kochanie!”. W szpitalu i tak wiedziano, kim był. Lekarz napisał w jego karcie: “Proszę dawać panu Burroughsowi tyle morfiny, ile będzie chciał.”

Nieco bardziej ponure wspomnienia z narkotycznego delirium spisał później w “Ćpunie” – swojej pierwszej powieści, wydanej w 1953 roku. Nie napisałby jej, gdyby nie znajomość z beatnikami. Zresztą gdyby nie oni, prawdopodobnie w ogóle by nie pisał.

- Kerouac podsunął mi tytuł “Nagi lunch”, a dzięki Allenowi Ginsbergowi opublikowałem “Ćpuna”. Ta książka utrzymała mnie przy piórze – zwierzał się w jednym z wywiadów. Utożsamiany przez krytykę z ruchem beatników, nie czuł się jego częścią. Był od nich starszy, nie interesował się buddyzmem i wolał osiadły tryb życia. W pewnym okresie, jeszcze przed meksykańskim incydentem, wspólnie z żoną prowadził farmę. Uprawiał na niej pomarańcze, bawełnę i marihuanę. Beatnicy odwiedzali go regularnie, podziwiając “akumulator orgonowy” – skrzynkę z desek zbitą przez Burroughsa. Miała ona, zgodnie z teoriami Williama Reicha, pomagać organizmowi we wchłanianiu orgonów – drobnych cząstek decydujących o ludzkich siłach witalnych. Burroughs siadywał w niej – nagi jak święty turecki – i “medytował nad własnym pępkiem”.

- Wiecie co, chłopaki, może byście tak spróbowali mojego akumulatora orgonowego? Dajcie sobie trochę ognia w to ciało. Zawsze potem grzeję sto czterdziestką do najbliższego burdelu, hor-hor-hor!

(Jack Kerouac, “W drodze”)

W książkach Kerouaca, czy w słynnej “Próbie kwasu w elektrycznej oranżadzie” Toma Wolfe’a świat jest kolorowy, zabawny, a bohaterowie – wolni. U Burroughsa halucynacje narkotyczne to z reguły koszmarne wizje, a wynaturzone zachowania książkowych postaci wzbudzają co najmniej odrazę. Prawdziwą sławę przyniósł mu “Nagi lunch”, wydany w roku 1959, który doskonale ilustruje tę różnicę. Książce towarzyszył skandal związany z procesem sądowym o obsceniczność, ale Norman Mailer określił ją jako “dzieło geniusza”. Książka ta, pisana w środku heroinowego uzależnienia, w przeciwieństwie do “Ćpuna” nie opisywała faktów, tylko fikcyjny świat Interzone, istniejący wewnątrz doprowadzonego do delirium umysłu bohatera. Interzone jest zniekształconym obliczem rzeczywistości – takim, jakie postrzegał narkoman. Jest krainą pozbawioną jakichkolwiek zasad, bo w pogoni za następną działką ćpun zrobi przecież wszystko.

W “Nagim lunchu” Burroughs pierwszy raz dokonał “filmowego” montażu tekstu. Pociął go na akapity, po czym posklejał w innej, do pewnego stopnia przypadkowej kolejności. Stworzył literacki collage, jakiego dotąd nie było.

Potem wspomagał się techniką cut-up, opracowaną wspólnie z malarzem Brionem Gysinem. – Potnij słowa i spraw, by stworzyły nowy świat – mówił o niej Gysin. – Pisarz nie jest posiadaczem swych słów tak samo, jak malarz nie posiada swych kolorów – wtórował mu Burroughs.

Metoda cut-up stwarzała jeszcze większe możliwości niż doświadczenia, które przeprowadzał Burroughs do tej pory. W cut-up oryginalny tekst cięło się na kawałki i mieszało to z fragmentami innego, obcego tekstu. Miało to odniesienia do stylu dadaistów, surrealistycznego malarstwa, było wręcz przeniesieniem freejazzowej improwizacji na motywach jakiegoś tematu na płaszczyznę literatury.

- Cut-up używać może każdy – mówił Burroughs. – To znaczne ulepszenie dotychczasowych prób kontaktu z duchami zmarłych poetów za pomocą medium. Potnij tekst Rimbauda, a możesz być pewny, że w najgorszym wypadku otrzymasz dobrą poezję, w najlepszym zaś – autor objawi ci się osobiście.

Co ciekawe, głodny nowych doświadczeń Burroughs, nigdy nie był entuzjastą pisania pod wpływem środków halucynogennych. “Nie lubię psychodelików” – podkreślał, najwyraźniej uznając miękkie narkotyki za niegodne twardego, męskiego życia. Kiedy zapytano go, w jaki sposób tworzy, odpowiedział w zaskakująco rzeczowy sposób:

- Wstaję z łóżka. Zwykle piszę między dziesiątą rano a szóstą wieczorem. Nie jadam lunchu. Pracuję jakieś sześć godzin dziennie. Potem idę na spacer.

- Czy uznaje pan jakieś zasady moralne?

- Zawsze uważałem, że moralność to nonsens.

“Nagi lunch” sfilmowany został ponad trzydzieści lat później, przez Davida Cronenberga (późniejszy twórca innego skandalizującego filmu: “Crash”), który zmieszał powieściowe wątki z biografią Burroughsa. Wielkie, mięsożerne stonogi brazylijskie, mówiąca odbytnica, uzębiona wagina i kopulująca maszyna do pisania – to tylko niektóre z przeniesionych na ekran koszmarów Burroughsa. “Nic nie jest prawdą, wszystko jest dozwolone” – głosi motto filmu Cronenberga, pożyczone od legendarnego dowódcy arabskich “haszyszynów”, Hassana I Sahby. W świecie Interzone rzeczywistość i halucynacja są nie do odróżnienia, a zatem nic nie jest prawdą.

Bohatera filmu, pisarza i specjalistę dezynsekcji, zagrał Roy Scheider. W doskonały sposób wybrnął z trudnego zadania, polegającego na rozmowach z mugwumpami (oślizłe, galaretowate zwidy z narkotycznej delirki), ćpaniu trutki na karaluchy i ekranowym wykonaniu “numeru z Wilhelmem Tellem”. Całe szczęście, że reżyser nie kazał mu zjeść książkowego “limburgera flamboyant w moczu diabetyka i wydzielinie sromowej kokoty”. Wcześniej wśród kandydatów do roli Williama Lee pojawili się David Bowie, Jack Nicholson i Mick Jagger. Próbowano też nakręcić film na motywach “Ćpuna”, lecz jak na razie bez efektu.

Samemu Burroughsowi też zdarzyło się wystąpić na ekranie. Pojawił się w filmie “Chappaqua” Conrada Rooksa (obok Allena Ginsberga i Ornette’a Colemana), opowiadającym historię ćpuna, który przebywa nakuracji odwykowej w drogiej, prywatnej klinice pod Paryżem. Burroughs kreuje w nim rolę Opium Jonesa – faceta, przed którym pacjenci płaszczą się i klękają, by otrzymać kolejną działkę.

Autor “Ćpuna” sam przeszedł podobną kuracje odwykową. Ostatecznie wyleczono go z nałogu w 1967 roku w Anglii, dzięki apomorfinie, którą zachwalał w słynnym liście do “Brytyjskiego Przeglądu Narkotycznego” przedrukowywanym na kartach “Nagiego lunchu”.

- Jaką radę ma pan dla polityków?

- Raz do końca powiedzieć prawdę i zamknąć się na zawsze.

Po “Nagim lunchu” rozgłos zyskiwały kolejne książki: “Soft Machine”, “Nova Express” i “The Western Lands” (żadnej z nich nie wydano dotąd w Polsce – przyp. F.B.). Intensywny tryb życia Burroughsa zmuszał go też do zarabiania na życie jako malarz. Nie pokojowy, rzecz jasna – kontynuował pracę rozpoczętą przez zmarłego Gysina, okazjonalnie wykonywał też ilustracje do własnych książek.

Cieszył się szacunkiem zarówno wśród beatników, punków, jak i w kręgach filozofów popkultury. Jego nazwisko wymieniano często w towarzystwie Timothy’ego Leary, Marshalla McLuhana czy Andy’ego Warhola. Tym, co go interesowało w kulturze ery elektronicznej, była jednak ciągle kontrola. Kontrolę nad ciałem uosabiały dla niego narkotyki, a kontrolę nad umysłem – słowa. Słowa, w których ukryte jest wartościowanie poszczególnych elementów otaczającego nas świata. Słowa jako sposób montowania zdarzeń.

“Język jest wirusem” – głosi jedno z bardziej znanych zdań Burroughsa. Człowiek to – zdaniem autora “Ćpuna” – jedyne zwierzę, które uwięziło czas. Uwięziło go dzięki wynalazkowi słowa pisanego, które zapobiega utracie wiedzy – kolejne pokolenia przekazują sobie zgromadzony kapitał informacji.

- Zwierzęta też mają idee, koncepcje i sny, to oczywiste – twierdził Burroughs. – Ale nie mają słów. Mówią, lecz nie potrafią pisać.

Koncepcję “Language is a virus” podchwyciła Laurie Anderson, pisząc o niej piosenkę. Potem zaprosiła do studia nagraniowego samego Burroughsa. Tak powstała piosenka “Sharkey’s Night” z jego monologiem.

Wkrótce Burroughs stał się popularny w muzycznym świecie. Kiedyś jazz-rockowe grupy Soft Machine i Steely Dan zaczerpnęły nazwy z jego powieści. Teraz każdy chciał mieć jego głos na swojej płycie: Bill Laswell, grupa Coil, Ministry, raperzy z Disposable Heroes of Hiphoprisy. W duecie z Kurtem Cobainem (gitara) Burroughs (głos) zarejestrował album “The Priest They Called Him”, a wcześniej nagrał solową płytę, “Dead City Radio”, na której czyta fragmenty swoich powieści i esejów. Wszystko dzięki charyzmatycznej osobowości i magicznej sile starczego głosu, wciąż głoszącego bulwersujące, rewolucyjne myśli. Powoływano się na niego, bo zdecydował się na nonkonformizm, kiedy wspócześni buntownicy dopiero ząbkowali.

Trzy lata temu Burroughs wystąpił nawet w reklamówce firmy Nike (“Nie wiecie dlaczego?” – pytał. – “Dla pieniędzy!”). Co prawda nie pokazał się w sportowych butach, ale znowu słychać było jego głos – ostatni głos tamtego pokolenia. Kerouac od dawna nie żyje. Prochy Leary’ego orbitują wokół Ziemi. Umarli Ginsberg i Burroughs. A Wy na pewno czujecie się dobrze?
--------------------------------------------

Mówiono często, że William S. Burroughs jest dowodem na to, jak można spróbować wszystkich znanych narkotyków i przeżyć. Jednak do czasu. Rozmawiał o tym sam ze sobą na płycie “Dead City Radio”, na której osobiście czytał swoje teksty:

- Śmierć potrzebuje czasu tak, jak ćpun towaru.

- A po co śmierci ten czas?

- Odpowiedź jest prosta. Śmierć potrzebuje czasu, żeby to, co ma zabić, dojrzało.

Burroughs zmarł nagle, w sobotnią noc 2 sierpnia 1997 roku, na zawał serca. Rewolucjonista, pedał, ćpun, pisarz, poeta, aktor, filozof, malarz, “deratyzator” i prywatny detektyw. Przeżył 83 lata, jako zasuszony, lecz postawny mężczyzna, w nieodłącznym garniturze, krawacie i kapeluszu. Nietypowy wygląd, jak na człowieka, który przeżył piętnaście lat w narkotykowym ciągu. Ale z drugiej strony wyobraźcie sobie, że ten sam facet, autor “Ćpuna” i “Nagiego lunchu”, mógłby przecież być waszym dziadkiem…

Narkoman dobrze ułożony

Jako syn dużego przedsiębiorcy, Burroughs mógł sobie pozwolić na życie w kręgach nowojorskiej bohemy artystycznej. Dzięki temu poznał w latach czterdziestych poetę Allena Ginsberga, pisarza Jacka Kerouaca i malarza Briona Gysina (patrz: “Plastik” nr 6). Dzięki temu również zaprzyjaźnił się z Herbertem Huncke, który wprowadził go w nałóg heroinowy. Dla absolwenta antropologii na Harvardzie, którym był Burroughs, było to po prostu ciekawe doświadczenie. Przerodziło się ono jednak w kilkunastoletni romans z narkotykami. Skłoniony przez władze do opuszczenia Nowego Jorku, mieszkał później w Meksyku, a następnie – w Tangerze, gdzie ówcześni narkomani mieli dla siebie prawdziwy raj. Tam właśnie Burroughs zaczął pisać “Nagi lunch” – swoją najsłynniejszą powieść. Najpierw liczyła sobie ona ponad tysiąc stron tekstu – głównie narkotycznych majaków przelanych na papier w delirium. Przed jej wydaniem Burroughs całość poszatkował i skrócił, co pozostawiło mu materiał na dwie następne książki. Wszystko to opublikował już w Paryżu, razem z Gysinem opracowując nową pisarską metodę – cut-up, a przy okazji lecząc się z nałogu.

Słynny “List Mistrza Narkomanii”, wysłany do “The Biritish Journal of Addiction” przez Burroughsa już po kuracji odwykowej, informuje dokładnie, co brał pisarz i w jakich ilościach. “Zażywałem tak zwane narkotyki przez dwadzieścia pięć lat” – pisał Burroughs. – “Niektóre z nich wywołują uzależnienie, większość nie”.

Burroughsa interesowały głównie te, które rzeczywiście, fizycznie uzależniały. Był wzburzony, kiedy mianem nałogu określano jedzenie cukierków albo picie kawy.

- Całe doświadczenie związane z nałogiem i odwykiem zmienia w pewien sposób ludzi – mówił. – Odnosi się wrażenie, że było się przez długi czas w więzieniu.

Ćpun przed telewizorem

Timothy Leary mówił o terapeutycznych efektach zażywania “miękkich” narkotyków. Philip K. Dick o tym, że wywołują objawy bliskie schizofrenii. Burroughs natomiast w jednym i drugim dostrzegał zupełnie inne znaczenie.

- Sam fakt bycia w nałogu przynosi człowiekowi zetknięcie z pewnymi fundamentalnymi zasadami – mówił w jednym z wywiadów. – Jest coś, czemu nie można zaprzeczyć. Przynoszą poczucie rzeczywistości, którego być może bez nich by się nie miało. Zawsze mówiłem, że gdyby schizofrenika uzależnić od opium, to pewnie wyszedłby za swojej katatonii. Musiałby stać mocno na ziemi, co najmniej na tyle, by był w stanie zdobyć towar i go użyć.

Zarazem jednak podkreślał, że narkomani są najnudniejszą grupą ludzi, jakich kiedykolwiek spotkał w swoim życiu. Potrafią siedzieć i gapić się godzinami w telewizor.

- Mają jednościeżkowy umysł – podsumowuje. – Jak kiedyś powiedziała Billie Holiday: uświadomiła sobie, że jest już wyleczona z nałogu, kiedy przestała wpatrywać się w telewizor.

Trudno napisać podręcznik szkolny odstraszający od narkotyków bardziej niż “Ćpun” – autobiografia Burroughsa z heroinowego okresu. “Opiaty nie są ‘dobrym kopem’” – czytamy w niej. – “W opiatach istotne dla narkomana jest to, że powodują uzależnienie. Nikt nie wie, czym są opiaty, póki nie zazna głodu”.

I dalej, w rozmowie Williama Lee (stałe alter ego Burroughsa) z psychiatrą:

- Panie Lee, jak się panu zdaje, dlaczego potrzebuje pan narkotyków?

- Potrzebuję ich, żeby rano wstać z łóżka, ogolić się i zjeść śniadanie.

Chemiczny supermarket

Neuronauci, współcześni eksperymentatorzy w dziedzinie środków halucynogennych, wypytywali często Burroughsa o jego doświadczenia. On jednak okazywał się zupełnie niezdolny do adaptacji do nowych warunków na narkotycznym rynku, tak samo jak w całej technokulturze. Co prawda przewidywał w 1970 roku nadejście elektronicznej rewolucji (szkic “Electronic Revolution”, nie publikowany dotąd w Polsce), lecz dostrzegał raczej jej złe niż dobre strony. Ostrzegał przed sposobami manipulowania ludźmi, jakie może przynieść elektronika. W przeciwieństwie do technoentuzjastów pokroju Leary’ego, Burroughs był zwolennikiem starych dobrych czasów “przedwojnia”, liberalizmu w dziedzinie kontroli narkotyków (do 1914 roku nawet opium było w Ameryce całkowicie legalne) i państwa-minimum.

Chemiczny supermarket czasów współczesnych to dla Burroughsa, heroinowego konserwatysty, kosztowny zbytek.

Zapytany o speed, odpowiadał: – Tak, brałem. Ale kiedy robiłem to samemu, stawałem się zbyt nerwowy.

Podobnie z LSD, o którym nigdy nie miał najlepszego mniemania:

- Nie lubię żadnych silnych środków psychodelicznych. Próbowałem LSD i po prostu go nienawidzę. Sprawia, że staję się nerwowy. Mam wtedy kiepską koordynację i metaliczny smak w ustach. Nie ma w tym nic, co bym lubił. Brałem też meskalinę i psylocybinę. Jedyny z tych środków, jaki byłem skłonny brać z konsekwencją, to trawka.

- Jest jeden interesujący środek, yage, ale nie mogłem go zdobyć od czasu, gdy wyjechałem z Ameryki Południowej.

Wyprawę po yage opisał w jednej z pierwszych książek, powieści “Pedał”, która jednak zbyt mocno obrażała w latach sześćdziesiątych moralność mieszczańską, by ktokolwiek był skłonny ją wydać. Opublikowana została dopiero w roku 1985 (w Polsce – w 1993, nakładem Phantom Press).

Telepatyczna proza

Z yage wyodrębniono kiedyś chemiczną substancję o nazwie “telepatyna”. Jej działanie potwierdzał Burroughs, przypominając, że wciąż jeszcze używają tego narkotyku szamani. Twierdzą oni, że zwiększa ich moce, pozwala im na przykład odnajdować zagubione przedmioty.

- Moce, jakie mają szamani, nie robią na mnie wielkiego wrażenia – komentował autor “Nagiego lunchu”. – Każdy ma czasem doświadczenia związane z telepatią. To nie jest nic rzadkiego, raczej integralna część naszego życia. Być może te zdolności są tylko w pewnym stopniu zwiększane dzięki środkom poszerzającym świadomość.

Burroughs twierdził, że jego pisarstwo, w którym wykorzystywał wspomnianą już metodę cut-up (czyli ciął tekst na “plasterki” wielkości akapitów bądź pojedynczych zdań, a potem układał je w innej kolejności), również korzysta z powszechności telepatii, jasnowidzenia i zjawisk takich jak “déja-vu”. Dzięki temu, że wydarzenia teraźniejsze są przeplatane przeszłymi i przeszłymi, zyskujemy – zdaniem Burroughsa – normalny tok myślenia człowieka, który nigdy nie skupia się wyłącznie na chwili obecnej.

Najczęściej zadawano Burroughsowi pytanie o to, jaką rolę odegrały narkotyki w jego pisarskiej karierze.

- Moje doświadczenia narkomana były na tym polu bardzo pożyteczne – zwykł odpowiadać. – Nałóg, a potem kuracja odwykowa pozwoliły mi poznać różne formy uzależnień. To mnóstwo materiału, z którego pisarz może skorzystać, podczas gdy ktoś inny tylko by z tego powodu ucierpiał. Z tym że były doświadczenia nieprzyjemne – to po pierwsze. Po drugie zaś, bardzo nudne.

Nie ma przyszłości?

Nie zmienia to faktu, że te niemiłe doświadczenia pozwoliły Burroughsowi zebrać materiał do większości swoich powieści. Dopiero w latach siedemdziesiątych uwolnił się od tematyki związanej z narkotykami, zaczynając pisać prace z pogranicza filozoficznej powiastki i komentarza politycznego (przykładem jest wydany w Polsce “Cień szansy” – opowieść o utopijnym społeczeństwie zbudowanym przez francuskiego pirata morskiego w XVIII wieku na Madagaskarze). To z kolei zaskarbiło mu sympatię punków. Nie znaczy to, że Burroughs wyrażał się ze szczególną sympatią o nich (“Kiedy masz prawo powiedzieć NO FUTURE, znaczy to tylko, że żyjesz w dostatnim społeczeństwie. Punk to tylko kolejny ruch powstały w łonie społeczeństwa dobrobytu” – mówił. – “Ludzie w krajach naprawdę biednych, jak Maroko, nie mają czasu na takie rzeczy; ich jedyna perspektywa to życie z dnia na dzień, a brak przyszłości jest dla nich jak akt łaski”). Zresztą w ogóle był krytykancki wobec prawie wszystkiego, co się dzieje w czasach współczesnych. “Nie sądzę, byśmy podążali w jakimś innym kierunku niż wstecz” – mawiał.

Szczególnie naraził się kobietom, o których pisał źle, albo wcale. Na początku lat 90. istniał nawet fanzin, którego autorzy za jedyny cel postawili sobie obrażanie czytelniczek co pikantniejszymi cytatami z Burroughsa.

Nie lubił mieszkać w obcych krajach (chociaż przez dużą część życia musiał), gdzie zawsze odczuwał coś w rodzaju ksenofobii. Nienawidził samochodów i w ogóle pokonywania długich dystansów. Wolał piesze spacery. Swoisty konserwatyzm eksponował nawet przez staroświecki ubiór.

Były jednak dwie rzeczy, które nie czyniły z niego potencjalnego członka Partii Konserwatywnej. Po pierwsze, jak twierdził, “Ameryka znaczyła dla niego tyle co nic”. Po drugie, bywał niekonsekwentny w swych poglądach i nowoczesność czasami zdawała się go fascynować. Spytano go kiedyś, czy chciałby polecieć w kosmos:

- Co? O, tak. Pewnie.

“Kiedy będę martwy, śmierć stanie się morzem, z którego wyrosnę” – mówił Burroughs na “Dead City Radio”.

Bartek ChacińskiW kultowym filmie “Chappaqua” Conrada Rooksa, William S. Burroughs pojawia się na ekranie jako “Opium Jones”, człowiek od przyznawania niewielkich “działek” najbardziej spragnionym pacjentom. Ten, któremu narkomani liżą buty w zamian za porcję makowego miłosierdzia. “Nie będziesz?” – pyta Burroughs na kartach “Nagiego lunchu” potencjalnych narkomanów. “Ależ będziesz!” – brzmi odpowiedź.

Kerouac, Ginsberg, Cassady, Kesey, Leary i Beatlesi w Elektrycznej Oranżadzie

2009-10-14T10:19:00.010+02:00

(...) Kesey zarządził następną naradę i bez zbędnego gadania wszyscy poczuli, że wyprawa stawała się jakąś... misją. Kesey powiedział, że chce, aby wszyscy robili swoje i byli Prankstersami, ale także, aby byli absolutnie kompetentni. Tak jak z czerwonymi gumowymi piłeczkami, które rozrzucali, kiedy wysiadali z autobusu. Sprawa z czerwonymi gumowymi piłeczkami polegała na tym, że każdy Pranksters zawsze powinien być gotowy do złapania takiej piłeczki, nawet jeśli nie patrzy w stronę, z której do niego zmierza. Zawsze powinni być tak czujni, zawsze żyć obecną chwilą, zawsze głęboko świadomi przynależności do grupy i zawsze absolutnie kompetentni.kompetentni. No właśnie, absolutnie kompetentnym Prankstersem okazał się Cassady. Pędzili wzdłuż wschodniego brzegu na północ, do Nowego Jorku, i pęd był tym, o co tu chodziło. Cassady nigdy nie był w lepszej formie. Każdy, kto miał względem Cassady'ego jakiekolwiek zastrzeżenia, zdążył już o nich zapomnieć. Cassady był opoką tej wyprawy, osobą, na której można totalnie polegać.

Kiedy wszystkich innych poniewierało zmęczenie, czy inne ciśnienia, na Cassady'ego wciąż można było liczyć. Tak, jakby nigdy nie sypiał i wcale tego nie potrzebował. Prowadził jak szaleniec, ale zawsze się wyrabiał, uciekając z opresji ostatnią wolną szczeliną, jakby wiedział, że zawsze ją znajdzie, i faktycznie zawsze znajdował. Kiedy autobus się psuł, Cassady nurkował w jego starożytnych wnętrznościach i naprawiał go. Zmieniał koła, szarpał, dźwigał, targał i ryglował, a jego fantastyczne muskuły prężyły się, prążek po prążku, a jego bazaltowe żyły nabrzmiewały krwią i speedem.

Kiedy przejeżdżali przez Góry Błękitne, wszyscy byli zaprawieni kwasem, Cassady także, i to właśnie wtedy postanowił, że zjedzie w dół najbardziej stromą, najbardziej groźną, najbardziej krętą górską drogą w dziejach świata nie używając hamulców. Autobus widmo zaczął się turlać zboczem Gór Błękitnych w Wirginii. Kesey wlazł na dach, żeby nic z tego nie uronić. Siedział tam i czul, jak autobus przechyla się na zakrętach i jak droga faluje i wije się przed nim, jakby ktoś wymachiwał biczem. Czuł także totalną synchronizację z Cassadym. Czuł, że gdyby spanikował, spanikowałby Cassady i panika ogarnęłaby autobus, jak fala energii. Choć wcale nie panikował. To tylko abstrakcyjna myśl. Totalnie wierzył w Cassady\'ego, choć było to coś więcej niż tylko wiara. Było tak, jakby Cassady, tam za kierownicą, był w stanie satori, tak totalnie obecny w tej chwili, Teraz, jak tylko obecny może być śmiertelnik, i przez tę chwilę wszyscy dzielili z nim tę obecność.

Do Nowego Jorku dotarli w połowie lipca, jak konie na ostatniej Prostej toru. Wszyscy czuli się świetnie. Paradowali Czterdziestą Drugą Ulicą i w górę Central Park West z hukiem głośników i nawet Nowy Jork musiał się zatrzymać i gapić. Prankstersi wyciągali pomalowane Day-Glo ręce w uroczystym pozdrowieniu, Kesey i Babbs wleźli na dach w czerwono-biało pasiastych koszulach i trylowali ludzi. To trylowanie stało się regularnym numerem i polegało na tym, że wchodziło się na dach autobusu i grało ludzi, jakby byli partyturą, biedny, uśpiony świat na zewnątrz. Jeśli jakiś grubas spoglądał wściekłym wzrokiem, grało się na flecie dźwięki zdychającego słonia. Jeśli jakaś kobieta patrzyła w górę z nerwowym zmieszaniem, grało się nerwowo i histerycznie. Mówiło się im wprost, w oczy, otwarcie, a oni nigdy nie wiedzieli, jak się zachować. A Nowy Jork - cóż to za żałobny lament. Całe miasto pełne było srogich, wykończonych, zirytowanych ludzi przekopujących się przez łajno wzdłuż chodników. Kopacz łajna to gość ze zmarszczonymi brwiami i wzrokiem wbitym w ziemię, brnie naprzód powłócząc nogami po bruku, jakby kopniakami torował sobie drogę wśród końskiego łajna mówiąc, że też właśnie mnie musiało się to przydarzyć. Kopacze łajna słali im wiele obrażonych spojrzeń i to był prezent od Prankstersów dla kopaczy łajna. Mogli popatrzeć na autobus i mówić, to wszystko przez tę hołotę, całe to łajno. Zajechali na rozległy podjazd przed "Tavern on the Green", wielką restauracją w Central Parku, i tam trylowali ludzi. Tym czy innym sposobem wciągali do swego filmu to pokręcone miasto, całe miasto na taśmie w kamerze Hagena.

Chloe Scott ze starej załogi z Perry Lane załatwiła im na Madison Avenue przy Dziewięćdziesiątej Ulicy mieszkanie swoich przyjaciół, którzy wyjechali na lato. Zaparkowali autobus przed domem i nieźle się zabawiali. Cassady rozglądał się za dawnymi kolesiami z czasów On the Road. Dwaj z nich to Jack Kerouac i Allen Ginsberg.
Wyprawili prywatkę w mieszkaniu przy Madison i Dziewięćdziesiątej, na której obecni byli Kerouac i Ginsberg. Pojawił się także jakiś facet mówiąc, cześć, jestem Terry Southern, a to moja żona Carol. Był to dość zabawny gość i nawijał bez przerwy nadzwyczaj uprzejmie. Dopiero po tygodniu odkryli, że nie był Terrym Southernem, ani nawet nie był do niego podobny. Był to po prostu dziwny numer jakiegoś gościa i zadowoleni byli, że poszli na całość i podłączyli się. Kesey i Kerouac niewiele ze sobą rozmawiali. Tu Kerouac, tam Kesey, a pomiędzy nimi dwoma Cassady, niegdyś Merkury Kerouaca i całego Beat Generation, a teraz Merkury Keseya i całego... czego?... czegoś jeszcze dzikszego i dziwacznie j szego na drodze. Było to jak powitanie i pożegnanie. Kerouac to dawna gwiazda. Kesey to dzika nowa kometa z Zachodu zmierzająca Bóg jeden wie dokąd.

Ukazało się Sometimes a Great Notion., a recenzje wahały się od bardzo dobrych do bardzo złych. W dzienniku "New York Herald Tribune" Maurice Dolbier napisał: "To sekwoja górująca nad puszczą powieści". Granville Kicks stwierdził: "W swej pierwszej książce Lot nad kukułczym gniazdem Ken Kesey pokazał, że jest przebojowym, nowatorskim i ambitnym pisarzem. Wszystko to w jeszcze wyższym stopniu ujawnia Sometimes a Great Notion. To fascynująco opowiedziana fascynująca historia". John Barkham z "Saturday Review" zauważył: Pisarz o niezwykłym talencie i wyobraźni... potężna, burzliwa saga..." Time" uznał, że to wielka powieść - ale przegadana i nieudana. Niektórych krytyków najwyraźniej zdenerwowała leśna, proletariacka, rubaszna sceneria i sztafaż powieści oraz jej niezwykły temat konfrontacji heroicznego łamistrajka i nikczemnych działaczy związkowych. Leslie Fiedler napisał w "Book Week", dodatku do "Herald Tribune", ambiwalentną recenzję, choć jednak była to długa recenzja na pierwszej strome, pióra czołowego krytyka. "Newsweek" stwierdził, że książka "odrzuca obowiązki sztuki i dlatego okazuje się przegadanym, przeładowanym szczegółami, pseudoepickim, barczystym falsyfikatem życia". Orville Prescott nazwał ją w "The New York Times" "męczącą literacką katastrofą" i oświadczył: "Ta monstrualna książka jest najbardziej nieznośnie pretensjonalną i najbardziej totalnie wyczerpującą czytelnika powieścią, jaką przeczytałem od wielu lat". Keseya określił jako osobę "typu bitnikowskiego", która była pierwowzorem Dana Moriarty'ego w On the Road Kerouaca, myląc go z Cassadym. Prankstersi nieźle się z tego uśmiali. Pokręciło się staruszkowi i... może zezłościła go sprawa z autobusem, ten wielki szturm na Nowy Jork: powstrzymać tych Hu-nów...

A zresztą, niech to wszyscy diabli... Kesey rozprawiał już o tym, że pisarstwo to przestarzała i sztuczna forma i pokazywał wszystkim, którzy chcieli patrzeć... autobus. Lokalna prasa, w tym kilka mniejszych, bardziej odjazdowych gazetek, dała się namówić, ale tak naprawdę nikt nie ogarniał biegu wydarzeń, za wyjątkiem tego, że to prywatka. Bo to była prywatka, ani słowa. Ale w lipcu 1964 roku nawet luzacki światek Nowego Jorku był nie całkiem przygotowany na fenomen bandy ludzi, buszujących po amerykańskim kontynencie w autobusie pokrytym wirującymi mandalami z Day-Glo, wystawiających kamery filmowe i mikrofony na każdą pokręconą rzecz w tym pokręconym kraju, podczas gdy Neal Cassady zawijał autobusem wzdłuż ostrych zakrętów jak Super Hud, a naród Stanów Zjednoczonych płynął poprzez przednią szybę, jakby to była jakaś przeklęta panoramiczna kamera Cinemascope, która skręca nerwy wzrokowe jak gumową taśmę w dziecięcym samolociku, więc łyknijmy sobie jeszcze trochę speedu i kwasu i zapalmy trochę trawki, jakby to wszystko brało się wprost z własnego automatu z gumą do żucia pranksterskiego boga Cosmo... Cosmo! Daalej.

Jeśli był na świecie ktoś, kto mógłby zrozumieć, o co chodziło Prankstersom, to był to Timothy Leary i jego grupa League for Spiritual Discovery, Liga Studiów Duchowych, w Millbrook w stanie Nowy Jork. Leary i jego grupa byli przeganiani to z Harvardu, to z Meksyku, to stąd, to stamtąd, aż wreszcie zadomowili się w wielkiej wiktoriańskiej willi w Millbrook, w prywatnej posiadłości bogatej nowojorskiej rodziny Hitchcocków. Tak więc autobus wyruszył do Millbrook.

Ruszyli spodziewając się superentuzjastycznego przyjęcia. Dziś, z perspektywy czasu, trudno jest zapewne opisać, jak entuzjastycznym je sobie wyobrażali. Prankstersi uważali siebie i grupę Leary\'ego za dwa wyjątkowo tajemne stowarzyszenia, jako jedyne na świecie zaangażowane w najbardziej fantastyczny ze wszystkich eksperymentów, jakie przeprowadzono na ludzkiej świadomości. Cała ta sprawa była absolutnie nowa. A teraz te dwa sekretne stowarzyszenia, przenoszące ów przypływ energii z nowego świata, miały się spotkać (...)

Wolfe Tom - Próba kwasu w Elektrycznej Oranżadzie

z małą pomocą przyjaciół...

2009-10-02T11:22:00.006+02:00

Na jesienną depresję dawka psychotropowej muzyki. Jeśli chcesz poczuć kopa ustaw głośność tak żeby sąsiedzi zaczęli walić w sufit! Do dzieła!

Co byś zrobił, gdybym śpiewał fałszywie
Czy wstałbyś i sobie poszedł?
Pożycz mi uszy, to zaśpiewam ci piosenkę,
I będę się starał nie fałszować.

osiągam to z niewielką pomocą moich przyjaciół,
zachodzę wysoko z niewielką pomocą moich przyjaciół,
zamierzam spróbować z niewielką pomocą moich przyjaciół.

Co robię, gdy miłość jest daleko,
(Czy martwi cię bycie samym?)
Jak się czuję pod koniec dnia,
(Czy jesteś smutny dlatego, że jesteś sam dla siebie)

Nie, osiągam to z niewielką pomocą moich przyjaciół,
zachodzę wysoko z niewielką pomocą moich przyjaciół,
zamierzam spróbować z niewielką pomocą moich przyjaciół.

Czy kogoś potrzebujesz,
Potrzebuję kogoś by kochać.
Czy to może być ktokolwiek,
Chcę by ktoś mnie pokochał.

Czy wierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia,
Tak, jestem pewien że to zdarza się cały czas.
Co widzisz, gdy odwracasz się od światła.
Nie mogę ci powiedzieć, ale wiem, że to jest moje.

osiągam to z niewielką pomocą moich przyjaciół.
zachodzę wysoko z niewielką pomocą moich przyjaciół,
zamierzam spróbować z niewielką pomocą moich przyjaciół.

Czy kogoś potrzebujesz,
Potrzebuję kogoś kochać.
Czy to może być ktokolwiek,
Chcę by mnie ktoś pokochał.

osiągam to z niewielką pomocą moich przyjaciół.
zamierzam spróbować z niewielką pomocą moich przyjaciół,
zachodzę wysoko z niewielką pomocą moich przyjaciół.

Tak, osiągam to z niewielką pomocą moich przyjaciół,
Z niewielką pomocą moich przyjaciół.
-----------------------------------

Nie dają mi dojść do słowa,
Nie dociera do mnie nic z tego co mówią
tylko echa moich myśli.

Ludzie przystają gapiąc się,
Nie dostrzegam ich twarzy,
Tylko ich oczy rzucające cienie.

Pojadę tam, gdzie ciągle świeci słońce
pośród padającego deszczu,
Pojadę tam, gdzie pogoda będzie pasować do mego ubrania,
Wezmę w plecy wiatr północno-wschodni,
i pożegluję na letnim wietrzyku
skacząc po oceanie jak kamyk

Pojadę tam, gdzie ciągle świeci słońce
pośród padającego deszczu,
Pojadę tam, gdzie pogoda będzie pasować do mego ubrania,
Dostanę w plecy północno-wschodnim wiatrem,
i pożegluję na letnim wietrzyku
skacząc po oceanie jak kamyk

Nie dają mi dojść do słowa,
Nie dociera do mnie nic z tego co mówią
tylko same echa moich myśli.

Nie dopuszczę, by moja miłość została z tyłu.

***************DESER********************

o szamanach raz jeszcze

2009-09-24T18:23:00.007+02:00

Dzisiaj będzie o świadomości, jej typach, znaczeniu metakomunikatorów, wpływie substancji enteogennych na rozwój pierwotnych kultów i mitologii, o żabach zmieniających się w księżniczki, ojcu Klimuszko, wilkołakach, szóstym palcu, sennych hipnagogiach, piciu moczu, roślinach halucynogennych występujących w Polsce, szamańskich inicjacjach, tajemniczym napoju opisanym w rigwedzie, etymologii słowa "muchomor", badaniach Grofa nad LSD, sztuce paleolitycznej, matrycach warunkujących sposób odbierania świata, doświadczeniach okołoporodowych i wielu innych. Artykuł napisany językiem naukowym ale jednocześnie bardzo przystępnym (bez zbędnego bełkotu). Radzę przeczytać w całości bo warto.

Sformułowanie "stan świadomości" oraz świadomość pojawiło się w języku zachodniej cywilizacji wraz z rozwojem psychologii dopiero pod koniec dziewiętnastego wieku. Dla szamana, podobnie jak dla człowieka cywilizacji zachodniej z przed zaledwie dwustu lat[1], takie słowo jak świadomość po prostu nie istnieje. Z punktu widzenia szamana świadomość, to duch. Zatem podobnie jak drzewa, skały, rzeki, rośliny i zwierzęta, tak i człowiek posiada ducha. W dodatku wszystkie duchowe emanacje, włącznie z duchem ludzi, tworzą sieć współistnienia i współzależności. Duch człowieka posiada o wiele więcej cennych właściwości niż jego, potocznie rozumiana świadomość[2] . Dzisiaj, prawie dwieście lat po wprowadzeniu tego terminu do języka, nie istnieje satysfakcjonująca i jednolita definicja pojęcia świadomość. Mnie osobiście podoba się definicja zaproponowana przez psychologa Arnolda Mindella, który mówi, że świadomość to "pojęcie mające związek z posiadaniem obserwatora (metakomunikatora), który z kolei jest zdolny do metakomunikacji i który jest świadomy sposobu i kanału (wzrokowy, słuchowy, ruchowy, itd.), w którym odbywa się percepcja". Z kolei "metakomunikator to pewna pozycja lub rola wewnątrz nas, zdolna do obserwowania innych naszych części i wypowiadania się na ich temat oraz na temat procesu komunikacji. Metakomunikator nie jest związany z żadną naszą częścią, co pozwala mu na dystansowanie się bądź na utożsamianie z każdą z nich[3].
Być może przytoczone definicje są skomplikowane, ale przecież nie mogą być proste, gdy w grę wchodzi sama istota naszego bytu. Spróbujmy jednak odbiec od definicji i rozjaśnić nieco sprawę za pomocą przykładów. Najprostszym przykładem będzie przypadek, w którym patrzę na coś i wiem że widzę, lub słucham i wiem, że słyszę. Nieco bardziej skomplikowana jest świadomość emocji i myślenia, ma ona miejsce wtedy, gdy myślę lub gniewam się i jednocześnie jestem świadom, że myślę lub gniewam się w tej samej chwili (nawiasem mówiąc: kto myśli? - i kto myśli o tym, że myśli?).
Do dalszych rozważań potrzebna jest także definicja odmiennych stanów świadomości oraz szamańskich stanów świadomości. Odmienne stany świadomości, to najogólniej mówiąc, takie wszystkie stany naszego istnienia, które "normalnie", na jawie, w codziennym, "szarym" życiu nie przydarzają się nam lub ich nie zauważamy. Są to na przykład: sen, śpiączka, hipnoza, trans, stany wywołane narkotykami, w tym także alkoholem, seksem, ale również "zaślepienie" gniewem czy wściekłością, panika, depresja i medytacje wszelkiego rodzaju. W większości przypadków nie zdajemy sobie sprawy z faktu, że funkcjonujemy w odmiennym stanie świadomości, jego zauważenie odbywa się ex post, dopiero po pewnym czasie.
Trzecim, specyficznym stanem, o którym wielu antropologów i psychologów nie wspomina, albo nawet nie wie, a na który wskazuje największy współczesny autorytet w dziedzinie szamanizmu M. Harner, to szamański stan świadomości (dalej w skrócie SSŚ). SSŚ to taki odmienny stan świadomości, w którym zostaje zachowany pewien procent (5-20) "normalnej" świadomości, albo inaczej mówiąc pozostaje uruchomiony i jest stale obecny, "na drugim planie" metakomunikator. Przykładem może być tutaj świadome śnienie, furia gniewu, którą możesz natychmiast i dowolnie zatrzymać lub przeobrazić w inną energię, czy możliwość chwilowego wyłączenia "tripu" związanego z np. wzięciem LSD, upiciem się, czy działania innego halucynogenu, w celu wykonania Jakichś codziennych i powszednich czynności.
Dla zilustrowania subtelnych różnic w tych "stanach zjednoczonych świadomości" możemy posłużyć się przykładem oglądania pasjonującego filmu w kinie. W przypadku pełni normalnej świadomości, siedzisz w kinie, zajadasz popcorn, jesteś świadom ruchów ręki oraz szczęki i widzisz zarówno film, jak i ludzi siedzących przed tobą w fotelach. Jest to dość nietypowa sytuacja widza w kinie, ale zdarza się czasami. Odmienny stan świadomości, jest wtedy, gdy tak się angażujesz w akcję filmu, jakby "wchodząc w nią", że zapominasz o "bożym świecie", o tym że jesteś w kinie i o tym, że zjadłaś już prawie całą torebkę popcornu (a może dwie). Z kolei SSŚ jest wtedy, gdy angażujesz się w akcję filmu, ale jednocześnie jakaś, malutka część ciebie (metakomunikator) wie, że siedzisz na fotelu w kinie, przed tobą i za tobą siedzą ludzie, a ty jesteś świadom, że masz jeszcze dokładnie połowę torebki popcornu.
SSŚ jest najistotniejszym aspektem praktykowania szamanizmu. Kultywowanie i rozwijanie SSŚ jest po prostu bardzo ważne, ponieważ zabezpiecza przed licznymi niebezpieczeństwami jakie mogą wydarzyć się na drodze szamana. Ponadto tylko w odmiennych i szamańskich stanach świadomości istnieje możliwość odbywania podróży do odmiennych światów. Jednak penetrując inne światy w odmiennych stanach świadomości bez rozwiniętego metakomunikatora możemy znaleźć się w trudnym położeniu. Tradycyjny trening i nauka szamana polegała w wielkiej mierze na umiejętnym wchodzeniu w SSŚ. A zatem szamański stan świadomości, to taki odmienny stan świadomości, w którym mamy możliwość (w razie konieczności) świadomie działać, a także w dowolnym momencie go przerwać, zmienić lub zakończyć. W żadnym wypadku nie jest to trans, stan mediumiczny albo wstąpienie ducha, czy bóstwa w ciało, jak to ma miejsce np. w ceremoniach voodoo[4]
W przeciwieństwie do sugestii Eliadego, wielu badaczy tematu (Furst, Wasson, McKenna, a w Polsce m.in. prof. Wierciński)jest przekonanych, że szamańskie stany świadomości oraz związane z tym poczucie sacrum i religijności człowieka wyniknęło wprost z doświadczeń numinosum związanych ze spożyciem substancji halucynogennych. Tego rodzaju substancje mają najpotężniejszy wpływ na zmianę percepcji rzeczywistości w stanie jawy. Antropolog R. G. Wasson, badający tradycje spożywania psychodelicznych substancji na całym świecie pisał: "gdy nasi przodkowie zdobywali pożywienie, musieli natknąć się na psychotropowe grzyby lub być może na inne rośliny posiadające te same właściwości, po spożyciu których poznali cud doświadczenia obecności Boga. To odkrycie musiało być poczynione przy wielu okazjach, oddalone od siebie w przestrzeni i czasie. Musiała to być potężna odskocznia dla wyobraźni pierwotnego człowieka."
Inna badaczka, Mary Bernard w książce The American Scholar stwierdziła:
Jeżeli zaczniemy dochodzić źródeł pochodzenia mitologii oraz kultów w odniesieniu do roślin psychoaktywnych, z pewnością zadamy sobie pytanie: co przede wszystkim mogło zdarzyć się najpierw; spontanicznie wyzwolona idea życia po śmierci, gdzie wyzwolona z ciała dusza, uwolniona z ograniczeń czasu i przestrzeni doświadcza wiekuistego szczęścia, czy przypadkowe odkrycie halucynogennych roślin, które dało poczucie euforii, przemieszczenia centrum świadomości, zniekształcenia czasu i przestrzeni, rozsadzając balon ze wspaniale poszerzonymi horyzontami?
Być może stare teorie mają rację, ale musimy pamiętać, że te rośliny były tam, czekając na to, by dać człowiekowi nowe idee, oparte na nowym doświadczeniu. To doświadczenie musiało mieć jak sądzę, efekt niemalże eksplozji w większej części uśpionym umyśle człowieka, zmuszając go do refleksji nad rzeczami, o których nigdy wcześniej nie pomyślał.
To jest, jeśli sobie tego życzycie boskie objawienie ...
Profesor Andrzej Wierciński pisze: "Wbrew mniemaniom Eliadego (1972), a zgodnie z P. Furstem (1979), to właśnie użycie halucynogenów, wprowadzonych w uprzednio deprywacyjnie przygotowany organizm o znacznym stopniu samokontroli, doprowadza do wytworzenia się systemów inicjacji szamańskiego typu. Wiadomo już przecież do jak dogłębnych skutków poznawczych i osobowościowych musiało ono prowadzić."[5]
Podobnie jak w przypadku cytowanej Marii-Louise Von Franz, ponownie muszę przytoczyć tutaj pogląd szamana. Otóż wcale nie jest tak, że społeczności zbieracko-łowieckie "przypadkiem" natknęły się na substancje halucynogenne zawarte w świecie roślin czy zwierząt (np. niektóre gatunki ropuch wydzielają w gruczołach skórnych halucynogenne pochodne kwasu ibotenowego; niewątpliwie wiele osób po pocałowaniu lub polizaniu ropuchy po prostu zobaczyło w niej księcia/księżniczkę. Prawdopodobnie również i stąd obecność tego motywu w bajkach).
Po pierwsze, w światopoglądzie szamana "przypadkowe spotkania" lub zdarzenia nie istnieją. Wydarzenia zwyczajnego świata są częścią zawartą w rzeczywistości niezwyczajnej, kreowanej przez świat duchów (lub jak kto woli, szeregu innych świadomości i nieświadomości). Dostęp do niecodziennej rzeczywistości, a tym samym do świata duchów pozwala ujrzeć "wydarzenia przypadkowe" jako nieprzypadkowe właśnie. Po drugie, z mocami leczniczymi i poznawczymi roślin sprawy mają się w ten sposób, że plemię roślin jest również (albo przede wszystkim) obszernym światem duchów tych roślin. Tak więc szaman bez konieczności spożywania każdego zioła po kolei, po skontaktowaniu się ze światem duchów, duchem opiekuńczym, a także z duchem konkretnej rośliny, może odkryć wszystkie właściwości, jakie oferuje człowiekowi dana roślina. Bliskim nam, współczesnym przykładem będzie tutaj przypadek ojca Klimuszko - słynnego i niekwestionowanego polskiego jasnowidza, uzdrowiciela i zielarza.
Otóż ojciec Klimuszko spacerując ścieżkami poprzez pola i łąki po prostu widział i intuicyjnie wiedział jakie właściwości lecznicze ma dana roślina oraz czy i jakie będzie miała ona zastosowanie w określonym przypadku chorobowym. Tę wiedzę posiadał od wczesnej młodości. Warto tutaj dodać, że konstruował on konkretne, lecznicze mieszanki ziołowe bez pobierania nauk medycznych, czy studiowania ziołolecznictwa. W podobny sposób Rudolf Steiner stworzył na początku XX w. medycynę antropozoficzną wraz z jej podstawowym zestawem leków. Z punktu widzenia szamana, duch danej rośliny pozwala uzupełnić brakującą część ducha człowieka, albo wzmocnić te elementy, które w duchu człowieka uległy osłabieniu. Oddziaływania chemiczno-biologiczne są jedynie materialnym przejawem wzajemnych oddziaływań duchowych.
Tak więc wychodząc poza wąski kartezjańsko - mechanistyczny paradygmat naukowy należy stwierdzić, że we właściwym czasie i we właściwym miejscu duch roślin halucynogennych przemówił do człowieka, objawiając mu możliwości poznania i eksploracji odmiennych światów. W żadnym przypadku nie była to droga prób i błędów, czy jakichś "przypadkowych" odkryć, jak sugerują to liczni badacze ;z uniwersytetów. Świadczy o tym dobitnie przykład wszystkich kultur używających współcześnie środków halucynogennych. U Mazateków, Czinanteków, Zapoteków i Mixteków stosujących grzyby zawierające psylocybinę (głównie stropharia cubensis oraz psilocybe mexicana), to duch grzybów przemawia podczas wizji, wśród Apaczy Mescalero stosujących peyotl przemawia Mescalito, duch kaktusa peyotlu, w południowej Ameryce dostęp do całego świata duchów umożliwia ayahuasca (stosowane są też inne nazwy: yage - w Kolumbii, caapi - w Brazylii, natema u Indian Jivaro, na określenie pnącza - liany banisteriopsis), w dawnych czasach w Europie i w basenie morza Śródziemnego, a współcześnie na Syberii do szamanów przemawia duch świętych grzybów amanita muscaria. Tę listę można by ciągnąć poprzez cały glob i historię ludzkości.
Jakkolwiek szamani znają wiele technik i sposobów wchodzenia w szamańskie stany świadomości, to jednak stosowanie substancji halucynogennych zajmuje poczesne miejsce i ma zasadnicze znaczenie w szamańskich rytach inicjacyjnych. Jak pisze M. Harner: "Poprzez użycie potężnego halucynogenu jednostka staje twarzą w twarz z wizjami i doświadczeniami o przemożnej sile, które budują jej -wiarę w rzeczywistość świata nadprzyrodzonego." I dalej:
Indianie Jivaro (wsch. Ekwador) wierzą, że prawdziwymi wyznacznikami życia i śmierci są siły, które normalnie pozostają niewidzialne, a które można dojrzeć i spożytkować jedynie za pomocą środków halucynogennych. Normalne życie na jawie otwarcie uważają za coś "fałszywego", za "kłamstwo" i wierzą głęboko, że prawdziwe przyczyny zjawisk można odnaleźć poprzez wejście w świat ponadnaturalny, czyli w to, co Jivaro uważają za "rzeczywisty" świat; czują oni bowiem, że wydarzenia, które tam mają miejsce, stanowią podstawę i źródło wielu powierzchniowych zjawisk i tajemnic codziennego życia.[6]
Analogicznie australijscy Aborygeni wierzą, że prawdziwym światem jest świat snów, a nasza chwilowa obecność na tej Ziemi jest wyłonieniem się z archaicznego Czasu Snów, a nawet, że jesteśmy snem wśnionym pomiędzy inne sny. Dopiero, w czasie gdy zasypiamy i śnimy, powracamy do prawdziwej, czyli realnej rzeczywistości.

TOPOGRAFIA ODMIENNYCH STANÓW ŚWIADOMOŚCI

Definicja odmiennych stanów świadomości w odniesieniu do doświadczeń szamańskich, oraz psychodelicznych podróży, bez względu na to czy zostały one wywołane środkiem halucynogennym czy transem związanym z indukcją tego stanu za pomocą różnych rodzajów jogi, ćwiczeń ascetycznych, medytacji, głodówek, pozbawienia snu, odosobnienia lub specyficzną techniką związaną z którymś ze zmysłów (podstawowa technika szamańska to bębnienie w określonym rytmie oraz dźwięk grzechotki, chociaż istnieją także techniki działające na inne zmysły niż zmysł słuchu, często "wyłączające" inne zmysły) zawiera kilka stopni lub etapów.
Omawiając genezę i sposób obrazowania naskalnych rysunków paleolitycznych w odniesieniu do odmiennych stanów świadomości Siegel (1997) wyjaśnia: "w pierwszej fazie powszechnie i niemalże u wszystkich osób występują formy entoptyczne, które zawierają geometryczne wzory takie jak: zakrzywione linie ))) siatki ####, linie faliste ~~~~, kropki..., trójkąty ^^^^, linie równoległe ////, koła OOO, formy podobne do włóczni i choinek ===, zygzaki ////// i przeróżne kombinacje ornamentów, które są głównie dostrzegane przy zamkniętych oczach, ale także widzi się je jak obraz na szkle malowany, za którym postrzegany jest normalny obraz świata i otaczającej rzeczywistości. Na drugim etapie opisywane są wirujące, rysunkowe figury oraz tunele z jasnymi liniami[7]. Na trzecim stopniu odmiennych stanów świadomości, doświadczenie jest odczuwane jako całkowicie realne i może wyzwolić somatyczne lub cielesne przekształcenia, takie jak: polimelia (dodatkowy, szósty palec lub kciuk), likantropia lub therantropia (przekształcenie ciała w zwierzę np. w wilka - słynny motyw wilkołaka), rozciągnięcie lub postrzeganie wydłużenia tułowia, czasami odczuwane jako wrażenie łatania, wchodzenie w strukturę skał i wchodzenie do świata podziemnego lub przebywanie pod wodą. W późniejszych etapach może pojawiać się synestezja (słyszenie kolorów lub widzenie dźwięków) lub współdziałanie zmysłów. Wstrząsający, głośny dźwięk lub hałas, taki jak głośny trzask skały może odkształcić kolory i wzbudzić szybkie halucynacje ikonowe".
Formy entoptyczne pojawiają się także u człowieka tuż przed zaśnięciem, w fazie hipnagogicznej snu. Wielu badaczy uznało, że spora część prehistorycznych malowideł naskalnych, ponad wszelką wątpliwość wykonana została pod wpływem odmiennych stanów świadomości wywołanych substancjami halucynogennymi. Chociaż w Polsce nie zachowały się naskalne malowidła z czasów paleolitu, to jednak ornamentyka zachowanych naczyń ceramicznych na naszych terenach począwszy już od neolitu, przez kultury trzciniecko - łużyckie (1500- 700 r. p.n.e. - okres, w którym wyodrębniały się grupy prą- Słowian z rodziny ludów Indoeuropejskich) do naczyń późnolateńskich (150-100 r. p.n.e.) wskazuje wyraźnie na wzornictwo wynikające z inspiracji formami entoptycznymi, postrzeganymi najprawdopodobniej w odmiennych, halucynujących stanach świadomości. Nie budzi to zdziwienia, ponieważ na naszych terenach najpowszechniej występującymi roślinami zawierającymi substancje halucynogenne były i są grzyby psilocybe semilanceata, amanita muscaria, amanita pantherina oraz konopie. Amanita muscaria to muchomor czerwony, grzyb niezwykle często goszczący na obrazach, rysunkach, malowidłach, w bajkach i legendach od najdawniejszych czasów. Terence McKenna odnalazł naskalne rysunki muchomora czerwonego z przed 3500 r. p.n.e. w północnej Afryce, na terenach dzisiejszej Sahary, gdzie grzyb ten nie występuje od czasów ostatniego zlodowacenia. Wielu badaczy (Wasson, Ruck i Hoffman - 1978) przychyla się do stwierdzenia, że składnikiem napoju kykeon, używanego w inicjacyjnych Misteriach Efeuzyjskich był halucynogenny grzyb zbliżony w działaniu do LSD, jednym ze składników opisywanej w Rigwedzie (2000 lat p.n.e.) Samy, której wypicie zainspirowało boga Indrę do stworzenia naszego świata, był zdaniem Wassona muchomor czerwony[8]. Wiele wskazuje na to, że w słowiańskich, celtyckich i germańskich ceremoniach inicjacji i wtajemniczenia, w różnych formach także spożywano tego świętego grzyba. Etymologia nazwy muchomora w wielu językach wskazuje na jego wspólne znaczenie i ważność obecności. Muchomor - to ten (nie tylko w języku polskim i innych słowiańskich, ale także w np. j. angielskim), co zabija muchy. W rzeczy samej muchy nie umierają pod wpływem działania muchomora czerwonego, ale po 24-48 godzinach odurzenia - pozornej śmierci, odlatują.
Z punktu widzenia szamana rzecz oczywiście nie dotyczy muchy. Mucha, a właściwie całe ich latające stadka, to fizyczny przejaw obecności złych duchów lub ducha (Imię szatana - Baal-Zebub znaczy:
"władca much", irański Aryman - bóg zła i ciemności - także często przybierał postać muchy[9]). A zatem muchomor - to w ostateczności nie ten, który powoduje pomór much, ale ten, który odgania złe duchy. Ponadto muchomor, analogicznie jak to ma miejsce w przypadku much, powoduje pozorną śmierć i odrodzenie szamana jako całkiem nowej istoty, jest to zatem charakterystyczny ryt inicjacji poprzez śmierć i odrodzenie.
W Polsce powszechne są również halucynogenne, ale i trujące w większych dawkach zioła z rodziny psiankowatych, m. in.: datura stramonium (sprzymierzeniec opisywany przez Castanedę) i hyoscyamus niger. Można powiedzieć, że zestaw botaniczny środkowej Europy zasadniczo nie odbiega swoim halucynogennym potencjałem od miejsc, w których pobierał swoje nauki Castaneda.
Prawdopodobnie wpływ środków halucynogennych na psychikę i odmienne stany świadomości człowieka najbardziej dogłębnie zbadali w latach sześćdziesiątych pozbawieni uprzedzeń lekarze w Czechosłowacji, gdzie istnieje przypuszczalnie najobszerniejsza dokumentacja przebadanych przypadków osób poddawanych terapii przy użyciu LSD. Warto podkreślić, że w oficjalnych zaleceniach dla terapii LSD, przed rozpoczęciem prowadzenia tego rodzaju leczenia, lekarzom stawiano wymóg udziału w specjalnych szkoleniach, w czasie których obserwowali minimum 30 sesji LSD oraz sami brali udział w co najmniej 5 indywidualnych sesjach (czyż terapeuci nie są szamanami?). Ta informacja pochodzi od Stanislava Grofa, współtwórcy psychologii trans-personalnej, czeskiego lekarza, który pod koniec lat 60 wyemigrował do USA, gdzie - co kuriozalne- umożliwiono mu badania nad LSD do połowy lat 70. Przed opuszczeniem Czechosłowacji, opublikował pracę, bazującą na wynikach badań ponad 2.000 pacjentów poddanych LSD, pt. Theory and Practice of LSD Psychoterapy. Współcześnie Grota, twórcę Terapii Oddychania Holotropowego uważa się za "największego w świecie badacza środków psychodelicznych"[10]. W swojej kolejnej pracy Realms of the Human Unconscious Grof podsumowuje swoje wyniki badań nad odmiennymi stanami świadomości, odkrywając w sposób całkowicie niezależny od dociekań antropologów, szereg zbieżności z kolejnymi stopniami szamańskich wtajemniczeń u osób z kręgu cywilizacji zachodniej. Po zaprzestaniu badań nad LSD, Grof opracował terapię oddychania holotropowego, w trakcie której pacjenci (co ciekawe - przy zastosowaniu również odpowiednich bodźców dźwiękowych - różnych rodzajów muzyki) odbywają analogiczne wędrówki i wglądy jak po spożyciu substancji halucynogennych. Tak więc odkrycie roli dźwięku bębna i grzechotek w szamańskich rytuałach, znalazło po tysiącach lat potwierdzenie w najnowszych procedurach, terapiach i odkryciach naukowych.
Warto teraz przedstawić czytelnikowi wyniki badań Stanislava Grofa, ponieważ stanowią one (w przybliżeniu) pewną mapę obszarów świadomości, po której, z punktu widzenia współczesnej psychologii, porusza się szaman. Doznania odmiennych stanów świadomości występujących po spożyciu LSD klasyfikuje Grof na cztery grupy, z uwzględnieniem ich rodzaju i kolejności występowania u tych. samych osób w następujących po sobie seansach. Trzeba tutaj podkreślić, że sesje LSD były zapisywane i prowadzone przez doświadczonych terapeutów, w tym większość przez samego Grofa. W takiej terapii, osoba spożywająca środek halucynogenny (podobnie jak ma to miejsce w przypadku początkującego szamana) jest prowadzona stosownymi podpowiedziami i pytaniami oraz jest monitorowana w odpowiedni sposób. (Również T. Leary podkreślał ważność i konieczność obecności doświadczonej osoby, monitorującej przebieg początkowych dla danej osoby psychodelicznych sesji LSD.)
Pierwsza grupa, to najogólniej mówiąc doznania zmysłowe i związane z nimi wglądy abstrakcyjne i estetyczne. Występują one na początku i końcu sesji lub przy użyciu mniejszych dawek i u osób początkujących terapię. Tutaj mają miejsce przeróżne wizje entoptyczne takie jak: rozbłyski światła, kolorów, pojawiają się plamki, zygzakowate linie, ornamenty z reguły o regularnych, powtarzalnych, geometrycznych wzorach złożonych z krzyżyków, form owalnych, rombów, trójkątów, spiral, itp. Przy otwartych oczach, te wzory nakładają się na przedmioty i obiekty obecne w otoczeniu w sposób przeźroczysty, tak jakby były namalowane na szkle (A. Wierciński wskazuje, iż jest to jedna z typowych cech sztuki górnego paleolitu). Barwy dostrzeganych obiektów po chwilowym zamknięciu oczu ulegają zmianie, a formy mogą zmieniać krawędzie. Postrzegany świat jest wypełniony wizjami obrazów entoptycznych, które cały czas przybierają różne formy, kolory i kształty. Niektóre przedmioty zmieniają swoje znaczenie i oddalony obiekt raz może być widziany jako drzewo, a później przybrać postać małpy, by potem stać się np. niedźwiedziem. Jakkolwiek mogą pojawić się tutaj rozbudowane formy wizji, to jednak zdarzają się one w późniejszych etapach lub czasie i raczej nie mają one miejsca w oświetlonym miejscu i przy otwartych oczach.
Następują zniekształcenia w ocenie czasu, przestrzeni i odległości. Występuje szeroko opisywane zjawisko synestezji, czyli zamiany postrzegania wrażeń zmysłowych. Na przykład kolory mogą pachnieć, a dźwięk wydobywać się z głośników w formie wstęgi lub falującej taśmy, zapach z kolei może być postrzegany jako smuga koloru. Przeszłość i przyszłość może skondensować się do jednej chwili "tu i teraz". Sposób myślenia i pojmowania staje się mniej obarczony koniecznością logicznego kojarzenia i łączenia się faktów, tok rozumowania i wypowiedzi przestaje być linearny.
A. Wierciński cytuje badania innego czechosłowackiego badacza:
"A. Pokorny (1975) w podsumowaniu własnych badań i znanej mu literatury odnośnie skutków użycia halucynogenów (w szczególności różnych gatunków niejadalnych grzybów) podkreślił inne jeszcze szczegóły, takie jak: "rentgenowskie widzenie", częsta obecność postaci zoomorficznych, albo kobiecych z zaznaczonym łonem, zredukowanymi kończynami i głowami o spiczastej twarzy. Występują też deformacje polegające na częściowej zmianie perspektywy (np. cała postać widziana z profilu, a twarz en face), lub zdwojenia normalnie pojedynczych detali anatomicznych. Wszystkie te zmiany percepcyjne, począwszy od zjawisk entoptycznych, a skończywszy na deformacjach znajdują swoje odbicie w sztuce paleolitycznej. Dlatego też Pokorny zdaje się mieć słuszność podkreślając rolę użycia halucynogenów w kształtowaniu się tej sztuki, rzecz jasna, poza znakomitym odwzorowaniem normalnej percepcji. Warto nadmienić, że badania Reichela-Dolmatoffa (1978) nad symbolizmami dekoracyjnej sztuki Indian Tukano w pełni potwierdziły wpływ rytualnego użycia halucynogenów (tu z rodziny Malpighiaceae).[11]
Ponownie muszę tutaj dodać, że z punktu widzenia szamana, a nawet z punktu widzenia nowoczesnej psychologii, naukowcy, którzy chcą przypisać psychodeliczne rysunki wyłącznie skutkom spożywania substancji halucynogennych nie mają racji. Otóż po pierwsze, paleolityczne, a także współczesne rysunki czy obrazy, przedstawiające odmienne światy doświadczane w odmiennych stanach świadomości, niekoniecznie muszą i musiały być wykonywane po spożyciu substancji halucynogennych. Jak już to zostało wspomniane, te same stany świadomości szaman uzyskuje za pomocą wielu innych technik i metod. Po drugie należy podkreślić, że wszystkie odmienne stany świadomości, jakie przypisuje się konkretnemu środkowi są już w nas obecne przed jego wzięciem. Najwyrazistszym tego przykładem jest - paradoksalnie - LSD. Jest to związek chemiczny uzyskiwany ze sporyszu, który w dawce homeopatycznej aktywizuje układ nerwowy człowieka, na kilka nieskończenie długich godzin. Do dzisiaj nie wiadomo dokładnie w jaki sposób działa. Dwuetyloamid kwasu d-lizergowego (LSD-25), już w ilości 30 - 50mcg (milionowych części grama) powoduje niewiarygodne wydarzenia w układzie nerwowym człowieka. Co zadziwia jeszcze bardziej, to fakt że 3.700.000 cząsteczek tego związku, działa w sposób przypadkowy tylko przez kilka minut (potem LSD jest rozkładany do nie-aktywnych metabolitów i wydalany w ciągu max. 2 godzin) na 12 miliardów komórek mózgu (a więc jedna malutka cząsteczka LSD ma wpływ na 3243 wieleset razy większe od niej komórki, z których każda zaopatrzona jest w liczne synapsy do wychwytywania cząsteczek określonych neurotransmiterów!) powodując wir niespodziewanych doświadczeń, obcych codziennej percepcji rzeczywistości, przez okres 4 do 12 godzin. Jedynym wytłumaczeniem tego stanu rzeczy jest stwierdzenie (z czym zgadza się większość badaczy), że LSD jest katalizatorem lub zapalnikiem samoistnych i potencjalnie obecnych wcześniej zmian i reakcji, jakie zachodzą w umyśle i ciele człowieka.
LSD (i każdy inny halucynogen) nie dodaje żadnej nowej jakości, lecz spełnia funkcję "przełącznika" stanu świadomości. W przypadku amanita muscaria badania i opisy doświadczeń zarówno szamanów jak i współczesnych ochotników wykazały, że aktywne halucynogennie związki tego grzyba muscimol, muskazon i muskaryna "przechodzą" przez przewód pokarmowy człowieka w stopniu nie zmienionym, po czym są wydalane bez strat z moczem! Dlatego w trakcie uroczystości kultowych związanych ze spożyciem tego grzyba na Syberii, pito wydalany (nawet dwu i trzykrotnie) mocz, który miał równie silne właściwości halucynogenne. Świadczy to o tym, że psychoaktywne cząsteczki w ogóle nie zostały przyswojone przez organizm w procesie trawienia i rozkawałkowywania aminokwasów białka na mniejsze składniki przez enzymy. Z medycznego, naukowego punktu widzenia nie miały zatem prawa wpłynąć na stan świadomości oraz homeostazę organizmu. Potwierdza to wgląd i wiedzę szamanów, którzy twierdzą, że w rzeczywistości nie jest to kontakt z fizycznym ciałem rośliny, ale z jej duchem[12].
Jednak, co ciekawsze, to fakt, że aby odczuć działanie danej rośliny lub związku, wcale nie trzeba uciekać się do jego spożywania. Jeżeli zacząłbym teraz szczegółowo opowiadać komuś o tym jak na mnie działa dany środek czy roślina, to po stosunkowo niedługiej chwili - kilka do kilkunastu zdań - w pełni odczułbym działanie tego związku i nie musząc nawet grać na szamańskim bębnie, mógłbym iść malować do jaskini entoptyczne wzory i obrazy powidokowe. Pamięć i wyobrażenia uruchamiają odpowiedni stan świadomości bez konieczności wspomagania "z zewnątrz". Duch danej rośliny (lub związku chemicznego) oraz jej właściwości są z nami związane i są w nas obecne od czasów powstania świata. Po prostu nie jesteśmy od nich oddzieleni.
Z drugiej strony jest również faktem, że wszystkie psychoaktywne związki dostarczane do organizmu, z których większość to alkaloidy o charakterystycznym profilu indolowym, mają swoje odpowiedniki w układzie nerwowym człowieka w postaci odpowiednich neurotransmiterów (lub - precyzyjniej, substancji na nie oddziałujących). Tak więc z punktu widzenia współczesnej biochemii i neurologii, wzbudzanie odpowiednich stanów "na życzenie", bez użycia halucynogenu ma pełne, naukowe uzasadnienie w postaci uaktywnienia mocą umysłu, konkretnych sekwencji biochemicznych wydarzeń w organizmie.
Drugą grupę doznań związanych z większymi dawkami LSD lub poszerzaniem wglądów za pomocą kontynuowania kolejnych sesji (przy mniejszych i średnich dawkach) można określić mianem doznań psychodynamicznych. Tutaj zachodzi proces "odwijania nici Ariadny" i cofania się w indywidualną przeszłość danej osoby, aż do chwil narodzin. W trakcie terapii prowadzonych przez Grofa okazało się, że pamiętamy absolutnie wszystko. Możemy odczuć i zobaczyć wszystko, co do tej pory przeżyliśmy. Nasze umysły i ciała pamiętają każdą sekundę życia włącznie z chwilami, których nie-powinniśmy obiektywnie pamiętać (np. wspomnienie przeżywania bólu w trakcie operacji, podczas której byliśmy pod narkozą). Pojawiają się wspomnienia, a wraz z nimi konkretnie przyporządkowane im stany emocjonalne oraz fizyczne symptomy. Zaczynają wychodzić na wierzch wszystkie zepchnięte i wyparte do podświadomości informacje. Okazuje się, że nasza świadomość jest tylko czubkiem góry lodowej nieświadomych głębin informacyjnych.
Grof stwierdził, że pamięć organizuje się w struktury doświadczeniowo-poznawcze, mające wzór i podłoże we wczesnym dzieciństwie, niemowlęctwie, a nawet (czasami) jeszcze przed urodzeniem lub poczęciem. Te struktury nazwane w skrócie COEX"ami (od condensed experience) są skupione i zorganizowane wokół emocji; miłość, nienawiść, gniew, radość, itd. Terapia Grofa polega na tym, że trakcie przeprowadzanej sesji odreagowywane są kolejne COEXy, począwszy od negatywnych i bolesnych do pozytywnych. Odreagowanie COEXów, ich uświadomienie, zrozumienie i zintegrowanie powoduje rozwój danej osoby i możliwość postrzegania świata bez tych ograniczających i jednotorowo ukierunkowujących, interpretacyjnych, emocjonalnych wzorców - matryc, opisujących sposób odbierania świata. Z kolei nie rozpoznanie i nie "przepracowanie" COEX"ów, powoduje stałe powtarzanie sposobów zachowań według pierwotnych, zapomnianych i nieświadomych wzorców. Jest to jazda kolejką w tym samym wagonie i tylko po jednym torze i trasie.
Trzecia grupa doznań, to rozwijające się w czterech etapach doznania okołoporodowe, które przystępnie streścił wspominany już A. Wierciński:
Okazało się, że rozwija się ona (pamięć okołoporodowa) w czterech etapach porządku subiektywnego, tj. poczynając od najbardziej negatywnych emocjonalnie przeżyć, a kończąc na najbardziej pozytywnych.
Tak więc, pierwszy zespół doznaniowy jest odreagowywany jako przebywanie w zamkniętej jeszcze macicy, ale już wstrząsanej skurczami porodowymi. Jest to stan nieopisanego cierpienia w klaustrofobicznej sytuacji bez wyjścia, skojarzonego z rozrywającymi bólami w różnych okolicach ciała (nota bene, typowy symptom doznań okołośmiertnych w inicjacji szamańskiej). Ostatecznym, najbardziej negatywnym doświadczeniem jest unicestwienie własnego kompleksu Ego na wszystkich poziomach. Specyficznym archetypem jest tu przeżycie jak gdyby "połknięcia przez monstrum" rozmaicie opisywanego jako ogromny waż, smok, pająk, rekin, ośmiornica albo po prostu jako wsysający w głąb wir wodny. Ta pierwsza faza pamięci okołoporodowej przynosi uruchomienie doznań w sytuacjach wielkiego cierpienia i zagrożenia życia, jak również uczuć beznadziejnej rozpaczy i braku sensu czegokolwiek, aż po przeżycia agonalne.
Drugi zespół doznaniowy wiąże się z przechodzeniem przez kanał porodowy przy już otwartej macicy. Oznacza to tytaniczną, także pełną cierpienia walkę o życie, od czasu do czasu przerywaną przez stany orgiastycznej ekstazy seksualnej z sadomasochicznymi odczuciami (tzw. przez Grofa "ekstaza wulkaniczna"). Występują też odczucia ekstremów termicznych i przechodzenia jakby "przez wodę i ogień". Tym razem mobilizowana jest archetypowa macierz dla pourodzeniowych doznań w różnych sytuacjach agresji i walki oraz orgiastycznego seksu.
Trzeci zespół odnosi się do odreagowania chwil urodzin. Po zgoła piekielnych cierpieniach i dzikich ekstazach, następuje uderzenie jaśniejące białym lub złotym jakby światłem, skojarzone z poczuciem dekompresji ciała, a więc jakby przestrzennej ekspansji, ze szczytowym przeżyciem triumfalnej "iluminacji" i wyzwolenia. Tak więc, wzbudzona wtedy zostaje macierz elementarna dla późniejszych doświadczeń wszelkich radosnych sukcesów, sensu życia, pozyskiwania różnych dóbr, itp.
Wreszcie nadchodzi czwarty zespół, tj. błogostanu pobytu w łonie matki przed urodzeniem. Odczuwane to jest jako najwyższe szczęście i błogość, przy braku dychotomii przedmiotowo-podmiotowej (tzw. przez Grofa "ekstaza oceaniczna"). Jest to stan poza wszelkimi opisami werbalnymi i stanowi on wyjściową macierz dla wszelkich postnatalnych sytuacji błogiej relaksacji i szczęścia.[13]
Czwarta grupa doznań to doznania transpersonalne, które mają miejsce po przejściu przez trzy wymienione wyżej etapy - grupy doznań. Miewa to miejsce czasami podczas jednej sesji, a czasem jest związane z którąś z kolei sesji, gdy większość wymienianych w poprzednich grupach doznań została doświadczona i w mniejszym lub większym stopniu zintegrowana. Trzeba tutaj także zaznaczyć, że sekwencja i kolejność doznań nie jest stuprocentową regułą oraz, że zdarzają się przeskoki pomiędzy grupami, jak i całkowite pominięcie którejś z nich. Doznania transpersonalne jakkolwiek skrupulatnie odnotowane i uwiarygodnione w opisie (pomimo częstokroć ich całkowicie pozawerbalnej wymowy), nie poddają się naukowym interpretacjom z racji niemożności znalezienia w języku współczesnej nauki stosownych sformułowań i wyjaśnień. Te doznania zawierają takie zjawiska jak: eksterioryzacja czyli doświadczenia "bycia poza ciałem" oraz związane z nimi wędrówki w czasie i przestrzeni, odwiedzanie innych światów, albo innych miejsc w naszym "średnim" świecie w naszym bieżącym czasie. Mają tu miejsce dokładne opisy wydarzeń, które działy się w okresie przed urodzeniem się danej osoby (często na wiele wieków wstecz), co jest związane ze zdumiewająco precyzyjnymi historyczno - archeologicznymi opisami, współodczuwanie i współistnienie z innymi osobami, zwierzętami, roślinami i żywiołami, spotykanie się z osobami zmarłymi i postaciami mitologicznymi lub archetypowymi, często określanymi mianem duchowych przewodników lub sprzymierzeńców. Te wszystkie wglądy są związane z holistycznym i holograficznym poczuciem jedności z całą biosferą Ziemi, układem słonecznym, a nawet z całym Kosmosem. Charakterystyczny jest także zanik lęku przed chorobą i śmiercią, oraz ugruntowanie się w wierze w reinkarnację (nawet jeżeli ktoś uprzednio niewiele o niej słyszał). Uderzający w swej wymowie jest fakt, że powyższe stwierdzenia i opisy wrażeń lub wglądów są zbieżne w treści niezależnie od poglądów religijnych lub ideowych poszczególnych osób, ich pochodzenia oraz wykształcenia. Tak głębokie wglądy powodują ukształtowanie się nowego poglądu na świat i na sens naszej obecności oraz istnienia bynajmniej nie w nim, ale wraz z Nim.
O transpersonalnych i religijnych doznaniach po zastosowaniu środków halucynogennych, obszernie i w doskonale udokumentowany sposób pisał psycholog z Harvardu dr Timothy Leary:
Relacje psychodeliczne często zawierają zdania, które wydają się opisywać subiektywnie doświadczane podobne zjawiska.

* Wielokrotnie wchodziłem i wychodziłem ze stanu w którym byłem tak zrelaksowany, iż czułem się otwarty na totalny przepływ ponad, wokół i poprzez moje ciało (więcej niż moje ciało). ... Wszystkie przedmioty płynęły kroplami z biało-gorącym światłem, lub elektrycznością która przepływała w powietrzu. To było tak jakbyśmy patrzyli na świat właśnie mający się narodzić, oziębiający się, jego substancja i forma wciąż była plastyczna i. zaledwie zaczynała twardnieć. (b)Cielesność istnienia została zniszczona po tym jak ciało stało się tak ciężkie, że stało się to nie do zniesienia. Umysł wędrujący, poruszający się poprzez ekstatyczną pieśń, nieopisywalne krajobrazy. Jak może tam być tak wiele poziomów światłości i stopni światła, światło za światłością? Wszystko jest oświeceniem.
* Stawałam się coraz bardziej świadoma wibracji - wibracji w moim ciele, harfa strun z których każda wydawała swój indywidualny ton. Stopniowo poczułam, że staję się jednością z wibracją kosmosu.... W tym wymiarze nie było form, ani bóstw, ani postaci - tylko błogość.
* Dominującą impresją było wrażenie wkraczania w sam rdzeń egzystencji.... To było tak, jakby każdy z miliarda atomów doświadczenia, które w normalnych okolicznościach są niedostrzegane, stał się pełnym wrażeń spełnionym istnieniem. Innym jasno odbieranym wrażeniem było odczucie kosmicznej względności. Prawdopodobnie nigdy nie uda się zebrać wszystkich wrażeń w jeden obejmujący wszystko przegląd. Może wszystko to co jest, to wiecznie trwały zbiór nieskończonej liczby subtelnych punktów widzenia, z których każdy zawiera całość ze swojej perspektywy.
* Mogłem zobaczyć całą historię i ewolucję jaką przebył człowiek. Podążyłem w przyszłość i widziałem te stare cykle pokoju i wojny, dobre i złe czasy, wciąż powtarzające się i powiedziałem:

"Znowu te same odwieczne historie. O Boże! To się musi zmienić" i pomyślałem o rozwoju człowieka od zwierzęcia do jego istoty duchowej. Ale nadal poruszałem się w przyszłości i ujrzałem całą planetę zniszczoną i cała historię, ewolucję i wysiłki człowieka obrócone wniwecz przez ten ostateczny destrukcyjny akt Boga.
Badani mówią o uczestnictwie i o łączeniu się z czystą energią, białym światłem; o doświadczaniu rozpadu makroskopowych obiektów i ich przemianie w wibrujące wzory, o uświadomieniu sobie że wszystko jest tańcem cząsteczek, o niewielkich rozmiarach i wrażliwości naszego systemu, wizjach pustki, eksplozjach końca świata, o cyklicznej naturze powstawania i rozpadu, itd. Nie mam potrzeby przepraszać za słabość i nieadekwatność tych słów. Po prostu nie mamy lepszego słownictwa opisującego te doświadczenia. Jeżeli Bóg zorganizowałby wam krótką wyprawę wewnątrz boskich działań, pozwalając dotrzeć do środka wirującego jądra atomu, lub przemierzyć galaktyki z szybkością światła, w jaki sposób po powrocie do swojego biura, dane by było wam opisać to, co z zapartym tchem mieliście okazję obejrzeć? Te metafory mogą brzmieć w sposób zbyt wyszukany lub zgoła nieistotny, ale po prostu zapytajcie kogoś kto brał dużą dawkę LSD[14].
Podsumowując powszechne, transpersonalne doświadczenia Grof pisze:
Istnieje subkategoria fenomenów transpersonalnych, która często może być udowodniona, a nawet eksperymentalnie badana. Mieszczą się tutaj: telepatia, diagnozy parapsychiczne, jasnowidzenie, jasnosłyszenie i inne przykłady percepcji ponadzmysłowej. (...) Patrząc na to z szerszej perspektywy, nie ma powodu, aby wyodrębniać jako specjalną kategorię tak zwane zjawiska paranormalne. Ponieważ wiele innych typów doświadczeń transpersonalnych, w sposób całkiem zwyczajny, przy użyciu kanałów ponadzmysłowych pozwala na dostęp do informacji dotyczących wszechświata, wyraźna granica pomiędzy psychologią, a parapsychologią rozmywa się lub staje się sztucznym tworem w czasie, gdy istnienie rejonów transpersonalnych zostało rozpoznane i docenione. (...) Zjawiska transpersonalne odkrywają połączenia pomiędzy indywidualną jednostką i kosmosem, które obecnie znajdują się poza zasięgiem zrozumienia. Wszystko co możemy o tym powiedzieć to fakt, że gdzieś w tym procesie (indywidualnego) rozwoju wydarza się dziwny, jakościowo zbliżony do wstęgi Moebiusa przeskok, w którym głęboka samo-eksploracja indywidualnej nieświadomości zamienia się w proces doświadczalnej podróży poprzez wszechświat, wytwarzając to, co w najlepszy sposób może być opisane jako kosmiczna świadomość lub umysł nadświadomy[15].
Dla zilustrowania mapy odmiennych stanów świadomości posłużyłem się badaniami i odkryciami S. Grofa, ponieważ są one bardzo zbieżne z opisami doświadczeń szamanów, a zarazem z mitologicznym, kulturowym i archetypowym dziedzictwem całej ludzkości. Choć nie są to wyprawy szamańskie i występują znaczne różnice, to jednak opisywane przez Grofa stany są charakterystyczne dla wszystkich kultur i społeczności świata. Dlatego osoby, które podejmą szamańskie wędrówki mogą - z punktu widzenia współczesnej psychologii - mieć wgląd w to, z czym ewentualnie można się spotkać w innych światach, a niemal na pewno dostrzegą podobieństwo do kolejnych etapów swoich doznań i transpersonalnych wglądów. Rzecz jasna świadomość człowieka nie poddaje się żadnym prawom i regułom, a zatem nie należy sądzić, że wszystko będzie przebiegało zgodnie z opisem. Co więcej, wszystko może przebiegać całkowicie wbrew opisom! Jak powie dział słynny polski matematyk Alfred Korzybski, mapa nie jest terenem, stąd każde przeżycie szamańskiej podróży jest indywidualne i nieporównywalne. Powyższą mapę odmiennych stanów świadomości zaprezentowałem jedynie po to, aby osoba, która poczułaby się zagubiona (co zdarza się niezwykle rzadko), mogła się odnaleźć. Wszak do tego przecież służą mapy.
Trzeba także dodać, że w szamańskich podróżach z użyciem bębna i grzechotek (a tylko takie w tej książce zostaną opisane, przy czym głos bębna jest podstawowym środkiem wkraczania w SSŚ w większości szamańskich tradycji) istnieje ogromny zakres bezpieczeństwa i samokontroli, przy czym cele podejmowanych podróży nie są zbieżne z celami terapii S. Grofa, a więc także eksplorowane regiony i stany świadomości, jakkolwiek w swych wrażeniach zbieżne i wielu miejscach pokrywające się, nie będą takie same. Nie należy przy tym odrzucać terapeutycznego potencjału szamańskich podróży. Rozpoznanie COEXów, stanów transpersonalnych i doświadczeń okołoporodowych jest częstym udziałem osób praktykujących szamanizm. Dzięki przewodnictwu ducha opiekuńczego oraz temu, co F. Perls nazwał "organizmiczną samoregulacją", szamanizm bywa niesłychanie efektywny jako auto-psychoterapia.
To co niezwykle rzadko naukowcy badający zjawisko szamanizmu biorą pod uwagę, to fakt że droga szamana jest w dosłownym znaczeniu drogą duchową. Każda szamańska aktywność wymaga obecności istot duchowych, a w szczególności obecności osobistego ducha opiekuńczego osoby praktykującej szamanizm. Ten właśnie duch jest naszym przewodnikiem po innych światach oraz jest naszym obrońcą przed ewentualnymi niebezpieczeństwami.

Przypisy:
[1] Pomijam tutaj tradycje Wschodu, a zwłaszcza Indii, gdzie kwestia swiadomosci i jej różnych odmian była badana i opisywana już od ponad 4000 lat.
[2] Trzeba tutaj dodać, że zgodnie z naukami szamańskimi człowiek posiada wiele dusz (w zależnosci od tradycji od 3 do 13) z głównym duchem na czele oraz co najmniej jednego ducha opiekuńczego. Harmonijne istnienie dusz jest także warunkiem zdrowia i pełni sił życiowych (i psychicznych). Choroba jest wynikiem zagubienia lub osłabienia którejs duszy, a leczenie polega na odnalezieniu albo wzmocnieniu duszy lub jej częsci za pomocą któregos ze sposobów uzdrawiania lub z pomocą np. ducha leczniczych roslin.
[3] A. Mindell: "Praca nad samym sobą", tł.: Tomasz Teodorczyk Nuit Magique, W-wa 1995.
[4] Okolicznosci wstąpienia ducha w ciało charakteryzują się tym, że dana osoba zaczyna np. przemawiać zmienionym, "nie swoim" głosem, a po wyjsciu z transu nie pamięta co się z nią działo i dowiaduje się o tym od osób trzecich. Taki trans bywa udziałem niektórych mediów, wyroczni i szamanów np. w Tybecie i w Nepalu.
[5] Andrzej Wierciński: "Magia i religia" Nomos, Kraków 1994r., str. 153
[6] M. Harner, The Jivaro, Robert Hale London 1972, str. 134.
[7] Są to także (czasem bardzo krótkie w czasie) pierwsze etapy każdej szamańskiej podróży.
[8] Cała IX księga Rigwedy i obszerne fragmenty VIII, X i innych ksiąg są poswięcone Somie i jej ekstatycznym własciwosciom. Zarówno Wasson jak i Eliade uważają, że metody medytacyjne jogi zostały rozwinięte po zaprzestaniu picia tego napoju, w celu powtarzania stanów, jakich doznawano po wypiciu Somy. P. Kowalski w wydanym w 1998 r. przez PWN "Leksykonie znaki swiaa" błędnie informuje, że soma i grecka ambrozja zawierały wywar z muchomora sromotnikowego (sic! - str. 157). Gdyby tak było, to wszyscy uczestnicy misteriów odbywaliby podróż w jedną stronę.
[9] Sprawa much - jako posmiertnych wcieleń dusz, to bardzo rozległa tematyka. Trzeba tutaj także dodać, że semicki, fenicko-kaananejski Baal Zelub był jedną z personifikacji Baal-Hadada, władcy nieba, burz i wojny (w niektórych regionach także wód, studni i źródeł) na obszarze Afryki Pn. i Palestyny. Po przegranych bojach z nowym bogiem - Jehową, jak to zwykle bywa z bóstwami inkorporowanych, starszych religii, został zaliczony w poczet szatańskiego komanda i tak opisany w Biblii.
[10] N. Drury: "Psychologia Transpersonalna", Zysk i s-ka, Poznań 1995.
[11] Andrzej Wierciński: "Magia i religia", Nomos, Kraków 1994 r., str. 131.
[12] John Mann w książce "Zbrodnia, magia i medycyna" (wyd. Zapolex, Toruń 1996r.) cytuje źródła, w których jest wzmiankowane cztero i pięciokrotne, kolejne picie moczu przez uczestników ceremonii, ze wskazaniem na wzmacniające działanie wciąż zawartych w nim psychoaktywnych związków amanita muscaria, w każdej następnej porcji. Wyd. org.: Oxford University Press Inc. 1994 r.
[13] Wierciński, op. cit.
[14] T. Leary "Polityka ekstazy", wyd. EJB, Kraków 1998 r., str. 37.
[15] Grof S, The Adventure of Self-Discovery. Albany, NY: State University of New York Press. Chciałbym tutaj zwrócić uwagę na fakt, że doswiadczalne odkrycia Grofa są w znacznym stopniu sprzeczne z ewolucyjnym (a przy tym transformacyjno-etapowym) modelem rozwoju swiadomosci prezentowanym przez Kena Wilbera w książce "Eksplozja swiadomosci", a zarazem podtrzymują wizje swiadomosci jako hologramu, prezentowana przez fizyka Davida Bohma, naurochirurga Carla Pribrama i innych. Być może te rozbieżnosci wynikają z faktu, że każda wizja ewolucyjna opiera się na linearnej i stałej funkcji czasu, zas współczesna fizyka wykazuje, że taka funkcja czasu zdaje się być jedynie postulatem w odniesieniu do szczególnych, założonych przez badacza warunków. (Założenie liniowej funkcji czasu - zgodnie z zasadą nieoznaczonosci Heisenberga - implikuje samo z siebie finalny efekt eksperymentu, potwierdzający stawianą pierwotnie tezę.)

Robert Palusiński

Sens doświadczeń pozacielesnych, psychodelicznych etc.

2009-09-12T15:46:00.003+02:00

Ciekawa odpowiedź na pytanie o sens praktyk duchowych w ponowoczesnym świecie.

EnTeoGeny

2009-09-08T19:06:00.009+02:00

Alien Dreamtime

Terence McKENNA

25-27.02.1998 SAN FRANCISCO

Dobrzee. Dziś wieczór. Dla waszej podbudowy i rozrywki. Trzy przedstawienia. Dwa interregna.

Nawijka pierwsza

ARCHAICZNE ODRODZENIE
Historia... się kończy ponieważ dominatorska kultura zaprowadziła ludzki gatunek w ślepą uliczkę, a gdy zbliża się nieunikniona chaostrofa ludzie szukają metafor i odpowiedzi. Za każdym razem gdy kultura wpada w kłopoty rzutuje się na przeszłość poszukując ostatniego zdrowego momentu, który kiedykolwiek znała. A ostatnia rozsądna chwila, którą kiedykolwiek znaliśmy znajduje się na równinach Afryki 15.000 lat temu utulona w kołysce Bogini Wspaniałego Rogatego Grzyba przed historią, zanim powstały armie przed niewolnictwem i własnością przed wojnami i alfabetem fonetycznym i monoteizmem, przed, przed, przed A oto gdzie zabiera nas przyszłość, gdyż sekretem wiary dwudziestego wieku nie jest modernizm sekretem wiary dwudziestego wieku jest nostalgia za archaikiem, nostalgia za paleolitem, i to daje nam przekłuwanie ciała abstrakcyjny ekspresjonizm surrealizm, jazz, rock and roll i teorię katastrof Umysł dwudziestego wieku tęskni za rajem, który istniał kiedyś na usianych grzybami równinach Afryyki gdzie występowała ludzko roślinna symbioza, która wydobyła nas ze zwierzęcego ciała i wepchnęła w stworzenie - wykorzystujące narzędzie, tworzące kulturę eksplorujące wyobraźnię - którym jesteśmy. I czemu ma to znaczenie? Ma znaczenie ponieważ pokazuje, że co było, powraca i że przyszłość jest przyszłościową ucieczką w przeszłość. Oto co oznacza doświadczenie psychedeliczne. To wyjście z historii i wejście w instalację pod pokładem w wieczności. I mówię wam to ponieważ jeśli społeczeństwo zrozumie czym jest to co go spaja społeczeństwo będzie mogło usprawnić się w locie w hiperprzestrzeń ponieważ to czego nam trzeba to nowy mit to czego nam trzeba to nowa prawdziwa opowieść mówiąca nam dokąd zmierzamy we wszechświecie a ta prawdziwa wersja to że ego jest produktem patologii a gdy psilocybina jest regularną częścią ludzkiego doświadczenia ego jest poskramiane a poskromienie ego oznacza klęskę dominatorów, materialistów, handlarzy produktem. Psychedeliki zwracają nas do wewnętrznego znaczenia jaźni do ważności odczuwania doświadczania bezpośredniego - i nikt nie może Ci tego sprzedać i nikt nie może tego od Ciebie kupić tak więc kultura dominatorów nie jest zainteresowana odczuwaniem doświadczenia bezpośredniego lecz to właśnie spaja społeczeństwo. A jeśli wyrwiemy się zabawnym mitom nauki i infantylnym obsesjom marketu to poprzez doświadczenie psychedeliczne odkryjemy że w ciele, W CIELE znajdują się Niagary piękna obcego piękna, obcych wymiarów, które są częścią jaźni, najbogatszą częścią życia. Myślę, że pójście do grobu bez przeżycia doświadczenia psychedelicznego jest jak pójście do grobu i nigdy nie uprawianie seksu. Oznacza to, że nigdy nie przekonasz się o co w tym wszystkim chodzi. Tajemnica tkwi w ciele i w sposobie w jaki ciało wplata się w naturę. To co oznacza Archaiczne Odrodzenie, to szamanizm, ekstaza, orgiastyczna seksualność, i odrzucenie trzech wrogów ludzkości. A trzej wrogowie ludzkości to hegemonia, monogamia, i monotonia! A jeśli złapiecie ich w biegu macie dominatorów spocony lud, ponieważ oznacza to, że ponownie to wszystko złączacie, a ponowne złączanie tego wszystkiego oznacza odłożenie na bok idei odrębności i samo określania poprzez fetysz rzeczy. Złączanie tego wszystkiego oznacza docieranie do umysłu Gai, a umysł Gai jest tym co nazywamy doświadczeniem psychedelicznym. To doświadczenie żywego faktu entelechii planet. A bez tego doświadczenia wędrujemy po pustyni fałszywych ideologii. Lecz z tym doświadczeniem kompas jaźni może być ustawiony, i to jest idea; zrozumienie jak zresetować kompas jaźni poprzez społeczność, poprzez ekstatyczny taniec, poprzez psychedeliki, seksualność, inteligencję, INTELIGENCJA. Oto co musimy posiadać by stworzyć przyszłościową ucieczkę do hiperprzetrzeni. Idę na, yyy wziąć pięć tu i wrócę na dalsze pogawędki.

OBCA MIŁOŚĆ

Czeeeść... Więęęc to było wprowadzenie, teraz trochę kazania do chóru na temat jak to się dzieje że im dalej dochodzisz tym jest to większe. Pamiętam naj, najpierwszy raz gdy paliłem DMT. To był rodzaj odniesienia można by powiedzieć, i pamiętam, że jeden z moich przyjaciół, który zawsze coś miał pierwszy odwiedził mnie z tą małą szklaną fajką i tym czymś co wyglądało jak pomarańczowe kulki naftaliny. A ponieważ byłem absolwentem Dr. Hoffman'a pomyślałem, że nie ma niespodzianek. Więc jedynym pytaniem jakie zadałem było, "Jak długo to trwa?" a on powiedział, "około pięciu minut". Więęc zrobiłem to i... było tam coś, jak kwiat, jak chryzantema w pomarańczy i żółci to był rodzaj wirowania, wirowania a potem jakbym został popchnięty z tyłu i opadłem poprzez chryzantemę do kolejnego miejsca, które nie wyglądało jak stan umysłu to wyglądało jak kolejne miejsce. A co się działo w tym miejscu na uboczu gustownie zmiękczonego, rozproszonego oświetlenia, i geometrycznych halucynacji pełzających po wypukłych ścianach to co się działo to, że było tam dużo aahhhh.. bytów, dużo jak je nazywam samoprzekształcających się maszynowych elfów. Coś w rodzaju wysadzanych klejnotami piłek do kosza dryblujących w moim kierunku. I jeśli miały by twarze mogły by się uśmiechać, ale nie miały twarzy. I zapewniały mnie, że mnie kochają i powiedziały bym nie był zdumiony nie dawały sposobności do zadziwienia. I jak tak na nie patrzyłem, mimo iż zastanawiało mnie że może tym razem nie robię tego naprawdę, a to co robiły to, powoływały obiekty do istnienia poprzez wśpiewanie ich w egzystencję. Obiekty wyglądające jak jajka Faberge z Marsa morfingujące z mandeistycznymi strukturami alfabetycznymi. Wyglądały jak zrost językowej celowości wpuszczonej przez swego rodzaju nad-wymiarowe przekształcenie do trój-wymiarowej przestrzeni. I te małe maszyny mi się zaoferowały. I zdałem sobie sprawę, gdy na nie patrzyłem że gdybym z powrotem mógł przywołać tylko jedno z tych małych świecidełek nic już ponownie nie byłoby dokładnie takie samo. I zastanowiłem się, gdzie Ja jestem? I Co Się Dzieje? I przyszło mi do głowy że muszą to być wirusowe projekcje holograficzne z niezależnego kontinuum, które krzyżowało się jakoś z moim własnym, i pomyślałem wtedy że bardziej zgrabnym wyjaśnieniem byłoby, wziąć to za dobrą monetę i uświadomić sobie, że włamałem się do ekologii dusz. I że w jakiś sposób rzuciłem okiem na drugą stronę. Jakoś poznałem tę rzecz, którą ochoczo uznaliście za niemożliwą do poznania. Lecz czuło się jakbym ją poznał. I czuło się... potem już nie pamiętam jak to się odczuwało ponieważ małe samo przekształcające się nicponie zakłóciły mnie i powiedziały, "Nie myśl o tym. Nie myśl o tym kim jesteśmy. Myśl o robieniu tego co my robimy. Zrób to. Zrób to teraz. ZRÓB TO!!" A to co miały na myśli to użyj swego głosu do stworzenia przedmiotu. I gdy to zrozumiałem, poczułem jakby coś się we mnie zagotowało. I patrzyłem jak te małe elfy - urwisy wskakują i wyskakują z mojej klatki piersiowej; lubią to robić by cię uspokoić. I powiedziały, "Zrób to". I poczułem jak unosi się we mnie język niezależny od angielskiego, i zacząłem mówić... w ten sposób "Ehh yo ca dem wa" itp... lub słowa w tym sensie. Po czym zaciekawiło mnie, co to wszystko znaczy i czemu jest takie fajne skoro nie znaczy nic. I zastanawiałem się nad tym, w rzeczywistości kilka lat i wiecie, zdecydowałem, że znaczenie i język to dwie różne rzeczy. I to co ten obcy głos chciał w tym doświadczeniu psychedelicznym ukazać to składniowa natura rzeczywistości. To że rzeczywistym sekretem magii jest to, iż świat składa się ze słów, i to że jeśli znasz słowa, z których składa się świat możesz go uczynić czymkolwiek sobie zażyczysz. (...więcej niezrozumiałego języka) Jedna z rzeczy, której dowiedziałem się o DMT, to że jeśli kiedykolwiek go wziąłeś nawet tylko raz to możesz mieć sen a w tym śnie ktoś wyciągnie małą szklaną fajkę, i wtedy to się stanie! Stanie się dokładnie jak realna rzecz. Ponieważ istnieje przycisk gdzieś wewnątrz każdego z nas, który da ci wgląd na drugą stronę. I to jest ten przycisk, który resetuje kompas który mówi ci gdzie chcesz pożeglować. Powodzenia...

TIMEWAVE ZERO

Cześć... dobrze. Czy kiedykolwiek zwróciliście uwagę jak aaee, istnieje pewna właściwość rzeczywistości, która nadchodzi i odchodzi i swego rodzaju odpływy i przepływy i nikt nawet o nich nie wspomina i nie ma dla nich nazwy z wyjątkiem pewnych ludzi nazywających je "potarganymi dniami" a niektórzy mówią "ostatnio rzeczy są naprawdę dziwne". I myślę, że nigdy nie zwracamy na nie uwagi i nigdy o nich nie rozmawiamy ponieważ tkwimy w kulturze, która wymaga od nas byśmy sądzili, że wszystkie chwile są takie same, i że twoje konto bankowe nie zmienia się pominąwszy zmienność związaną z twoim istnieniem. Innymi słowy każda chwila zdaje się być taka sama a przecież nie jest to to, czego doświadczamy. Tak więc to co zauważyłem, to że bieg przez rzeczywistość jest odpływem i przypływem nowości. I niektóre dni, i niektóre lata, i niektóre wieki są w rzeczy samej bardzo nowatorskie, a niektóre nie są. I przychodzą i odchodzą w każdej skali inaczej, przeplatając się, rezonując. I to jest to czym zdaje się być czas. A Nauka to przeoczyła ten najbardziej istotny z faktów dotyczący natury: że natura jest silnikiem oszczędnie gospodarującym nowością. I że od bardzo wczesnych chwil tego najbardziej nieprawdopodobnego wielkiego wybuchu, nowość została zachowana ponieważ na samym początku był tylko ocean energii wlewający się we wszechświat. Nie było planet, ani gwiazd, ani cząsteczek, ani atomów, ani pól magnetycznych; był tylko ocean wolnych elektronów. Po czym minął jakiś czas i wszechświat ostygł a nowe struktury wykrystalizowały się z nieładu. Najpierw atomy; atomy wodoru i helu zbierające się w gwiazdach. A w środku tych gwiazd temperatura i ciśnienie wytworzyły coś co nie było widziane nigdy wcześniej a co było fuzją. A fuzja, gotująca się w sercach gwiazd dostarczyła jeszcze więcej atrakcji: pierwiastki ciężkie - żelazo, węgiel, czterowartościowy węgiel. I po upływie pewnego czasu były już nie tylko systemy elementarne lecz, oczywiście ze względu na obecność węgla i niskich temperatur we wszechświecie, struktur cząsteczkowych. A z cząsteczek powstały proste podzbiory organizmów. Genetyczna maszyneria do zapisywania informacji, łącząca się w błony, zawsze wiążąca nowość, zawsze kondensująca czas, zawsze budująca i zachowująca złożoność, i zawsze szybsza i szybsza i szybsza. I wtedy staliśmy się sobą. I tam dopasowaliśmy się do tego wszystkiego. Pięć milionów lat temu byliśmy zwierzętami swego rodzaju. Gdzie bylibyśmy pięć milionów lat od tego wieczoru? To co reprezentujemy to nie impreza towarzysząca lub epifenomen lub podrzędne coś-lub-innego na krawędzi nigdzie. To co MY reprezentujemy to sieć zrośniętej nowości poruszająca się wzajemnie, kompleksyfikująca się splatająca się sama ze sobą przez miliardy i miliardy lat. Jak na razie, z tego co wiemy dotychczas, nie ma nic bardziej nowoczesnego niż to co umieszczone jest za waszymi oczami. Ludzka kora nowa (neocortex) jest najgęściej rozgałęzioną, złożoną strukturą, w znanym wszechświecie. Jesteśmy krawędzią tnącą organizmicznego przekształcania materii w tym kosmosie. I jak na razie trwa to chwilę; od momentu odkrycia ognia, od odkrycia języka. Ale teraz, i poprzez teraz mam na myśli ostatnie 10.000 lat, weszliśmy w coś nowego. Nie genetyczną informację nie genetyczną mutację nie dobór naturalny lecz aktywność epigenetyczną: pisarstwo, teatr, poezję, taniec, sztukę, tatuowanie, przekłuwanie ciała i filozofię. I rzeczy te przyśpieszyły wlewanie się w nowość, tak że staliśmy się w naturze żywiołem wydalającym idee, który buduje świątynie, buduje miasta, buduje maszyny, silniki społeczne, plany, i rozprzestrzenia się po Ziemi, w kosmos w dziedzinę mikro fizyczną w dziedzinę mikro fizyczną. My, którzy pięć milionów lat temu, byliśmy zwierzętami, możemy rozpalić nasze pustynie, a jeśli to konieczne ponad miastami naszych wrogów wielką energię, która przyćmiewa gwiazdy nocą. Teraz dzieje się tutaj coś dziwnego. Coś wywołuje nas z natury i rzeźbi na swoje podobieństwo. I konfrontacja z tym czymś jest teraz nie tak odległa. To to, co aktualnie oznacza, nieuchronnie zbliżający się, wyraźny koniec wszystkiego. Oznacza to, że de-no-ma(?) ludzkiej historii wkrótce nastąpi i ujawni się jako uniwersalny proces kompresji i ekspresji nowości, która stanie się tak intensywna, że przepłynie do innego wymiaru. Czujecie to. Czujecie to we własnych snach. Czujecie to we własnych tripach. Czujecie że osiągamy krzywą katastrofy, i że ponad tą krzywą jesteśmy dla siebie nierozpoznawalni. Fala nowości, która nieuszkodzona rozwijała się od narodzin wszechświata ogniskuje się teraz i włącza się w nasz gatunek. A jeśli mało prawdopodobnym wydaje się wam, że światu chodzi o przemianę siebie, pomyślcie nad tym w ten sposób: pomyślcie o stawie, i pomyślcie co się dzieje gdy powierzchnia zaczyna się gotować - jest to sygnał, że jakiś ogromny zmienny kształt chce rozbić powierzchnię stawu i uwolnić się. Ludzka historia JEST wrzeniem powierzchni stawu zwyczajnej biologii. Jesteśmy ciałem, które zostało złapane w uścisk swego rodzaju atraktora, który leży w czasie naprzeciw nas, i który rzeźbi nas po jego kresy; przemawiając do nas poprzez psychedeliki, poprzez wizje poprzez kulturę i technologię świadomość. Zdolność tworzenia języka przez nasz gatunek kieruje się naprzód jakby chciała zrzucić małpie ciało i wskoczyć w swego rodzaju ekstra surrealistyczną przestrzeń, która nas otacza lecz której obecnie nie widzimy. Nawet ludzie, którzy rządzą planetą, Bank Światowy, IMF, nazwijcie ich sami, wiedzą, że historia się kończy. Wiedzą z raportów przepływających przez ich biurka: zniknięcie dziury ozonowej, [?] zanieczyszczenie oceanów, wycinka lasów deszczowych. Oznacza to, że łono planety osiągnęło swe ograniczone granice, i że ludzki gatunek teraz, nie mając wyboru, zapoczątkował zejście kanałem rodnym zbiorowej przemiany w kierunku czegoś co było tuż za rogiem i prawie kompletnie niewyobrażalne. I tam właśnie wkracza psychedeliczny szaman, ponieważ wierzę, że to z czym stykamy się poprzez psychedeliki to rodzaj hiperprzestrzeni. I z tej hiperprzestrzeni spoglądamy na..., spoglądamy zarówno na przeszłość jak i przyszłość, i przewidujemy koniec. A szaman jest kimś kto widział koniec, i dlatego jest oszustem ponieważ wy nie martwicie się zobaczywszy koniec. Jeśli wiecie jak coś się stanie, wracacie i zajmujecie swoje miejsce w rozgrywce, i pozwalacie dziać się wszystkiemu bez obawy. To właśnie oznacza rozpad graniczny. Oznacza po prostu wyczekiwanie końcowego stanu ludzkiej historii. Powrotu do trybu archaicznego. Odnalezienie orgiastycznej wolności afrykańskich łąkowisk sprzed 20.000 lat. Techno ucieczka w przyszłość, wyglądającą bardziej jak przeszłość niż przyszłość z powodu materializmu, konsumpcjonizmu, wytworu fetyszyzmu, wszystkie te rzeczy zostaną wyeliminowane, a technologia stanie się nanotechnologią i zniknie z naszej fizycznej obecności. Jeśli... jeśli mamy marzenie, jeśli pozwolimy fali nowości pchnąć nas ku kreatywności, która jest niezrównana w stosunku do ludzkiego uwarunkowania. O tym właśnie tu mówimy: psychedeliki jako katalizator ludzkiej wyobraźni psychedeliki jako katalizator języka; ponieważ, co nie może być powiedziane nie może być stworzone przez społeczność. Dlatego to czego nam trzeba, to wymuszona ewolucja języka. A żeby to zrobić trzeba się cofnąć do czynników, które na pierwszym miejscu utworzyły język. A to oznacza rośliny psychedeliczne, Rozum Gai (ang. Gaian Logos), i tajemnicze, wzywające, pozaziemskie, myśli z poza. Zahaczające nas z powrotem do czakr hierarchii natury. odwracające nas w kierunku umysłu całkowitej inności, który nas stworzył i wydobył ze zwierzęcej struktury. Jesteśmy w jakiś sposób częścią planetarnego przeznaczenia. To jak nam się powodzi decyduje, o tym jak ma się eksperyment życia na ziemi, ponieważ staliśmy się krawędzią tnącą tego eksperymentu my go określamy, i w naszych rękach posiadamy moc, by go tworzyć lub go przerwać. Nie jest to próba generalna przed apokalipsą. Nie jest to pseudo tysiąclecie. Jest to rzecz realna, moi drodzy. Nie jest to test. To ostatnia szansa nim rzeczy staną się tak rozpustne, że nie będzie szansy na spójność. Możemy wykorzystać kalendarz jak klub. Możemy uczynić to tysiąclecie okazją do utworzenia autentycznej ludzkiej cywilizacji, przezwyciężając model dominatorski, rozpuścić granice poprzez psychedeliki odtworzyć seksualność opartą nie na monoteizmie, monogamii i monotonii. My... Wszystkie te rzeczy są możliwe, jeśli zrozumiemy najistotniejszą metaforę, która to wszystko spaja, która jest celebracją umysłu jako zabawy celebracją miłości jako autentycznej społecznej wartości w społeczeństwie. To właśnie to tłumili tak długo. To właśnie dlatego tak obawiają się psychedelików, ponieważ rozumieją, że gdy dotkniesz wewnętrznego rdzenia swego własnego lub czyjegoś jestestwa nie możesz być wiedziony ku rzeczo-fetyszom i konsumpcjonizmowi. Przesłanie psychedelików jest takie, że kultura może zostać przekonstruowana raczej w zestaw emocjonalnych wartości, niż w produkty. To przerażające wieści. A jeśli jesteśmy w stanie tego dokonać to możemy się wycofać, możemy się wycofać i możemy transcendować. Dziewięć razy w ciągu ostatnich miliona lat lód osiadał na południe od biegunów spychając przed sobą ludzkie populacje, i ci ludzie nie spieprzyli. Dlaczego więc my byśmy mieli? Wszyscy jesteśmy tymi ocalałymi. Jesteśmy spadkobiercami milionów lat zmagań dla niewypowiadalnego. A teraz z silnikami technologii w naszych rękach, powinniśmy móc to osiągnąć i naprawdę uzewnętrznić ludzką duszę w końcu czasu, powołać ją do istnienia jak UFO i otworzyć fioletowe drzwi do nadprzestrzeni i przejść przez nie, wychodząc z bluźnierczej historii do świata poza mogiłą, poza szamanizmem poza końcem historii, w galaktyczne tysiąclecie, które wabiło nas przez miliony lat przestrzeni i czasu. TO JEST TEN MOMENT. Planeta dała sposobność, taką jak ten właśnie jedyny raz w jej życiu, i jesteśmy gotowi, i jesteśmy opanowani. I jako społeczeństwo jesteśmy gotowi w to wejść, domagać się tego, uczynić to własnym. To jest tam. Idź po to, i dziękuję.

James Arthur o enteogenach

Na koniec ciekawostka. Wyniki badań na temat szkodliwości społecznej i zdrowotnej wybranych używek.

z opowieści o kronopiach i famach

2009-09-06T20:33:00.010+02:00

Pewien kronopio wyszedł na balkon, żeby sobie umyć zęby, ale dawszy się ogarnąć jakiejś wielkiej szczęśliwości na widok porannego słońca i przecudnych chmur, zbytnio ścisnął tubkę pasty, z której zaczęła wydobywać się długa, różowa wstęga. Pokrywszy szczotkę prawdziwą górą pasty, kronopio zorientował się, że jeszcze ma jej bardzo dużo, wobec czego zaczął potrząsać tubą i flaczki różowej pasty spadały z balkonu na ulicę, gdzie zebrały się famy, ażeby omówić zmiany w zarządzie miejskim. Flaczki różowej pasty spadały na kapelusze fam, podczas gdy na górze pełen radości kronopio wyśpiewywał czyszcząc sobie zęby. Famy oburzyły się na równie niewiarygodną bezmyślność kronopia i postanowiły wyznaczyć delegację, ażeby go natychmiast zwymyślała, wobec czego delegacja składająca się z trzech fam poszła na górę do kronopia i zwróciła mu uwagę w następujących słowach:
-Kronopio, zniszczyłeś nam kapelusze. Musisz zapłacić za szkodę.
Po czym o wiele dosadniej:
-Kronopio! To zgroza tak marnować pastę do zębów!"
_____________________________________
"Pewien kronopio idzie otworzyć bramę, ale wkładając rękę do kieszeni, żeby wyjąć klucz, wyjmuje pudełko zapałek, wobec czego ów kronopio zaczyna się troskać i myśli, że jeżeli zamiast klucza znalazł zapałki, może - o zgrozo - cały świat się przemieścił, i jeżeli zapałki są tam, gdzie miał być klucz, może portmonetka będzie pełna zapałek, cukierniczka pieniędzy, pianino cukru, książka telefoniczna muzyki, szafa pełna abonentów, łóżko pełne ubrań, wazony pełne prześcieradeł, tramwaje pełne róż, pola pełne tramwajów. Tak więc ten kronopio strasznie się denerwuje i biegnie przejrzeć się w lustrze, ale ponieważ lustro jest trochę pochylone, widzi w nim stojak na parasole, stojący przy wejściu, co potwierdza jego przewidywania, więc wybucha płaczem, pada na kolana i składa łapki, sam nie wiedząc dlaczego. Sąsiedzi famy zbierają się naokoło niego i pocieszają go, a również i nadzieje, ale minie wiele godzin, zanim kronopio otrząśnie się z rozpaczy i przyjmie szklaneczkę herbaty, którą dobrze obejrzy, zanim zacznie pić, żeby mu się czasem nie zdarzyło, że zamiast herbaty wypije mrowisko albo książkę Samuela Smilesa."
____________________________________
Wychodząc z Luna Parku kronopio widzi, że jego zegarek się spóźnia, że jego zegarek się spóźnia, że jego zegarek. Smutek kronopia wobec tłumu fam idących w górę ulicą Corrientes o godzinie jedenastej dwadzieścia, podczas gdy on, przedmiot zielony i wilgotny, idzie o jedenastej piętnaście.

Medytacje kronopia:"Jest późno, ale mniej późno dla mnie niż dla famy, dla fam jest o pięć minut później, przyjdą do domu później, położą się później. Mój zegarek ma mniej życia, mniej domu i mniej położyć się. Jestem kronopiem nieszczęśliwym i wilgotnym". Kronopio, pijąc kawę u Richmonda przy ulicy Florida, zwilża grzaneczkę łzami w najlepszym gatunku.
___________________________________
Pewien fama miał stojący zegar, który nakręcał co tydzień BARDZO UWAŻNIE. Przechodził akurat kronopio, zobaczył go, zaczął się śmiać, a wróciwszy do domu wymyślił zegar-karczoch, czyli zegar-karczochę(co można, a nawet trzeba dwojako nazywać).Zegar-karczoch, czyli zegar-karczocha tego kronopia jest karczochem bardzo dobrego gatunku wsadzonym ogonem do dziury w ścianie. Niezliczone liście karczocha wskazują aktualną godzinę, a ponadto wszystkie godziny, dzięki czemu wystarczy, żeby kronopio urwał listeczek, i już wie, która jest godzina. Ponieważ obrywa je od lewej do prawej, listek zawsze pokazuje właściwą godzinę, a kronopio codziennie zabiera się do zrywania w kółko nowej warstwy listków. Kiedy dojdzie do serca karczocha, już nie może mierzyć czasu i w nie kończącej się fioletowiejącej róży środka kronopio znajduje wielkie zadowolenie, zjada ją z oliwą, octem i solą, a do dziury wkłada nowy zegar.
____________________________________
Pewien kronopio kończy medycynę i otwiera sobie gabinet przy ulicy Santiago del Estero. Natychmiast pojawia się chory i zaczyna opowiadać mu o tym, co go boli i jak to w nocy nie sypia, a w dzień nie jada.-Kup wielki bukiet róż -powiada kronopio. Chory wycofuje się zaskoczony, ale kupuje bukiet i natychmiast zostaje uzdrowiony. Pełen wdzięczności pojawia się u kronopia i poza honorarium wręcza mu- atencja pełna delikatności- przepiękny bukiet róż. Natychmiast po jego odejściu kronopio zapada na zdrowiu, wszystko go boli, w nocy przestaje spać, a w dzień nie może jeść.
____________________________________
Trzej kronopie i jeden fama łączą się speleologicznie, ażeby odnaleźć podskórne źródła pewnego źródła. U wejścia do pewnej groty kronopio schodzi, przytrzymywany przez innych, niosąc na plecach pakiecik ze swoimi ulubionymi kanapkami (z serem). Dwóch kronopiów-windziarzy pomaga mu w powolnym opuszczaniu się, zaś famaspisuje w wielkim zeszycie szczegóły ekspedycji. Niedługo pojawia się pierwszy komunikat od kronopia: wściekły, bo przez pomyłkę dano mu sandwicze z szynką. Targa linką i żąda, żeby go wyciągnąć. Kronopie-dźwigi naradzają się zafrasowane, zaś fama prostuje się w całej swojej straszliwej postaci i mówi: NIE, tak gwałtownie, że kronopie rzucają linę i pospieszają go uspokajać. Tymczasem nadchodzi drugi komunikat, bowiem kronopio zleciał dokładnie w miejsce źródeł źródła, skąd donosi, że wszystko jest jak najgorzej; pośród wymysłów i łez informuje, że wszystkie kanapki są z szynką, że im więcej się w nich rozgląda, tym bardziej są z samą szynką i ani jednej z serem.
________________________________________
Pewien kronopio na pustyni spotyka lwa i wywiązuje się następujący dialog:
Lew: Zjem cię.
Kronopio (przerażony ale z godnością): Trudno.
Lew: O, co to, to nie! Żadnych męczenników.
Jedno z dwojga: albo płacz, albo ruszaj do walki, bo tak nie mogę cię zjeść. No, prędzej, czekam. Nic nie mówisz?
Kronopio nie mówi nic więc Lew jest zmieszany, ale po chwili coś mu przychodzi do głowy.
Lew: Na szczęście mam w lewej łapie drzazgę, która mnie cholernie narywa.
Wyjmij mi ją, to ci przebaczę.
Kronopio wyjmuje mu drzazgę, zaś Lew odchodzi, mrucząc niechętnie:
- Dzięki Androklesie.
________________________________________
Niby piorun spada kondor na kronopia , który przechodzi przez Tinogastę.
Kondor dociska go do granitowej ściany i z wielkim ożywieniem mówi, co następuje:
Kondor: Odważ się powiedzieć , że nie jestem przepiękny.
Kronopio: Jesteś najpiękniejszym ptakiem, jakiego kiedykolwiek widziałem.
Kondor : Więcej.
Kronopio: Jesteś piękniejszy od rajskiego ptaka.
Kondor: Odważ się powiedzieć, że nie latam wysoko.
Kronopio: Latasz na zawrotnych wysokościach i jesteś całkowicie ponaddźwiękowy i stratosferyczny.
Kondor: Odważ się powiedzieć, że śmierdzę.
Kronopio: Pachniesz lepiej, niż cały litr wody kolońskiej Johann- Maria Farina.
Kondor: Gówniarz. Nie daje najmniejszej możliwości, żeby do rozdziobać.
__________________________________________
Pewien fama chodzi sobie po lesie i jakkolwiek nie potrzeba mu nic na podpałkę, pożądliwie spogląda na wszystkie drzewa. Drzewa mają wielkiego stracha, bo znają zwyczaje fam, więc obawiają się najgorszego. Na samym środku rośnie przepiękny eukaliptus; na jego widok fama wydaje okrzyk radości i tańczy wokół wzburzonego eukaliptusa wołając: -Antyseptyczne listki, zdrowa zima, szczyt higieny. Wyciąga siekierę i na nic nie bacząc wali w brzuch eukaliptusa. Eukaliptus śmiertelnie ranny wydaje jęk, zaś inne drzewa słyszą, jak wśród westchnień mruczy: -
I pomyśleć, że ten kretyn po prostu mógł kupić sobie pastylki Valda.
______________________________________
Faktem jest, że żółwie są wielkimi zwolennikami szybkości.

Nadzieje to wiedzą, ale się nie przejmują.
Famy to wiedzą i śmieją się.
Kronopie to wiedzą i za każdym razem, kiedy spotykają żółwia, wyjmują pudełko z pastelami i na okrągłej tarczy żółwia rysują jaskółeczkę.
______________________________________
Pewien kronopio znajduje na polu samotny kwiat. Już już ma go zerwać, kiedy przychodzi mu na myśl, że jest to niepotrzebne okrucieństwo, więc klęka obok mego i zaczyna wesoło z nim igrać, a mianowicie: głaszcze płatki, dmucha na niego, żeby tańczył, bzyczy jak pszczoła, wącha go, po czym kładzie się pod nim i zasypia w spokoju. Kwiat myśli:"On jest jak kwiat".

________________
Julio Cortazar
"Opowieści o kronopiach i famach i inne historie"

Moja zabawna walentynka

2009-09-06T09:26:00.001+02:00

2009-09-06, niedziela
Wyjście pomiędzy 6.00 a 7.00 rano

Wiosenny park – miejsce o przyjaznej i kojącej energii rodzinnego ogrodu. Nie mam świadomości, że jestem w poza – wszystko jest bardzo realne. Z oddali dobiegają rozbawione głosy – rozglądam się - alejką zbliża się do mnie postać w skórzanej kurtce i podkoszulku w biało-niebieskie paski – rozpoznaję Darka - jest z nim pulchna kobieta w granatowym ubraniu. Pytam czy są razem – zgodnie kiwają głowami. Gawędząc idziemy ramię w ramię w kierunku grupki ludzi - nagle, ku mojemu wielkiemu zdziwieniu, Darek zmienia się w kulę energii i pędzi do najbliższej ławki - pytam jego partnerki czy wie jak on to robi – nie mam pojęcia – odpowiada. Też znam ciekawą sztuczkę – zaczynam lewitować - przypomina to unoszenie się na wodzie stylem grzbietowym. W tej pozycji witam się z ludźmi – prawie nikt nikogo nie zna ale nie przeszkadza to w ożywionych rozmowach. Zapamiętuję dwa imiona Sylwia i Tomasz – przez moment mam wrażenie, że to ta sama osoba. Ciągle popisując się lewitacją przemieszczam się między osobami – zabawa jest wyśmienita – na moment dołączam do rozmowy o szamańskich praktykach – tłumaczę komuś czym się różni lewitacja od latania, oraz dla czego podobnie jak pływanie jest przyjemna ale szybko męczy. Nagle z budynku stojącego pośród parku wychodzi Darek i pyta czy wiemy jaki dziś dzień - spoglądam na zegarek – jest 14 lutego 2010? – wszyscy w okrzykach radości składają sobie życzenia podśpiewując „My Funny Valentine” – ktoś rzuca w górę bukiet kwiatów który w powietrzu zmienia się w bukiet noży kuchennych – noże wbijają się w zebranych nie robiąc jednak nikomu krzywdy. Kurtyna.

Mądrość życiowa

2009-09-01T16:47:00.000+02:00

LIST OF ESSENTIALS

2009-08-14T21:41:00.005+02:00

Jack przy pracy - " Coś co czujesz znajdzie swoją formę"

Kerouac nakreślił okrojony opis swojego spontanicznego podejścia do pisania po naleganiach Allena Ginsberga i Williama Burroughsa, którzy byli pod takim wrażeniem "Podziemnych" napisanych w trzy noce w 1953 roku, że namówili go na podzielenie się swoimi metodami. Oto i one:
___________________________________________________
Credo i technika nowoczesnej prozy - lista zasad

0. Wypisz się, nie możesz niczego zmieniać lub cofać się, mimowolnie, nie korygując, spontanicznie, podświadomie, czysto.

1. Bazgranie w sekretnych notatnikach i na dziko pisanych kartkach maszyn do pisania, dla własnej przyjemności

2. Uległy w stosunku do wszystkiego, otwarty, słuchający

3. Spróbuj nie upijać się poza własnym domem

4. Kochaj swoje życie, każdy jego szczegół

5. Coś co czujesz znajdzie kiedyś swoją formę

6. Bądź szalonym oszołomoświętym umysłu

7. Nie licz się z żadnymi konwencjami

8. Pisz co chcesz bezdennie z dna umysłu

9. Niewypowiedziane wizje jednostek

10. Nie czas na poezje ale dokładnie na to co jest

11. Wizjonerskie tiki drżące w piersi

12. W transowych fiksacjach wyśnij przedmiot przed sobą

13. Usuń przyzwyczajenia literackie, gramatyczne i syntaktyczne

14. Jak Proust bądź starym zielarzem czasu

15. Opowiedz prawdziwą historie świata wewnętrznym monologiem

16. Środkiem klejnotu jest oko w oku

17. Pisz wspominając i zadziwiając nawet siebie

18. Pracuj od rdzenia środkowego spojrzenia, pływając po morzu języka

19. Zaakceptuj porażkę raz na zawsze

20. Wierz święty kontur życia

21. Usiłuj szkicować tok myśli istniejący dziewiczo w myśli

22. Nie myśl o słowach kiedy się zatrzymasz ale o ujrzeniu lepiej obrazu

23. Nie trać żadnego dnia którego nadejście rankiem oznajmiła data

24. Bez strachu czy wstydu co do godności własnego doświadczenia, języka i wiedzy

25. Pisz aby świat mógł przeczytać i sobaczyć twój wierny obraz tematu

26. Ksiażkafilm to film w słowach, wizualna amerykańska forma

27. W chwale dla Charakterów w ponurej nieludzkiej Samotności

28. Dzika kompozycja, bark dyscypliny, czystość, pochodzenie z wewnątrz, im bardziej szalenie tym lepiej

29. Jesteś geniuszem cały czas

30. Pisarz-Reżyser Ziemskich filmów Sponsorowanych i Aniołowanych w Niebie

tłumaczenia wierszy Jacka Kerouaca

2009-08-13T11:50:00.014+02:00

Blues Mostu Brooklyńskiego
w dziesięciu pieśniach

Pieśń #1

Zima, zbyt zimno by pisać
na nitach dźwigarów
stalowego mostu
Wysoko
ponad wszystkimi zorzami
zachodu słońca Samsary
poniżej Statuy Liberałów wznoszącej
mającą wkrótce rozbłysnąć
pochodnie w wilgotnym mroku
sławnego atlantyckiego nieba
gdzie greckie statki
orzą ponure fale stali
zwożąc tony rdzewiejącego złomu
do sprasowania w bele
i pozostawienia na nadżartych
nabrzeżach

Wolałbym być falą
i zniknąć teraz
niż wrzeszczeć i bazgrać
długopisem w krzyczących
pokojach tu na ziemi
tak idiotycznie głupio ślepy

Pieśń II
To jest wstęp

A to łajno-wers
Pozwólcie że powiem w końcu
prawdę o tym świecie.

Rozpocząłem w Brooklynie
i ruszyłem przez przęsło mostu
a w środku garbu
spojrzałem i pomyślałem.
Moja matka właśnie opowiedziała
bujdę, i w efekcie
uczyniła mnie kłamcą w
oczach mojej przyrodniej siostry. Spojrzałem
śmiertelnie poważnie w twarz matce
a jej oczy były ciężkie
do odnalezienia prawie ukryte
za tymi okularami i całą
tą niepewnością koniecznego
brudu który skumulował się
tam w formie
fizycznej przykrości-samsary.
By udowodnić mojej siostrze,
ciotce, kimkolwiek jest Laurette,

Pieśń #3

że cały czas to ona
wysyła mi pieniądze choć
zaprzestała ubiegłym latem
zupełnie beż powodu
z wyjątkiem tego, że chciałem aby była
szczęśliwsza w bezpieniężnym
Rocky Mount a ja byłem
chwilowo na plusie otrzymawszy
300$ nagrody od Akademii Amerykańskiej,
wysłałem jej przekaz na 50
-- Wyparła się!
Bujała! Nawet nie mrugnęła!
Moja własne matka! Och!
Skutek Samsary!
Ten fałszywy świat-- a
przecież Pan powiada w Diamentowej
Sutrze, Trzymajcie się zasad,
Nie bądźcie nieszczerzy,
to jedna z Paramit
(to jedna z 4 zasad)
(Och wy Kanuki! powiada Lucien
Twoja pierwsza kłótnia z matką
i poszło o pieniądze..!)
Fu! Prawda! Ach!

Pieśń #4

Spojrzałem na czerwoną zimę
odpychający zmierzch świata
dostrzegłem w oddali zaułki,
Brooklyn, czerwonoceglastą
Wolfeiańską dżunglę
(którą jeszcze poprzedniej
nocy przemierzałem w
kierunku Gowanus Canal)--- O!
- i wspominałem sny
sny o udrękach
i Joan Adams i ponurość
i łza pojawiła się
w moim oku ponad rzeką
na Moście westchnień
który tylko jak
(krokodyl)
przemierzyłem, zabrał
mnie na wypatrywany ląd!
Svaha! Jestem
doskonałym człowiekiem
Buddą tego świata

Pieśń #5

Podniosłem wzrok ku głęboko-granatowej perfekcji
i poprosiłem Buddę Pana aby uczynił mnie doskonałym
i spytałem "co jest ku temu niezbędne?"
a on odparł "Już jesteś doskonały."
- ponure brzydkie budynki Wall Street
tak durne i głupie, ślepy żałosny świat,
wszystkie rzeczy bez końca żyjące i umierając

w ignorancji-- i pomyślałem:
"Czy jako nienamacalny proch,
czy też jako olbrzymie miasta widoczne z mostów
na tych olbrzymich wszechświatach, jakie
to ma znaczenie?- tylko w poczuciu
kosmicznej jedności do której Tathagata
może się odnieść
(Jeśli jest to uczynek
Świętego-Buddy
Jestem Sam-Wiesz-Kim)

Pieśń #6

Świat bez końca, eteryczny kwiat
-- i ulice czasu i brudu
bez rymu i dychy, wszystko zbrodnią
w niebieskich smutnych odmętach Manhattanu
i stare brudno-czarne i gówniano-pomarańczowe statki
z brudnymi białymi superstrukturami
i nabrzeżami rdzawych śmieci, i barek
i poczułem się Entuzjastycznie
Poczułem że jestem jedynym Doskonałym Człowiekiem
na tym świecie, moja cnota 100%
moim jedynym grzechem jest pożądanie-- lubię
dziewczyny-- Nie mam siebie--
Posiadam Buddę - Nie-siebie--

Pieśń #7

Nagle spoglądając na wysokie wieże
Ratusza z kamiennymi nimfami na szczycie
Zdałem sobie sprawę, że Zbawię świat!
Śpiewałem maszerując: "To jest
ten drugi brzeg,
którego szukaliśmy!"
oraz: "Jestem Doskonałym Człowiekiem,
już doskonałym!- Nie pamiętam szczegółów!
--- Ruiny umarłych budynków, z
napisami "Świeżo Malowane" już wytartymi
Uuu! Gle!
Chciałem porozmawiać ze swoją Matką

Pieśń #8

przez telefon i powiedzieć "Nie mówiłem
że przychodzę-- Przekroczyłem właśnie
rzekę, Jestem teraz na moście,
Jestem teraz na drugim brzegu, Przeszedłem
na druga stronę!"
Małe trzaski-praski
powracającego ludzkiego humoru ujawniam

-To szczyt góry dla mnie!

Jestem żarłokiem, kocham jedzenie
Głodny jestem, irytujący, uwielbiam
dobre kolacje, uwielbiam seks-- pokonam pożądanie
a Budda we mnie powstanie

Pieśń #9

I teraz kiedy
osiągnąłem nadludzką
doskonałość współczucia
i wiedzy, naturalnie
utraciłem ludzkie talenty
pisania-- chwilowo --
Nie ma dokąd zmierzać- Wszystko
już zrobiono, Mogę tylko
powiedzieć co Bóg by powiedział
--Otrzyjcie łzy
--- Wszystkie kobiety to świry
---Osuszcie swoje grzechy-- Ja

Jestem zbyt sterany i zmęczony
tym światem, by pić w nim
--jeśli pożądliwe obżarstwo
jest moim jedynym skaźliwym grzechem
może powinienem głodować do śmierci
--- Jestem
Piszącym Buddą--
z tych Bluesów przejdziemy
do HYMNÓW

Pieśń #10

I to wszystko co mogę
przypomnieć sobie z Mostu Brooklyńskiego
dziś wieczór, John A. Roebling
i Washington Roebling
zbudowali go, ma liny
i dobrze robi
przekraczać go codziennie--
Widzicie moją niesamowitą mądrość?
Dobra Noc, niewinne dzieci
śmiertelnego Świata Samsary
musicie utrzymać
umysł pustym i spokojnym
i czystym bo inaczej umknie
wam cała światłość Wieczności
--- Bez Wiecznego Światła
jesteście tylko bełkoczącymi głupcami
pokoi, łóżek, grobów
i pomników -- z nim
jesteście jak Ciche
Góry Śniegu
i więcej niż wiem----

Styczeń 28 1956

******a było to którego?
dwudziestego ósmego

__________________________________

Meksykańska samotność

Jestem nieszczęśliwym nieznajomym
Bazgrzącym na ulicach Meksyku-
Moi przyjaciele mnie opumarli,
moje kochanki zniknęły,
moje dziwki zakazane,
moje łóżko kołysane i drgane trzęsieniem ziemi-
i nie ma świętej trawy
by odlecieć przy świetle świecy
i śnić-
tylko opary autobusów
burze kurzu i panny podglądające mnie
przez dziurkę w drzwiach
sekretnie wywierconą aby podglądać
masturbatorów pieprzących poduszki
Jestem Gargulcem
Naszej pani
Śniącym w przestrzeni
Szaro mglistych snów
Moja twarz skierowana ku Napoleonowi
-Nie mam formy-
Mój zeszyt z adresami jest pełen ŚP
Nie mam wartości w pustce,
W domu bez honoru,-
Moim jedynym przyjacielem stary pedał
Bez maszyny do pisania
Który, jeśli jest mym przyjacielem
Niech będę przeklęty.
Zostało mi trochę majonezu,
Cała niechciana butelka oleju,
Wieśniak myjący moje niebiańskie światło
Świr czyszczący swe gardło
W łazience koło mojej
Sto razy dziennie
Dzieląc wspólny sufit-
Jeśli się upije będę spragnionym
-jeśli pójdę moja stopa się złamie
-jeśli się uśmiechnę moja maska farsą
-jeśli zapłaczę jestem tylko dzieckiem-
-jeśli zapamiętam jestem kłamcą
-jeśli napiszę zapisy dokończone-
-jeśli umrę umieranie skończone-
-jeśli będę żył umieranie się zacznie-
-jeśli zaczekam oczekiwanie dłuższym
-jeśli odejdę odejście odeszło-
jeśli zasnę błogostan ciężkim na mych powiekach-
-jeśli pójdę na tani film
dorwą mnie koszmary-
na drogie filmy mnie nie stać
-Jeśli nie zrobię nic
nic się nie stanie

________________________________________________

Ostatni hotel

Ostatni hotel
Potrafię dostrzec czarne ściany
Potrafię dostrzec cień na oknie
On mówi
Nie jestem zainteresowany tym o czym on mówi
Jestem jedynie zainteresowany faktem, iż jest to ostatni hotel

Ostatni hotel
Duchy w moim łożu
Kozłom puszczam krew
Ostatni hotel

______________________________________________

Pani

Wszechświat jest panią
Trzymającą w sobie nienarodzone światło
Naszą Panią, Nostre Dame.
Jest uzgodnionym, że Nostradamus mógł przewidzieć przyszłość.
To jest zadanie naszej pani.
My źdźbła trawy.

______________________________________________

Wino ciemnych zaułków

Mogłem skończyć dużo gorzej niż
siedząc w Ciemnym Zaułku pijąc wino

Wiedzieć że wszystko jest i tak nie istotne
Wiedzieć że nie ma tak naprawdę różnicy
pomiędzy bogatym a biednym
Wiedzieć że wieczność nie jest ani pijana
ani trzeźwa, wiedzieć to za młodu
i być poetą

Mogłem pójść w biznesy i puszyć się
I wierzyć że Boga to obchodziło

Zamiast tego kucam w samotnych alejkach
I nikt mnie nie widzi, tylko mą pustą butelkę
a widzą to że jest pusta

Robiłem to na polach kukurydzy i cmentarzach

Wiedzieć że śmierć nie wydaje żadnego dźwięku
Wiedzieć że kolby kukurydzy rozmawiają (pomiędzy
sobą zgrzytając starymi ramionami)

Siedząc w alejkach czając neony
I obserwując sprzątaczy z katedry
Wyżymających swe szmaty pod schodami kościoła

Siedząc i pijąc wino
A na trakcie kolejowym będąc błogosławionym

Być milionerem i wtedy woleć
Kręcić się z butelczyną tokaju
W drzwiach hurtowni, kierując twarz ku długim zachodom słońca
Na kolejowych polach traw

Wiedzieć ze śpiący na rzece
śnią próżne sny, kucnąć
w nocy i dobrze o tym wiedzieć

Być mrocznym samotnym nerwowo-wzrocznym obserwatorem
Wirującego diamentu świata

_________________________________________

CHORUS 66

Prawo Dharmy
Powiada
Wszystkie rzeczy są uczynione
z tej samej rzeczy
którą jest nicWszystkie nic są takie same
jak coś
owe coś
są nie-niczym
są równie puste

Pusta
przejrzysta
jest ta cała scena
jeśli tylko pozwolisz aby twój wzrok
błąkał się ponad mułami
polami dywanami
butelkami na podłodze
i czystymi mahoniowymi radiami,
nie bój się
deszcz nie pada
nie wpadaj w panikę
jeszcze nadejdzie
lepszy dzień
A jego sensem Nic-ość
TAK-OŚĆ

_______________________________________________
CHORUS 67

Takość
To Tathagata, nazwa
Użyta,
Oznacza, Esencję
Wszystkie rzeczy są uczynione
z tej samej rzeczy
esencjiTa rzecz to czysta natura
nie Matka Natura
Ta rzecz wyraża
samą substancję twych myśli
gdy to czytasz
jest tym samym co pustka
przestrzeni
właśnie terazi tym samym co cisza którą słyszysz
wewnątrz pustki
to jest tam
wszędzie,
więc w ten sposób nic
oprócz głupich sof
fantomów i krzeseł
nic oprócz obrazów
na filmie twego umysłu

___________________________________________

CHORUS 105

Esencja jest jak nieobecność realności,
Jak nieobecność nie-realności
Jest w jakiś sposób tą samą esencją.

Esencja jest tym czym jest światło księżyca,
Obydwie mają światło, obydwie mają kształt,
Mają też ciemność, obydwie się spóźniają:

Spóźniają się ponieważ są puste
Puste jest światło, pusta jest ciemność,
jaka jest różnica pomiędzy pustką
jasności i ciemności?

Jaka jest różnica pomiędzy nieobecnością
realności, radości czy znaczenia
W środku bańki mydlanej, który jest tym samym
Co środek człowieka, nie-bańki mydlanej

Człowiek jest tym samym co człowiek,
Tym samym co nie-człowiek, tym samym
Co Każdyczłowiek, Wszelkiczłowiek
(głupi człowiek)
Człowiek jest nigdzie dopóki wie,

Esencja pustki
Jest esencją złota

CHORUS 111

Niczego nie osiągnąłem
Kiedy osiągnąłem Najwyższą
Doskonałą
Mądrość
Znaną w sanskrycie jako
Anuttara Samyak Sambodhi

Nie osiągnąłem absolutnie niczego,
Nic się nade mną nie pojawiło,
nic co można by urzeczywistnić -

Porzucając wszystkie fałszywe koncepcje
na jakikolwiek temat
Porzuciłem nawet swoją koncepcję
najwyższej prastarej mądrości
I powróciłem do świata,
z Buddą wewnątrz,
Nie mówiąc nic.

Ludzie pytali mnie
o pomidory kradzież wina
i psujące się wino
a ja nie miałem pojęcia
o czym myślałem i pozostawałem
w czystej ekstazie

CHORUS 182

Esencją Egzystencji
jest stan Buddy -
Jako Budda
wiesz
że wszystkie dźwięki
że fale z drezwa
i widoki
z morza cudowności
na Wyspach Błogosławionych
i wszystkie smaki
w Nektarowej Zupie
i wszystkie zapachy
w różanej altanie
- ach różo, lipowa różo -
różo uśmiercona przez pszczoły -

wszystkie te uczucia
w chichoczącym gardle
sikorki
i wszystkie myśli
w wyszczerbionej miotle
mózgu -
to jeden obiad

___________________________________

Jestem Bogiem

Jestem Bogiem

Era Wodnika

2009-08-06T18:48:00.004+02:00

Kiedyś wakacyjne przeboje miały jakoś więcej głębi, gitarzyści nie bali się pięciominutowych solówek a wokalistki nie pitoliły pod nosem tylko dawały czadu jak Grace Slick... na szczęście słońce jest to samo :)
Radzę słuchać głośno! W końcu wakacje są!

Koany ZEN

2009-08-04T13:03:00.005+02:00

Pod trzepoczącą świątynną chorągwią kłóciło się dwóch mnichów o to, czy porusza się wiatr, czy chorągiew. Przechodzący tamtędy Szósty Patriarcha rzekł: "Ani wiatr, ani chorągiew; to umysł się porusza."

Komentarz Mumona: Szósty Patriarcha powiedział: "Ani wiatr, ani chorągiew; to umysł się porusza." Co miał na myśli? Jeśli dogłębnie to zrozumiesz, zobaczysz dwóch mnichów którzy próbowali kupić żelazo, a dostali złoto. Szósty Patriarcha nie mógł znieść widoku takich bęcwałów, więc sprzedał im je.

Wiatr, flaga, umysł poruszają się,
To samo rozumienie
Gdy otworzy się usta
Wszystko jest źle.

***
Cudzoziemiec bez brody Wakuan uskarżał się widząc rysunek brodatego Bodhidharmy: "Czemu on nie ma brody?"

Komentarz Mumona: Jeśli chcesz studiować zen, musisz to robić z sercem. Gdy uświadomisz sobie swą prawdziwą naturę, musi to być prawdziwe poznanie. Musisz mieć twarz wielkiego Bodhidharmy, aby móc go ujrzeć. Wystarczy rzut oka. Jednak, gdy twierdzisz, że go spotkałeś, to nigdy go nawet nie widziałeś.

Nie powinno się rozmawiać o snach
W obecności prostaka.
Dlaczego Bodhidharma nie ma brody?
Co za bezsensowne pytanie!

***
Kyogen powiedział: "Zen jest jak wiszący nad przepaścią związany człowiek, który zębami trzyma się gałęzi. Ktoś pyta go: "Dlaczego Bodhidharma przybył z Indii do Chin?" Jeśli tamten nie odpowie straci życie, a jeśli odpowie spadnie i roztrzaska się. Co więc powinien zrobić?"

Komentarz Mumona: W takiej sytuacji na nic nie zda się najbłyskotliwsza elokwencja. Jeśli znasz na pamięć wszystkie sutry i tak się nie przydadzą. Gdy odpowiesz właściwie, to nawet jeśli dotychczas kroczyłeś drogą śmierci, otwiera się przed tobą droga życia. Ale jeśli nie możesz odpowiedzieć, powinieneś żyć jeszcze długie wieki, aby zapytać o to buddę przyszłości Maitreję.

Kyogen to prawdziwy głupiec
Szerzy truciznę zabijającą ego
Która zamyka usta uczniom
I wydobywa łzy z ich martwych oczu.

***
Budda Siakjamuni na Górze Sępów [Grdhrakuta] wzniósł kwiat przed zgromadzonymi i obracał go w dłoni. Wszyscy milczeli, tylko Mahakasjapa uśmiechał się pod nosem. Budda rzekł: "Posiadam oko prawdziwej nauki, i serce Nirwany. Nie można ich wyrazić słowami, ale można przekazać poza nauką. Daję to Mahakasjapie."

Komentarz Mumona: Gautama o złotej twarzy myślał, że potrafi oszukać każdego. Dobrych słuchaczy przemienił w złych i sprzedał psie mięso jako baraninę. Myślał, że jest taki niezwykły. A gdyby wszyscy zaśmiali się, jak zdołałby przekazać naukę? A co by było, gdyby Mahakasjapa się nie uśmiechał, jak mógłby przekazać naukę? Jeżeli powiedział, że można ją przekazać przypomina miejskiego cwaniaka naciagającego wieśniaków, ale jeśli rzekł, że nie można, to dlaczego zaaprobował Mahakasjapę?

Obracając kwiat zdemaskował się.
Nikt w niebie ani na ziemi nie potrafi lepiej stroić min
od Mahakasjapy.

***
Mnich zapytał Nansena: "Czy istnieje nauka, której nie nauczał jeszcze żaden mistrz?"
Nansen odparł: "Tak, istnieje."
"Co to za nauka?" zapytał mnich.
Nansen powiedział: "To nie umysł, to nie Budda, to nie żadna rzecz."

Komentarz Mumona: Stary Nansen oddał swoje drogocenne słowa. Musi być wielce niespokojny z tego powodu.

Nansen był zbyt uprzejmy i stracił swój skarb.
Zaprawdę, słowa nie mają żadnej mocy.
Nawet gdyby góra stała się morzem,
Słowa nie otworzą czyjegoś umysłu.

Dojazdy mają być droższe, za to odloty potanieją.

2009-07-30T11:27:00.002+02:00

(znalezione w "przekroju". O podwyżkach cen biletów i nie karaniu za posiadanie)

Ptasia konferencja

2009-07-01T12:13:00.011+02:00

Przypomniałem sobie niedawno wspaniałą Perską legendę o Simurgu. Jest to poemat napisany w XII wieku przez irańskiego poetę o imieniu Farid ud-Din Attar, opowiadający o poszukiwaniu Króla/Boga/Oświecenia przez 30 ptaków.
Swego czasu legenda ta wywarła na mnie ogromne wrażenie stając się impulsem do rozpoczęcia duchowych poszukiwań.

"(...) Otóż kiedyś, przed wieloma laty setki ptaków wyruszyły na poszukiwanie ptasiego króla Simurga. Wkrótce jednak zaczęły tracić chęć do tej uciążliwej wędrówki. Pod różnymi pretekstami wycofywały się z dalszego lotu. Wówczas dudek, który był przewodnikiem ptaków, widząc ich zniechęcenie i słysząc narzekania, przypomniał, że to właśnie miłość jest sensem istnienia, a nie ma doskonałej miłości bez cierpienia. I tak ptaki mozolnie przelatywały nad siedmioma dolinami i ginęły od trudów drogi. Do celu, do siedziby Simurga, dotarło zaledwie trzydzieści ptaków. Nikt nie zdoła opisać jego majestatu. Ptaki spojrzały w dół, na swoje cienie,
i zdawało im się, że leci ich całe mnóstwo.

Wtedy uświadomiły sobie, że Simurg przebywa wśród nich, a one same żyją w Simurgu. Kiedy patrzyły na siebie, spostrzegły, że same są Simurgiem i że wraz z nim stanowią jedną istotę. Otóż si znaczy po persku trzydzieści, murg - ptak, a więc Simurg to trzydzieści ptaków.

Bóg jest czymś w rodzaju słońca, a bez słońca nie ma promieni. Tak więc ja - mówił derwisz - ty, stary Żyd sprzedający wino, Mahomet, Napoleon, woda, drzewa, wszystko razem to Bóg.

I wówczas każdy z nas może powiedzieć: Bóg to ja.

Derwisze znają taki taniec, nazywa się samo. W tym tańcu każdy szuka Boga w sobie, żeby się z nim połączyć jak kropla z morzem. (...)"

Dave Holland
Conference Of The Birds

40 rocznica lądowania człowieka na księżycu

2009-06-29T19:23:00.005+02:00

20 lipca minie 40 lat od historycznego lądowania człowieka na księżycu. Pora więc przygotować się mentalnie na tą ważną rocznicę.

http://www.apollo.xt.pl/ Strona dla tych, którzy samotne noce spędzają na rozmyślaniach o spiskowej teorii dziejów. Być może będą mieli spokojniejszy sen lub zaczną tę romantyczną porę pożytkować w inny sposób co przysporzy im trochę więcej szczęścia.

Prawdopodobnie obchody rocznicy zostaną uświetnione przez prezentację materiału wideo (w znakomitej jakości) z misji Apollo 11 jakie odnaleziono niedawno w Perth w Australii.

Z Księżyca sygnał był przesyłany na Ziemię do Obserwatorium Parkes w Australii, tam nagrywano go na wysokiej jakości taśmy magnetyczne. Z Australii obraz, bardzo skompresowany, był przekazywany drogą satelitarną do Stanów Zjednoczonych. Ostatecznie w siedzibie NASA w USA przed czarno-białym monitorem stanęła kamera 16 mm. I te zdjęcia przeszły do historii.

kliknij aby powiększyć
je je je :)

o pożytku płynącym z żebrania

2009-06-26T15:04:00.006+02:00

Wspaniały artykuł ze strony Włodka Fenrycha >>link w tytule<<

W Kyōto lub w Osaka można czasem zobaczyć na moście nad rzeką mnicha w czarnych szatach, w wielkim plecionym kapeluszu osłaniającym twarz, z żebraczą miską w dłoniach. Dlaczego właśnie na moście? Wyjaśnił mi to pewien uliczny muzyk grywający w Kyōto na ulicy w dzielnicy uciech. Otóż jeśli prowadzi się jakąkolwiek działalność przynoszącą dochód na ulicy, trzeba płacić „za opiekę” yakuza – japońskiej mafii. Poszczególne gangi yakuza kontrolują ulice, natomiast mosty nad rzeką nie są na ziemi i są traktowane tradycyjnie jako niczyje, dlatego można na nich żebrać za darmo. Dlatego właśnie mnisi żebrzą na mostach.
Oczywiście pytanie zostało tu sztucznie zawężone, bo przecież niemniej ciekawe jest – dlaczego oni w ogóle żebrzą? Nie mogliby się wziąć do pracy? Albo inaczej sformułowane: dlaczego oni ciągle żebrzą? W średniowieczu były zakony żebracze również w Europie, byli franciszkanie i dominikanie, ale dziś? Czyż nie poczyniliśmy postępu? Gdyby współczesnego dominikanina zapytać dlaczego nie żebrze, to by się pewnie popukał w głowę. A tymczasem mnisi zen żebrali w średniowieczu i żebrzą dziś, i to wcale nie tylko na mostach, ale chodzą od domu do domu, recytują sutry i proszą o jałmużnę. W dodatku uważają żebranie za bardzo ważną praktykę, jeden z filarów zen. Dlaczego? Wyjście na takuhatsu.

Bo nauka zen nie polega na podawaniu jakichś informacji do wierzenia, ale na stawianiu uczącego się w specyficznych sytuacjach, na które ten musi zareagować i w ten sposób kształtuje postawę życiową. Bo w zen nie chodzi o to, by się czegoś nauczyć na pamięć, ale by w nowy sposób spojrzeć na życie. Po japońsku to nowe spojrzenie nazywa się zwykle „kenshō” czyli przebudzeniem. Prowadzić do takiego „kenshō” ma praktyka, której składowymi częściami jest „zazen”, czyli siedzenie w skupieniu, „samu”, czyli praca, oraz „takuhatsu”, czyli żebranie.

W zachodniej literaturze przytaczane bywa powiedzenie pewnego średniowiecznego mnicha, że „zen to rąbanie drew i noszenie wody”, Zdanie to, wyrwane z kontekstu (adresowane było do słuchaczy, którzy nieproporcjonalnie wielką wagę przywiązywali do innych rzeczy), daje obraz fałszywy. W klasztorach zen panuje ścisła dyscyplina, nie jest to miejsce dla miękkich. Po pierwsze – siedzenie w skupieniu to wcale nie leniuchowanie. Jest to siedzenie w lotosie, lub przynajmniej pół-lotosie, przez kilka godzin dziennie. Dla osoby nieprzyzwyczajonej wysiedzenie nawet jednej godziny w tej pozycji jest torturą. Po kilku tygodniach praktyki kolana się przyzwyczają, ale najpierw trzeba przejść te kilka tygodni. Nie dla miękkich. Potem ból mija, ale przychodzą inne efekty medytacji, na przykład spojrzenie we własną przeszłość, co dla niektórych jest jeszcze trudniejsze do zniesienia. To naprawdę nie jest dla miękkich. Ale celem zen nie jest wpatrywanie się w siebie, ale dostrzeżenie Rzeczywistości Nie z Tego Świata. Nie debatowanie o tym jaka ta Rzeczywistość może być, tylko dostrzeżenie jej. Mnisi zen twierdzą, że jest to możliwe, jeśli przekroczy się pewne psychiczne bariery. Należą do nich lenistwo i zarozumialstwo (czyli po staropolsku pycha).

W klasztorach zen nie ma miejsca dla darmozjadów. Podobno w czasach, kiedy zakon zen formował się w Chinach (w VIII w.n.e.), w klasztorach innych zakonów mnisi wykonywali skomplikowane obrzędy i czytali święte księgi obsługiwani przez okolicznych chłopów. W klasztorach zen jest to niedopuszczalne, wszyscy muszą pracować, myć podłogi, pielić ogródki. Nie ma wyjątków, robią to również opaci. W każdym klasztorze zen podłogi są wyświecone na wysoki połysk, a ogródki utrzymane nieskazitelnie.

Sala medytacji w klasztorze zen.Bardzo łatwo jest tak medytując (zwłaszcza jeśli przeszło się ten okres bólu w kolanach i wykazało, że się nie jest miękkim) pomyśleć, że się jest lepszym od ludzi, którzy pozostali w świecie i gonią za pieniędzmi. Taka myśl jest trucizną, ale nauka zen ma na to odtrutkę. Nie jest nią powtarzanie mnichom „nie będziesz zarozumiały”, tylko stworzenie sytuacji, w której mnich jest na utrzymaniu tych, co pozostali w świecie. Dlatego „takuhatsu”, czyli żebranie, jest takie ważne. Ale jest jeszcze inny powód żebrania: rozpowszechnianie Dobrej Nauki wiodącej do nowego spojrzenia na świat. Chciwość jest jedną z barier psychicznych, bezinteresowne dawanie jest pierwszym krokiem w kierunku Dobrej Nauki. Żebrzący mnisi stawiają potencjalnych dawców w sytuacji, w której ci mogą coś bezinteresownie dać.

W zindywidualizowanym świecie zachodnim religia jest uważana za prywatną sprawę jednostki. W japońskiej wsi, na której skraju stoi klasztor zen, religia jest wysiłkiem zbiorowym. W klasztornej sali medytacji w skupieniu siedzą mnisi, ale mogą tam siedzieć, bo są na utrzymaniu okolicznych chłopów. To mnich osiąga „kenshō”, ale chłop ze wsi ma w tym osiągnięciu swój udział.

Jack Kerouac - Wizje Cody'ego

2009-06-25T14:03:00.008+02:00

W kwietniu 1951 r. Lucien Carr dał Jackowi rolkę papieru teleksowego o długości 120 stóp (36,5 m) - Carr pracował w agencji prasowej UPI. Jack wkręcił końcówkę rolki w maszynę do pisania, łyknął porządną porcję benzydryny (amfetamina) i zaczął stukać w klawisze.

Stukał sześć tygodni, rolka przesuwała się do przodu, a Jack łykał benzydrynę, kimał z rzadka przy stole, tłukł słowa bez ustanku, jednym ciągiem, nie zaznaczając nawet akapitów. Nie robił żadnych poprawek. Nie redagował.

Zatytułował powieść "On the Road" ("W drodze"). Nie sposób czytać jej spokojnie. Czytelnik przyspiesza wraz z akcją, słowa mkną szybciej i szybciej. Wreszcie dostaje zadyszki, przystaje na chwilę, by złapać drugi oddech, i znów zaczyna biec.

Powieść stała się symbolem pokolenia lat 50. nazwanego w Ameryce beat generation. A prorokiem beatników został Jack Kerouac. Jack wędrował po Nowym Jorku z tomami Prousta pod pachą: - Bo ja to naprawdę czytam.

Do jazz clubu Birdland wędrówka zawiodła go 18 października 1951 r. Chciał posłuchać, jak Lee Konitz gra na saksie: - Postanowiłem pisać tak, jak on gra. Zostałem pisarzem bop.

I rzeczywiście: swobodną muzyczną frazę Konitza, szybkie wprowadzanie niezależnych od siebie nut Jack odwzorowywał poprzez rzucenie na papier strumienia słów i kończenie akapitu silnym akcentem.

Tymczasem kolejni wydawcy odrzucali "W drodze". Zdecydował się więc dorobić akapity i wprowadzić do książki "inserty" - ubarwiające narrację kawałki o życiu Neala Cassady'ego. W tym celu ruszył znów do San Francisco, bo tam ciągle Neal żył z Carolyn w dzielnicy Russian Hill.

Wieczorami nagrywał rozmowy z Nealem na magnetofon, by lepiej zrozumieć jego postać. Na początku 1952 r. zorientował się, że inserty stanowią osobną całość, w przyszłości staną się powieścią »Visions of Cody «"

Oto krótki fragment przetłumaczony przeze mnie ukazujący kunszt Kerouac'a.

Jesienią 1951 roku myśli zaczął zaprzątać mi Dean Moriarty, myśli zaprzątał mi Dean Moriarty. Dobry kumpel z czasów kiedy byliśmy "w drodze". Mieszkałem w Nowym Yorku bez grosza przy duszy, ale pragnąłem jechać spotkać się z nim w Kalifornii. Na starej stacji kolejki nadziemnej na skrzyżowaniu trzeciej alei i 47 ulicy, siedzę na jednej z drewnianych zabetonowanych ławek ustawionych wzdłuż muru - portier melduje się stojąc w drzwiach, prawie wszystko pogaszone - w ścianie z surowego drewna dziwne, piękne okno z niebieskimi i czerwonymi witrażami - oświetlone z obu stron dwiema zwykłymi żarówkami - stara wytarta podłoga z desek - całe miejsce drży kiedy nadjeżdża pociąg. Wielki stary brzuchaty piec z metalową grawiurą (nie polerowaną od lat) - przewód kominowy biegnie cztery stopy w górę, następne siedem stóp płasko (wznosząc się lekko), później znowu dwie stopy pionowo w górę, gdzie znika w niezwykłym rzeźbionym suficie, potem biegnie do czegoś w rodzaju komina, któremu wyjątkowy charakter nadaje okrągła osłona z rzeźbionymi otworami - piec ustawiony jest na zabytkowym podeście a podłoga zapada się pod jego ciężarem. Na szczycie muru wzdłuż sufitu biegną przypory (rzeźbione w surowym drewnie) podobne do tych jakie znajdują się w przedsionkach Wiktoriańskich kościołów. Całe to miejsce jest tak brązowe, że nawet światło przybiera w nim odcień brązu, nadając się wybornie na schronienie w melancholijną zimową noc, ukazując mi wizję dawnej zamieci śnieżnej kiedy mój ojciec miał 10 lat (musiało to być około roku "*88*, lub coś koło tego), jak również starego robotnika wyglądającego jak ojciec Deana. Na zewnątrz rozpościera się widok na "alpejskie chatki" - szalone pokrzywione drewniane domy ozdobione sztukaterią. Wieżyczka pogodowa - blady bezkształtny zielonkawy smark, ze śladami od deszczu i śniegu, niegdyś czerwona (teraz nosząca zaledwie cień czerwieni) wieża z piekielnie misterną elewacją - drewno podkładów się rozlazło nie pozwalając na ustalenie ich wieku.

Kartka z książki "PASSING THROUGH": tłumaczył Włodek Fenrych

...natychmiast znaleźliśmy się w Meksyku, to znaczy pomiędzy Indianami na indiańskiej ziemi - pośród zapachów błota, kurczaków, z dodatkiem pyłu z Chihuahua, cytrusowych obierków, koni, słomy, zmęczenia Indian - silny zapach z cantinas, piwo, wilgoć - zapachy z rynku - i widok pięknych starych hiszpańskich kościołów wznoszących się w słońcu ze wszystkimi nieszczęśliwymi i majestatycznymi Mariami Guadelupes i krzyżami i pęknięciami na tynku - O Ti Jean, chcę iść do tego kościoła i zapalić świecę dla taty!
Okay.
A kiedy tam weszliśmy zobaczyliśmy starego człowieka klęczącego w bocznej nawie z ramionami rozpostartymi w pokucie, penitente. Godzinami tak klęczał, stara koszula na grzbiecie, zdeptane buty, kapelusz na kościelnej podłodze, strzępiasta siwa broda. O Ti Jean, co on zrobił że taki smutny? Nie wierzę że ten stary człowiek kiedykolwiek uczynił coś naprawdę złego!
On jest penitente, mówię jej po francusku, on jest grzesznikiem i nie chce by Bóg o nim zapomniał.
Pauvre bonhomme! i nagle widzę kobietę oglądającą się na Ma, myślącą że Ma powiedziała pobercito, ona zresztą właśnie to powiedziała. Ale najbardziej wzruszającym widokiem w starym kościele w Juarez była owinięta szalem kobieta ubrana cała na czarno, bosa, z niemowlęciem w ramionach posuwająca się powoli na kolanach wzdłuż nawy ku ołtarzowi. Cóż tam się stało? moja matka krzyczy zadziwiona, ta biedna mateczka nie zrobiła nic złego!Czy to jej mąż jest w więzieniu? Ona niesie tego niemowlaczka! Dobrze, że wziąłem Ma na tę wyprawę, widzi prawdziwy kościół Ameryki, jeśli nawet nic więcej. Czy ona też jest penitente? Ona go zawinęła zupełnie w kuleczkę w ten swój szal!
Nie wiem dlaczego.
Gdzie jest ksiądz, że jej nie błogosławi? Tu nie ma nikogo, tylko ta biedna mateczka i ten biedny starzec! Czy to kościół Panny Marii?
To jest kościół Marii de Guadelupe. Chłop znalazł szal w Guadelupe w Meksyku z Jej obliczem w tym odbitym tak jak na płótnie które miała kobieta pod krzyżem Jezusa.
To się zdarzyło w Meksyku?
Si.
I oni się modlą do Marii? Ale ta młoda kobieta jest tylko w pół drogi do ołtarza, ona podchodzi powolutku powolutku na kolanach, bardzo spokojnie. I mówisz, że ci dobrzy ludzie to INDIANIE?
Oui - Indianie tak jak amerykańscy Indianie, tylko tu Hiszpanie ich nie wyniszczyli (po francusku) Ici les Espaniols sont marie avec les Indiens.
Pouvre monde! Oni wierzą w Boga tak samo jak my. Nie wiedziałam tego, Ti Jean. Nigdy nie widziałam czegoś podobnego! Cicho podeszliśmy do ołtarza i zapaliliśmy świece, wrzuciliśmy grosiki do kościelnej skarbony żeby zwrócić za wosk. Ma pomodliła się do Boga i uczyniła znak krzyża. Pustynia Chihuahua wdmuchiwała pył do kościoła. Mała mateczka ciągle się posuwała na kolanach z dzieckiem spokojnie śpiącym w jej ramionach. Oczy Memere zaszły łzami. Teraz zrozumiała Meksyk i dlaczego ja tu tak często przyjeżdżałem pomimo że dostawałem dezynterii albo chudłem albo blado wyglądałem. C'est du monde qu'il ont du coeur, szepnęła, ci ludzie mają serce.
Oui.
Wrzuciła dolara do kościelnej skarbony z nadzieją że to w jakiś sposób będzie coś dobrego. Nigdy nie zapomniała tego popołudnia; tak naprawdę to nawet dziś, po pięciu latach, zawsze dodaje modlitwę za małą mateczkę z dzieckiem podchodzącą do ołtarza na kolanach: Coś było nie tak w jej życiu, jej mąż, a może jej niemowlę chore - nigdy się nie dowiemy - ale zawsze będę się modlić za tę małą kobietę. Ti Jean, zabrałeś mnie tam i pokazałeś mi coś, w co bym nie uwierzyła że mogłabym zobaczyć.
Po latach, gdy spotkałem Czcigodną Matkę w klasztorze Benedyktynek w Betlejem, gdy rozmawiając z nią przez drewnianą kratę opowiedziałem jej to - ona płakała...
A w międzyczasie starzec Penitente wciąż tam klęczał z rozpostartymi ramionami, wszyscy wasi Zapatowie i Castrowie przychodzą i odchodzą, ale Stara Pokuta tam jeszcze jest i zawsze będzie, tak jak Stary Człowiek Coyotl w górach Nawahów i Mescalerów na północy:

Wódz Szalony Koń patrzy na północ
w oczach łzy
spada pierwszy śnieg.

* * *

Geronimo płacze
bez kucyka
z kocem.

lansujemy "ciałka"

2009-06-17T23:40:00.003+02:00

lansujemy "ciałka"

Przy okazji - fajna płyta.

A jak klikniesz w tytuł możesz posłuchać muzyki.

portret Picassa Gertrudy Stein oraz portret Gertrudy Picassa

2009-06-16T15:08:00.009+02:00

Gertruda Stein

PICASSO

W dziewiętnastym wieku malarstwo istniało tylko we Francji, malowali tylko Francuzi, w wieku dwudziestym istniało również tylko we Francji, ale malowali Hiszpanie.

W dziewiętnastym wieku malarze odkryli potrzebę malowania z modela, w wieku dwudziestym odkryli, że nie wolno im nawet na modela patrzeć. Doskonale pamiętam, było to pomiędzy rokiem 1904 a 1908, że kiedy zmuszaliśmy ludzi albo kiedy oni sami zmuszali się do patrzenia na rysunki Picassa, to stwierdzaliśmy wspólnie, że były wykonane tak wspaniale, jak gdyby z modela, a przecież wiedzieliśmy z całą pewnością, że Picasso modeli nie używał. Dzisiaj młodzi malarze prawie nie pamiętają o istnieniu modeli. Wszystko się zmienia i nie bez powodu.

Kiedy Picasso skończył dziewiętnaście lat, przybył do Paryża, było to w roku 1900, prosto w świat malarzy, którzy już doskonale umieli wszystko, czego może samo nauczyć patrzenie. Malarze ci, od Seurata aż po Courbeta, używali swoich oczu do patrzenia, a potem oczy Seurata zaczęły drżeć od tego, na co patrzyły, a on sam zaczął wątpić, czy (rzeczywiście widzi to, na co patrzy. Matisse także przestał wierzyć swoim oczom. Był to więc świat przygotowany na przyjęcie Picassa, który nosił w sobie nie tylko całe malarstwo hiszpańskie, ale również hiszpański kubizm, a kubizm w Hiszpanii jest zjawiskiem dnia codziennego.

Ojciec Picassa był w Hiszpanii profesorem sztuk pięknych, a Picasso zaczął pisać od razu obrazami, tak jak inne dzieci piszą a, b i c. Był urodzonym rysownikiem, od początku rysował nie jak dziecko, ale jak artysta. Nie rysował przedmiotów, ale pojęcia, innymi słowy od dzieciństwa porozumiewał się za pomocą obrazów, były jedynym jego sposobem wyrażania się, a zawsze miał bardzo dużo do powiedzenia.

Picasso jest zewnętrznie podobny do matki, której nazwisko panieńskie przyjął za własne. Jest taki zwyczaj w Hiszpanii: dziecko nosi zarówno nazwisko ojca, jak i matki. Nazwisko ojca Picassa brzmiało Ruiz, nazwisko matki Picasso, więc zgodnie z hiszpańskim zwyczajem nazywał się Pablo Picasso y Ruiz i kilka jego wczesnych płócien nosi taki podpis, ale jako że Picasso było znacznie lepszym nazwiskiem, a Pablo Picasso y Ruiz stanowczo za długie, więc już bardzo wcześnie zaczął podpisywać się Pablo Picasso.

Nazwisko Picasso świadczy o pochodzeniu włoskim, prawdopodobnie przodkowie jego przybyli do Hiszpanii z Genui przez Palmę di Mallorca. Ze strony matki byli złotnikami. Matka Picassa tak jak i on byłą niskiego wzrostu, ciemnoskóra, krzepka, silna, o gęstych, czarnych włosach, ojciec zaś, jego zdaniem, wyglądał na Anglika, z czego obaj, ojciec i syn, byli raczej dumni. Wysoki, o rudawych włosach, miał niemal angielską osobowość.

Picasso miał tylko jedną siostrę. Mając piętnaście lat zrobił kilka jej olejnych portretów. Były to obrazy skończone, dzieła urodzonego artysty.

Picasso urodził się w Maladze, 25 października 1881 roku, ale kształcił się w Barcelonie, gdzie ojciec jego, niemal do końca swojego życia, wykładał malarstwo w szkole sztuk pięknych i gdzie umarł. Matka wraz z córką pozostawała w Barcelonie i sama niedawno zmarła.

Tak więc w dziewiętnastym roku życia Picasso znalazł się w Paryżu, gdzie poza kilkoma krótkimi wizytami do Hiszpanii pozostał przez całe niemal życie.

Był w Paryżu.

W Paryżu przyjaźnił się z pisarzami raczej niż z malarzami, bo po co przyjaźnić się z malarzami, skoro się potrafi tak malować.

Było dlań oczywiste, że malarze niepotrzebni mu są na co dzień i tak już miało być zawsze.

Potrzebne mu były idee, wszystkim są potrzebne, ale nie do tego, żeby malować, o nie, chciał się po prostu obracać wśród ludzi twórczych i pomysłowych, bo co do malarstwa, to urodził się wiedząc o nim wszystko.

Z początku przyjaźnił się więc blisko z Maxem Jacobem, wkrótce potem poznał Guillaume'a Apollinaire'a i Andre Salmona, nieco później mnie, znacznie później Jeana Cocteau i jeszcze później surrealistów. I to jest cała historia
jego powiązań z literaturą. Później, znacznie później niż z Maxem Jacobem,
Guillaume Apollinairem, Andre Salmonem i ze mną zaprzyjaźnił się jeszcze
z malarzami Braque'em i Derainem, ale obydwaj ci artyści mieli zamiłowania
literackie i właśnie te literackie zamiłowania były prawdziwą podstawą przyjaźni Picassa z nimi.

Malarz nie uważa się za jednostkę istniejącą samą w sobie, lecz jedynie za odbicie przedmiotów, jakie umieszcza na swoich płótnach, żyje życiem swoich obrazów, ale pisarz, poważny pisarz, uważa się za odrębną, samoistną jednostkę, nie żyje życiem swoich książek, gdyż po to, żeby tworzyć, musi najpierw żyć, istnieć jako jednostka samoistna. Odwrotnie malarz, by malować, musi mieć w sobie gotowy obraz, toteż Egotyzm malarza nie ma nic wspólnego z egotyzmem pisarza i dlatego Picasso, który wyrażał się jedynie i wyłącznie za pośrednictwem malarstwa, wybrał sobie za przyjaciół jedynie i wyłącznie pisarzy.

W Paryżu malarze współcześni nie zrobili na nim większego wrażenia, ale malarstwo niedalekiej przeszłości wzruszało go do głębi.

Interesowało go również malarstwo jako rzemiosło, na dowód czego opowiem o pewnym wydarzeniu. W owym czasie mieszkała w Paryżu rzeźbiarka amerykańska, która pragnęła wystawi;: w Salonie swoje rzeźby i obrazy. Rzeźby wystawiała tam od dawna, uważano ją zresztą za hors concours, ale nie chciała wystawiać jednocześnie rzeźb i obrazów. Poprosiła więc pannę Toklas, żeby użyczyła jej obrazom swojego nazwiska. Tak się stało. Obrazy zostały przyjęte pod nazwiskiem panny Toklas, jako takie figurowały w katalogu, mamy ten katalog. Wieczór wernisażu Picasso spędził u mnie. Pokazałam mu katalog i powiedziałam, oto Alicja Toklas, która nigdy nie malowała niczego, a której obrazy jury przyjęło do Salonu. Picasso zrobił się purpurowy, powiedział, że to chyba niemożliwe, że Alicja na pewno od dawna
po kryjomu maluje, nigdy, powiadam ci, odparłam. To niemożliwe, powiedział Picasso, to niemożliwe, malarstwo reprezentowane w Salonie jest złym malarstwem, ale jeżeli jest możliwe, żeby ktoś po raz pierwszy w życiu namalował obraz i żeby taki obraz przyjęto na wystawę, to ja nic, ale to nic nie
rozumiem. Nie denerwuj się, uspokoiłam go, nie, ona tych obrazów nie namalowała, ona tylko pozwoliła je podpisać swoim nazwiskiem. Ale Picasso długo
nie mógł się uspokoić i wciąż powtarzał, nie, nie, trzeba umieć coś niecoś, żeby namalować obraz, no chociaż mieć pojęcie.

Był więc w Paryżu, całe światowe malarstwo wywierało na niego wpływ, a przyjaciele literaci byli bodźcem do twórczości. Nie stał się przez to mniej hiszpański, ale przez pewien czas był trochę bardziej francuski. Rzecz zadziwiająca, zajmował się wówczas wnikliwie malarstwem Toulouse-Lautreca, znowu być może dlatego, że Toulouse-Lautrec miał zainteresowania literackie.

Chciałabym podkreślić, że talent Picassa jest jedynie i wyłącznie talentem malarza i rysownika, że jest człowiekiem, który zawsze odczuwał potrzebę uzewnętrznienia się, całkowitego uzewnętrznienia, i że konieczna mu jest nieustanna podnieta i aktywność, bo wówczas może uzewnętrzniać się bez reszty.

Tak właśnie żył

Po pierwotnym okresie wyraźnych wpływów francuskich Picasso z powrotem stał się w pełni Hiszpanem. Dość szybko jego Hiszpański temperament wziął górę. W roku 1902 pojechał do ojczyzny, a po powrocie wkroczył w tak
zwany okres błękitny.

Po pobycie w Paryżu ze szczególną siłą uderzył go smutek hiszpańskiego krajobrazu, monotonia hiszpańskiego kolorytu. Niej należy bowiem nigdy zapominać, że Hiszpania różni się całkowicie od innych południowych krajów, że dominuje tam biel, czerń i srebro lub złoto, że w ogóle nie spotyka się tam ani czerwiem, ani zieleni. W tym sensie Hiszpania nie jest krajem południowym, ale wschodnim, kobiety ubierają się przeważnie na czarno, ziemia jest sucha i złota, niebo granatowe, niemal czarne, gwieździste noce też czarne albo bardzo ciemnoniebieskie, a powietrze tak lekkie, że wszyscy i wszystko wydaje się czarne. Mimo to bardzo lubię Hiszpanii^. Kiedy Picasso powrócił tam po raz drugi, cała ta hiszpańskość zrobiła na nim ogromne wrażenie, a wynikiem tego pobytu był właśnie ów okres błękitny w jego twórczości.

A potem, w roku 1904, znowu powrócił do Paryża.

Zamieszkał no Montmartrze, na rue Ravignan, której nazwę później zmieniono, ale kiedy byłam tam po raz ostatni, nie straciła jeszcze swojego uroku, mały skwerek znajdował się dokładnie w tym samym miejscu, na jednym rogu pracował jakiś stolarz, dzieci hasały, domy pozostawały mniej więcej takie same, kamienica z pracowniami, w których oni wszyscy wtedy mieszkali, stała na dawnym miejscu, ale być może od tej pory, bo byłam tam dwa, a może trzy lata temu, zaczęli już burzyć te rudery i stawiać nowe domy. Burzenie starych domów i budowanie na ich miejscu nowych jest zjawiskiem zupełnie naturalnym, ale mimo to nie lubimy zmian, a rue Ravignan była w swoim czasie zupełnie wyjątkową ulicą, jako że właśnie na tejże rue Ravignan nastąpiły zdarzenia, które tak ogromnie zaważyły na całym
rozwoju sztuki dwudziestego wieku.

Więc gdzieś w roku 1904 Picasso znowu powróciła do Paryża, przywożąc ze sobą obrazy okresu błękitnego, a także mały pejzaż, namalowany w Barcelonie. Powróciwszy do Paryża znowu stał się trochę bardziej francuski, znowu
pozwolił się Francji uwieść, znowu przyjaźnił się z Apollinairem, Maxem Jacobem i Andre Salmonem, widywali się nieustannie, co z kolei wpływało na
złagodzenie jego hiszpańskiej powagi, a ponieważ odczuwał potrzebę całkowitego wyrzucenia z siebie tego, co w nim fermentowało, zrobił to poprzez okres błękitny. Zaraz potem oczyścił się z pozostałości ostatniego pobytu w Hiszpanii i wkroczył w nowy okres, który znamy dzisiaj jako okres różowy lub okres arlekinów.

Malarze zawsze lubili cyrk, a nawet teraz, kiedy zastąpiło go kino i nocne lokale, chętnie wracają do klownów i akrobatów cyrkowych.

W owym czasie wszyscy spotykali się co najmniej raz w tygodniu w Cyrku Medrano, gdzie mogli się stykać bezpośrednio z klownami, żonglerami, końmi i ich jeźdźcami, co uważali za wielki zaszczyt. Powolutku, po cichutku Picasso stawał się coraz bardziej i bardziej francuski, co w rezultacie dało okres różowy, czyli okres arlekinów. Kiedy wyrzucił z siebie wszystko, co miał do powiedzenia na temat romantycznej poezji francuskiej i cyrku, poczuł się oczyszczony, podobnie jak wówczas, kiedy wyrzucił z siebie obrazy okresu błękitnego, a ja poznałam go u schyłku okresu arlekinów.

Pierwszy obraz Picassa, jaki zakupiliśmy pochodził właśnie z okresu różowego lub, jeżeli wolicie, z okresu arlekinów, i nazywał się Młoda dziewczyna z koszem kwiatów. Powstał w szczytowym momencie okresu różowego i był pełen wdzięku, finezji i harmonii. Potem, powoli rysunek Picassa stawał się twardszy, kreska pewniejsza, kolory bardziej intensywne, nie był już, rzecz jasna, chłopcem, ale mężczyzną, w roku 1905 namalował mój portret.

Dlaczego zapragnął mieć przed sobą modela właśnie w tym okresie, tego naprawdę nie wiem, ale wszystko skłaniał go do tego, był całkowicie wyzwolony z okresu arlekinów, budziła się w nim ponownie hiszpańskość, a ponieważ ja byłam Amerykanką, a Ameryka i Hiszpania posiadają bardzo wiele cech wspólnych, więc nie jest wykluczonej że z tych właśnie przyczyn zapragnął, bym mu pozowała. Poznałam go u Sagota, marchanda, u którego zakupiliśmy Dziewczyną z koszem kwiatów,, Pozowałam mu przez całą zimę, osiemdziesiąt razy, na zakończenie zamalował całą twarz, powiedział, że nie może dłużej na mnie patrzeć, i wyjechał tło Hiszpanii. Natychmiast po powrocie z Hiszpanii i zakończeniu okresu błękitnego, nie widząc mnie, ponownie wmalował nową twarz, po czym wręczył mi portret, który był moim portretem, byłam i jestem z niego zadowolona, ponieważ reprezentuje on moje Ja i jest jedynym moim portretem, który dla mnie moje Ja reprezentuje.

Zabawne zdarzenie.

Pewnego dnia przyszedł do mojego i domu bogaty kolekcjoner i zapytał, ile zapłaciłam za ten portret. Nic, odpowiedziałam, nic, zawołał, nic, odpowiedziałam, podarował mi go oczywiście. W kilka dni później opowiedziałam to Picassowi, uśmiechnął się i stwierdził, że ten kolekcjoner nic nie rozumie, bo teraz nie ma dużej różnicy, czy się obraz sprzeda, czy go podaruje.

W roku 1909 Picasso udał się do Hiszpanii, a gdy powrócił, przywiózł ze sobą kilka krajobrazów, które niewątpliwie stanowią początek kubizmu. Zupełnie przypadkowo Picasso zrobił kilka fotografii wioski, którą namalował, a ja zawsze z przyjemnością pokazuję ludziom, którzy protestują przeciwko dowolności, jaką widzą w tych krajobrazach, fotografie Picassa i bawi mnie, kiedy odkrywają, że obrazy i zdjęcia są niemal identyczne. Oskar Wilde zwykł mawiać, że przyroda imituje sztukę, jest w tym rzeczywiście pewna doza prawdy, bo te hiszpańskie wioski były w istocie równie kubistyczne, jak obrazy.

I tak Picasso raz jeszcze został namaszczony hiszpańskością.

Potem nastąpił czas, który Max Jacob nazywa Heroicznym Okresem Kubizmu, i był to okres heroiczny. Wszystkie okresy są heroiczne, to znaczy, że we wszystkich okresach istnieją bohaterowie, którzy spełniają heroiczne czyny dlatego, że są do tego zmuszeni, i ani oni, ani nikt inny tak się dzieje. W ogóle nie rozumie się tego, co się robi, dokonana i całkowicie skończona. Picasso powiedział, w chwili tworzenia czegoś nowego nieuchronnie daje wysiłek tworzenia, intensywność i walka o wydobycie z siebie tej intensywności, wszystko to rodzi brzydotę i dopiero ci, co przychodzą później mogą, z tego samego tworzywa, ulepić rzecz piękną, albowiem działają już świadomie, rzecz jest odkryta i tylko wynalazca, który przecież nie mógł z całą pewnością przewidzieć, co odkryje, nieuchronnie tworzy rzecz brzydką.

W owym Okresie, pomiędzy rokiem 1908 a 1909, Picasso jeszcze prawie nie wystawiał swoich dzieł, jego sympatycy wystawiali swoje prace, ale on nie. Powiedział, że kiedy idzie się na wystawę i patrzy na płótna innych malarzy, to wie się, że są niedobre, nie ma na nie żadnego usprawiedliwienia, są po prostu niedobre i tyle, ale z własnymi dziełami spraw wie, dlaczego jego własne obrazy są niedobre, i dlatego nie beznadziejne. W tym czasie mówił często, a i później nieraz to powtarzał, że niewiele jest ludzi, którzy w ogóle coś rozumieją, i że nawet wtedy, kiedy malarz jest już powszechnie uznany, to ludzi, którzy go rozumieją, jest równie mało co przedtem.

A więc w roku 1908 Picasso powrócił z Hiszpanii z krajobrazami, które stanowią zaczątek kubizmu. Miał przebyć jeszcze długą drogę, zanim stworzył kubizm, ale początek był zrobiony.

przełożyła Mira Michałowska

"Nigdy realny, zawsze prawdziwy"

2009-06-14T20:15:00.009+02:00

JULIO CORTÁZAR

O UCZUCIU BYCIA NIE CAŁKIEM

Jamais réel et toujours vrai *
(podpis pod rysunkiem Antonina Artaud)

Pod wieloma względami zawsze pozostanę dzieckiem, ale jednym z tych dzieci, które od początku noszą w sobie dorosłego, potworem, który, gdy dorośnie, z kolei nie przestanie nosić w sobie dziecka, co nel mezzo del camin [w połowie drogi] daje w wyniku koegzystencję nie zawsze pokojową, opatrzoną co najmniej dwoma wylotami na świat.

Można to rozumieć metaforycznie, ale w każdym razie wskazuje to na usposobienie, które nie zrezygnowało z dziecinnego spojrzenia za cenę uzyskania spojrzenia dorosłego, zaś to zestawienie (dające poetę, może (kryminalistę, na pewno kronopia, a ewentualnie humorystę kwestia dozowania, akcentowania, wyboru: teraz się bawię, teraz zabijam) manifestuje się uczuciem bycia nie całkiem we wszystkich pajęczynach, które przędzie życie, a w których jesteśmy równocześnie pająkiem i muchą.
Wiele z tego, co napisałem, można nazwać ekscentrycznością, jako że pomiędzy życiem a pisaniem nigdy właściwie nie zauważyłem wyraźnej różnicy. Jeżeli w życiu (w moim przypadku) udaje mi się ukryć ten mój niecałkowity udział — w pisaniu nie jestem w stanie go negować; przecież dlatego właśnie piszę, że mnie nie ma lub że jestem częściowo; piszę przez bankructwo, przez rozpacz. Ale ponieważ piszę „pomiędzy", stale zapraszam innych, by szukali swoich ,,pomiędzy" i z nich spoglądali na ogród pełen drzew, i których owoce mogłyby być na przykład drogimi kamieniami. Potwór się nie zmienia.

Ta cecha ciągłego ścierania się tłumaczy, o ile
nie usprawiedliwia, wiele z tego, co napisałem, jeżeli
nie wiele z tego, co przeżyłem. Zarzuca się moim powieściom — tym igraszkom na krawędzi balkonu, tej zapałce obok butelki z benzyną, nabitemu rewolwerowi leżącemu na nocnym stoliku — intelektualne poszukiwanie samej powieści, które jest jakoby stałym komentarzem towarzyszącym akcji, zaś wielokrotnie akcją komentarza. Nudzi mnie dowodzenie a posteriori, że podczas tej magicznej dialektyki mężczyzna-dziecko gra o życie: że tak, że nie, że polega na. Czyż, patrząc z bliska, ta gra nie jest procederem poczynającym się z rozpaczy, a zmierzającym do tego, aby umieścić się, uplasować: gol, szach-mat, rzut „wolny". Czyż nie jest zakończeniem pewnej ceremonii, zmierzającej w kierunku ostatecznego zastygnięcia, które by ją ukoronowało?

Dzisiejszy człowiek z łatwością wierzy, że jego wiadomości z historii i filozofii wyzwalają go od naiwnego realizmu. Zarówno na uniwersyteckich wykładach, jak w kawiarnianych rozmowach chętnie przyznaje, że nie jest tym, na kogo wygląda, i zawsze gotów jest twierdzić, że zmysły zawodzą go, zaś inteligencja stwarza znośny, lecz niekompletny obraz świata. Ilekroć zamyśla się metafizycznie, staje się „smutniejszy i mędrszy", ale to zamyślenie jest chwilowe, jest wyjątkiem, podczas gdy ciągłość życia wszystkimi sposobami instaluje go w pozorach, utwierdza je wokół niego, zdobi je w definicje, funkcje, wartości. Ten człowiek jest realistą naiwnym raczej, niż naiwnym realistą. Wystarczy obserwować go wobec niecodzienności, wyjątkowości: albo sprowadza ją do zjawiska estetycznego,względnie poetycznego („to było zupełnie surrealistyczne, daję ci słowo..."), albo z miejsca rezygnuje z badania „międzyspojrzenia", które ewentualnie mógł mu dać sen, jakieś niepowodzenie, rzadko spotykana asocjacja słowna lub przyczynowa, niepokojący zbieg okoliczności — jakiekolwiek, choćby migawkowe pęknięcie całości. Jeżeli go zapytać, odpowie, że w ogóle nie wierzy w codzienną rzeczywistość, że akceptuje ją tylko pragmatycznie. Akurat, nie wierzy! To jedyna rzecz, w jaką wierzy. Jego odczuwanie życia podobne jest do mechanizmu jego spojrzenia: czasem miewa efemeryczną świadomość, że co ileś tam sekund mrugnięcie przerywa widzenie, które jego świadomość postanowiła uznawać za nieprzerwane; ale niemal natychmiast mruganie z powrotem staje się podświadome, zaś książka czy też jabłko utrwalają się w pozornie nieprzerwanym trwaniu. Między okolicznościami a tymi, którzy tym okolicznościom podlegają, .tworzy się coś w rodzaju dżentelmeńskiej umowy: ty nie wytrącasz mnie z moich zwyczajów, ja cię nie drażnię i nie łaskoczę patyczkiem. Czasem jednak mężczyzna-dziecko nie jest dżentelmenem, czasem jest kronopiem nie wyznającym się w liniach zbieżnych, dzięki którym stwarza się zadowalająca perspektywa tych oto okoliczności, albo też, jak się to zdarza przy nieudolnych kolażach, widać, że została zastosowana nieodpowiednia skala w stosunku do okoliczności, mrówka nie mieści się w pałacu, a czwórka zawiera trzy lub pięć jednostek. Mnie zdarzają się dosłownie takie rzeczy: raz jestem większy od konia, którego dosiadam, raz wpadam w któryś z moich pantofli, tłukąc się boleśnie, nie mówiąc o trudnościach wy lezienia zeń, postojach na supełkach sznurowadeł i potwornym odkryciu już na samym brzegu, że ktoś wsadził bucik do szafy i jestem w gorszej sytuacji niż Edmund Dantès w zamku d'If, bo w moich szafach nie ma nawet proboszcza pod ręką.

I podoba mi się, i jestem straszliwie szczęśliwy w moim piekle, i piszę. Żyję i piszę zagrożony owa „bocznością", tą prawdziwą paralaksą, tym byciem zawsze trochę za bardzo na lewo lub za bardzo w głębi od miejsca, w którym należałoby być, ażeby wszystko zsiadło się pomyślnie w jeszcze jeden dzionek bezkonfliktowego życia. Od małego, z zaciśniętymi zębami przyjąłem ten los, który z jednej strony odróżniał mnie od moich kolegów, jednocześnie pociągając ich ku oryginałowi, ku temu, który pcha paluch w wiatraczek wentylatora. Nie brakło mi zadowolenia: jedynym warunkiem było, żeby choć czasem zjednoczyć się z kimś (z kolegą, z ekscentrycznym wujem, z jakąś starą wariatką), z kimś, kto by i także nie pasował do swojej matrykuły — co rzecz jasna nie było łatwe. Ale szybko odkryłem koty, w których mogłem doszukać się mojej doli, i książki pełne jej po brzegi. W tych latach mogłem był przepowiadać sobie — może apokryficzne wiersze Poego:

From childhood's hour I have not been
As others were: I have not seen
As others saw; I could not bring
My passions from a common spring **

Ale to, co dla niego było stygmatem (lucyferycznym, a więc przez to samo potwornym), który izolował go i skazywał —

And all I loved, I loved alone ***

- mnie nie odrywało od tych, z których okrągłym wszechświatem stykałem się tylko w jednym punkcie. Subtelna hipokryzja, zdolność do wszelkich mimetyzmów, czułość przesłaniająca, wszystko i przechodząca granice; zaskoczenia i zmartwienia dzieciństwa zabarwiały się uprzejmą ironią. Przypominam sobie, jak mając jedenaście lat pożyczyłem koledze Tajemnicą Wilhelma Storitza, gdzie Verne ofiarowywał mi, jak zawsze, naturalne i serdeczne podejście do rzeczywistości nie całkowicie różnej od normalnej. Kolega zwrócił mi książkę: „Nie doczytałem jej, jest zbyt fantastyczna". Nigdy nie zapomnę zgorszenia i zdumienia, które opanowały mnie w owej chwili. Niewidoczność człowieka fantastyczna? A więc tylko futbol, poranna kawa i pierwsze zwierzenia seksualne miałyby nas łączyć?
Będąc dorastającym chłopcem, jak tylu innych wierzyłem, że moje ciągłe zdumienie jest znakiem zapowiadającym poetę, i pisałem poematy, które wtedy się pisze, a które zawsze są łatwiejsze od prozy, w tym okresie życia mającej szczególny wpływ na jednostkę. Wraz z upływem lat odkryłem, że o ile każdy poeta jest wyobcowany, o tyle nie każdy wyobcowany jest poetą w znaczeniu genetycznym. Tu wkraczam na teren polemiczny; kto chce, niech podnosi rękawicę. Jeżeli pod słowem poeta funkcjonalnie rozumiem człowieka puszącego wiersze, powód, dla którego je pisze .(nie dyskutując ich jakości), bierze się z tego, że jego wyobcowanie, jako takie, zawsze wzbudza mechanizm challenge and response. Tym sposobem za każdym razem, gdy poeta jest wrażliwy na własną „boczność", na swoją marginesową wartość wśród rzeczywistości pozornie istotnej, reaguje poetycko (niemal, chciałbym rzec, profesjonalnie, szczególnie począwszy od pewne i dojrzałości technicznej). Inaczej mówiąc, pisze Wiersze, które są jakby uwieńczeniem tego wyobcowania, jakie widzi i czuje — zamiast czegoś, obok czegoś, poniżej czegoś, wbrew czemuś, co inni widzą takim, jakie im się wydaje, że jest, bez przestawień i krytyki wewnętrznej. Wątpię, czy istnieje choćby jeden wielki poemat, który by nie był albo rezultatem tego wyobcowania, albo go nie wyrażał. Więcej, który by go nie uczynniał i nie potęgował w przeczuciu, że właśnie to „między" jest miejscem, przez które można dojść. Również i filozof wyobcowane się i odrywa, dobrowolnie szukając tych pęknięć w pazerności; jego poszukiwanie także bierze się z mechanizmu challenge and response. W obu tych wypadkach, jakkolwiek cele są różne, pojawia się odpowiedź robocza, podejście techniczne w stosunku dookreślonego przedmiotu.
Ale jak już wiemy, nie wszyscy wyobcowani są poetami lub też zawodowymi filozofami. Prawie zawsze zaczynają od tego, że są lub chcą nimi być, lecz nadchodzi dzień, w którym zdają sobie sprawę, że nie mogą i o również nie muszą — po to, by dawać tę response niemal z góry przesądzoną, jaką jest wiersz lub filozofia wobec challenge'u wyobcowania. Ich postawa i', defensywna, ewentualnie nawet egoistyczna, jeżeli weźmie się pod uwagę, że chodzi w niej o zachowanie za każdą cenę jasności myśli, o przeciwstawienie się podstępnej deformacji, którą skodyfikowana codzienność układa w świadomość z czynnym udziałem intelektu, środków informacji, hedonizmu, sklerozy, małżeństwa itp. Humoryści, niektórzy anarchiści niemało kryminalistów i wielka ilość powieściopisarzy sytuuje się w tym niełatwym do zdefiniowania sektorze, w którym dola wyobcowanego nie zmusza do wypowiedzi o charakterze poetyckim. Ci niezawodowi poeci znoszą swoje wyobcowanie z większą naturalnością, acz z mniejszym blaskiem, i można by prawie powiedzieć, że ich świadomość wyobcowania jest bardziej ludyczna w porównaniu z liryczną czy też tragiczną wypowiedzią poety. Podczas gdy poeta zawsze podejmuje walkę, ci „po prostu" wyobcowani łączą się w ekscentryczności, ale tylko do tego punktu, w którym wyjątkowość — filozofa czy też poetę pobudzająca do challenge'u — staje się ich naturalnym losem — losem, który zaczynają kochać, przystosowując swoje zachowanie do tej powolnej akceptacji. Myślę o Jarrym, o tym długim działaniu na zasadzie poczucia humoru, na zasadzie ironii, poufałości, które zakończyło się przechyleniem wagi na stronę wyjątków, przez anulowanie skandalicznej różnicy pomiędzy zwykłym a niezwykłym, i pozwoliło ma codzienny krok bez konkretnej response, bo już nie ma challenge'u na płaszczyźnie, którą w braku lepszego określenia będziemy nadal nazywać rzeczywistością, ale bez tego byłby jakiś flatus vocis, od którego gorsza jest tylko nicość.

przełożyła ZOFIA CHĄDZYŃSKA

______________

* Nigdy realny ale zawsze prawdziwy

** Od dzieciństwa już inny byłem
niżeli inni. Nie widziałem tego
co oni widzieli. I nie umiałem
czerpać mych namiętności ze wspólnych źródeł.

*** Wszystko co kochałem, kochałem samotnie.

Shamanic Healing: We Are Not Alone

2009-06-10T14:38:00.004+02:00

PODRÓŻE DO INNYCH RZECZYWISTOŚCI

Z Michaelem Harnerem - antropologiem i założycielem międzynarodowej Fundacji na Rzecz Studiów nad Szamanizmem rozmawia Bonnie Horrigan

Michael Harner jest antropologiem i założycielem międzynarodowej Fundacji na Rzecz Studiów nad Szamanizmem. Chodzi o niekomercyjną organizację stawiającą sobie za cel chronienie wiedzy szamańskiej, istniejącej obecnie na naszej planecie, a także szuka¬nie możliwości wykorzystania tej wiedzy dla rozwiązywania praktycznych problemów współczesnego świata.
Harner, który zajmuje się szamańskimi metodami leczenia od roku 1961, zrobił doktorat na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Był wykładowcą i dyrektorem katedry antropologii w Nowej Szkole Badań Społecznych w Nowym Jorku, uczył też w Kolumbii i Yale. Pełnił funkcję wicedyrektora sekcji antropologicznej w Nowojorskiej Akademii Nauk. Najsłynniejsze jego książki to; Jivaro, Halucynogeny i szamanizm oraz klasyczna Droga Szamana.
Prowadząc akademickie badania nad szamanizmem, Harner pracował z plemionami Amazonii, Meksyku, Peru, kanadyjskiej Arktyki, Samiland i wschodniego obszaru Ameryki Północnej.

• Czym jest szamanizm?

- Słowo szaman oznacza w języku Tungusów osobę, która odbywa podróże do innej rzeczywistości, osiągając odmienne stany świadomości. Przeszczepienie tego słowa do języków zachodnich było konieczne, w przeciwnym bowiem razie ludzie nie wiedzieliby, o co chodzi. Takie określenia, jak czarodziej, czarownik czy znachor, mają określony kontekst i wywołują konkretne skojarzenia. Jakkolwiek samo słowo pochodzi z Syberii, szamanizm istniał na wszystkich zamieszkanych kontynentach.
Mircea Eliade, który przez wiele lat prowadził w tej dziedzinie zakrojone na szeroką skalę badania , w książce zatytułowanej Szamanizm stwierdza: Archaiczne techniki osiągania ekstazy pokazują, ze szamanizm jest źródłem wszystkich innych religijnych tradycji istniejących na naszej planecie. Utrzymuje także, że najbardziej charakterystyczną - choć z pewnością nie jedyną - cechą szamanizmu są właśnie wyprawy do innych światów, odbywane w odmiennym stanie świadomości.
W językach plemiennych szamani często nazywam są widzącymi, bądź też tymi, którzy wiedzą, doznali bowiem wtajemniczenia w wiedzę, która powstała na bazie bezpośredniego doświadczenia. Szamanizm nie jest systemem wierzeń. Opiera
się na osobistych doświadczeniach, mających na celu uzdrawianie, uzyskiwanie informacji itp. Ludzie pytają mnie: - Skąd wiesz, że ktoś jest szamanem? Odpowiadam: - To proste. Czy zna inne rzeczywistości? Czy dokonuje cudów?

• Czy szamanizm jest religią?

- Praktyka ta jest metodą, nie religią. W wielu kulturach współistnieje ona z religią oficjalną. Na Syberii szamanizm współistnieje z buddyzmem i lamaizmem, w Japonii z buddyzmem. To prawda jednak, że występuje często w kulturach animistycznych. Animizm oznacza wiarę w istnienie duchów. Tam, gdzie szamani kontaktują się z duchami, by osiągnąć takie rezultaty, jak wyzdrowienie, jest rzeczą naturalną, iż ludzie wierzą w duchy. Ale sami szamani nie wierzą. Oni rozmawiają, kontaktują się z duchami. Nie wierzą w istnienie duchów, tak jak nie wierzy się w posiadanie domu lub rodziny. To bardzo ważna kwestia, bo szamanizm nie jest systemem wierzeń. Nie rości sobie też pretensji do wyłączności. Szamani nie twierdzą: Tylko my uzdrawiamy. Prezentują holistyczne podejście do uzdrawiania: używają sposobów duchowych, które mają do swojej dyspozycji, ale współpracują z ludźmi, którzy posługują się innymi technikami: np. z zielarzami, masażystami czy nastawiaczami kości. Szaman chce pomóc pacjentowi w odzyskaniu dobrego samopoczucia, a nie udowodnić, że jego metoda jest jedyną skuteczną.
W wielu kulturach otrzymują prezenty w zamian za swoją pracę, ale zwracają je, jeśli pacjent umrze, co uważam za zasadę godną wprowadzenia w krajach, w których opieka zdrowotna staje się coraz kosztowniejsza.

• Odnoszę wrażenie, że uzdrawianie szamańskie posiada dwa aspekty: medyczny i duchowy.

- Szaman rozmawia z roślinami i zwierzętami, z całą Naturą. To nie tylko metafora. Robią to w odmiennym stanie świadomości. Nasi studenci szybko odkrywają, że rozmawiając z roślinami można się dowiedzieć, jak wykorzystać ich właściwości w celach leczniczych. Od pradawnych wieków szamani amazońscy mają do dyspozycji wiele gatunków roślin znają odpowiadające tym ro¬ślinom pieśni, których one same ich nauczyły. Jeden z moich byłych studentów ze Stanów Zjednoczonych wyspecjalizował się w odkrywaniu i wykorzystywaniu leczniczych właściwości roślin właśnie w taki sposób. Doszedł do wniosku, że rozwinięta przezeń farmakopea jest bardzo podobna do klasycznej, chińskiej wiedzy zielarskiej. Inny mój uczeń, Niemiec, zajmował się minerałami i ich zastosowaniem w lecznictwie. To, co odkrył, pokrywało się z wiedzą istniejącą od czasów starożytnych w Indiach.
Prowadzi to do bardzo ważnej konkluzji: wszystko, czego się kiedykolwiek dowiedziano, cała wiedza jest dostępna szamanom przeżywającym trans. Dlatego mogą oni być prorokami i zaglądać w przeszłość. Dzięki dyscyplinie, ćwiczeniom i pomocy duchów, to źródło wszechwiedzy jest dla nich otwarte.

• Co się dzieje, kiedy chora osoba prosi szamana o uzdrowienie?

- Szaman może na przykład odbyć podróż do innej rzeczywistości, aby dowiedzieć się od duchów, jak z ich punktu widzenia wygląda problem danej osoby. Nie ma znaczenia, jaką diagnozę podsuwa zewnętrzny punkt widzenia. Nie jest tak, że jednej chorobie fizycznej odpowiada jeden problem psychiczny. Nie można powiedzieć: To koresponduje z tym. Szaman często musi odbyć podróż do innej rzeczywistości, by dowiedzieć się, jaka jest duchowa przyczyna choroby i, w zależności od tej przyczyny, zdecydować, jaka terapia będzie najodpowiedniejsza.
Z szamańskiego punktu widzenia ludzie, którzy nie są duchowo silni - napełnieni mocą - łatwo zapadają na choroby fizyczne, ulegają wypadkom, mają pecha. Wykraczamy tu poza klasyczną definicję choroby. Szaman pomaga choremu odzyskać kontakt z duchową mocą. Ta duchowa moc jest czymś podobnym do systemu immunologicznego, ale nie istnieje tu ścisła analogia. Moc czyni człowieka odpornym na choroby. Jeśli ktoś często choruje, wynika z tego jasno, że potrzebuje połączenia z mocą. Osoba zdrowa także może szukać kontaktu z mocą, ale jednym z zadań szamana jest pomoc ludziom, którzy nie są w stanie osiągnąć tego sami.
Szamani wiedzą, że nie jesteśmy sami. Gdy jedna ludzka istota pracuje nad tym, by ulżyć w cierpieniu drugiej, duchy wyciągają do niej pomocne dłonie. Kiedy ktoś całkowicie niezainteresowany, nie będący krewnym ani przyjacielem osoby cierpiącej, z czystej wspaniałomyślności i współczucia stara się pokonać jej chorobę i cierpienie - to efekty są jeszcze lepsze, a gdy współpracuje dwóch szamanów - wówczas zdarzają się cuda.

• Czym jest odzyskiwanie duszy?

- Każdy, kto doświadczył czegoś traumatycznego, z szamańskiego punktu widzenia utracił cząstkę duszy. Mówiąc: dusza, mam na myśli duchowe centrum naszego życia, życia pojmowanego w różnych kulturach jako przestrzeń między poczęciem lub narodzinami a śmiercią. Szaman wyrusza na poszukiwanie zagubionej cząstki duszy i zwraca ją właścicielowi Jeszcze przed ośmiu laty większość ludzi na Zachodzie uważała technikę odzyskiwania duszy za pozbawiony wartości zabobon, ale atmosfera się zmieniła. Muszę powiedzieć, że największe zasługi położyła tu moja koleżanka, Sandra Ingerman, autorka książki Odzyskiwanie duszy i powracanie do domu. Wiele lat temu, praktykując szamanizm w Santa Fe, stwierdziła, że kobiety, które w dzieciństwie były molestowane seksualnie, opowiadają podczas sesji, że odrywają się psychicznie od sytuacji, gdy były molestowane. Jako szamanka Sandra zorientowała się natychmiast, że dusza danej kobiety do pewnego stopnia opuściła ciało (gdyby opuściła je całkowicie, oznaczałoby to śmierć), a zatem należało odnaleźć tę część duszy i sprowadzić ją z powrotem. Sandra zajęła się zatem odzyskiwaniem dusz osób, które w dzieciństwie przeżyły coś traumatycznego. Rezultaty były zdumiewające. Dziś ta metoda stanowi ważny element szamańskich praktyk leczniczych na Zachodzie.
W rzeczy samej, jeśli spytamy grupę ludzi: - Kto z was czuje, że stracił cząstkę swojej duszy?, charakterystyczne jest, że wszyscy podniosą rękę do góry. Gdzieś głęboko w każdym z nas drzemie świadomość tego problemu. Nawiasem mówiąc, nawet mała trauma może spowodować utratę cząstki duszy i poddaje się leczeniu.

• W jaki sposób szamani osiągają odmienny stan świadomości?

- W 90% odmienny stan świadomości, grający tak doniosłą rolę w szamanizmie, osiągany jest za pomocą technik zmieniających świadomość, jak na przykład powtarzany jednostajnie dźwięk instrumentów perkusyjnych, najczęściej bębna. W 10% szamani posługują się narkotykami.
Zapoznałem się z pracą szamana w 1961 roku, gdy przebywałem wśród Indian Combo we wschodnim Peru. Używałem wtedy tamtejszych środków psychodelicznych. Kiedy wróciłem do Stanów Zjednoczonych i nie miałem już swojej ayahuaski, eksperymentowałem z bębnieniem. Ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu, to naprawdę działało. Nie powinienem być zdziwiony, ponieważ bębny są używane przez szamanów prawie na całym świecie. Wszystko, co stosują szamani, jest używane tylko dlatego, że przynosi rezultaty.
Wracając do techniki odszukiwania części duszy - wymaga ona osiągnięcia odmiennego stanu świadomości i zajrzenia do ciała pacjenta. Najczęściej czyni się to, aby w ciemnościach zredukować bodźce z realnej rzeczywistości - światło, dźwięki - i pogrążyć się w rzeczywistości niewidzialnej. Z punktu widzenia szamanów bardzo istotne jest wydostanie się ze Środkowego Świata podczas podróży mającej duchowy cel. W dawnych czasach podróżowali po Środkowym Świecie, aby przekonać się, co robią ich krewni, mieszkający w odległych miejscach, lub by zlokalizować stada wędrownych zwierząt. Ale dziś pracujemy głównie w Dolnym i Górnym Świecie, dokąd szamani podróżują od starożytnych czasów. Często wolą nie zbliżać się do duchów ze Środkowego Świata, bo wiele z nich straciło orientację i moc. Natomiast w Dolnym i Górnym Świecie można spotkać istoty pełne współczucia, mocy i mądrości.
Niektórzy pomagają zmarłym. Nazywa się ich przewodnikami dusz. Proszę pamiętać, że z ich punktu widzenia człowiek znajdujący się w śpiączce jest martwy. Szaman podejmuje się odszukać jego duszę i zapytać, czy ma ochotę wrócić do zwykłego świata. Szamanizm nie jest systemem, który zachęcałby do zatrzymania człowieka w tej rzeczywistości niezależnie od jego woli, bowiem szaman wie, że to niekoniecznie najlepsza rzeczywistość. Jeśli osoba w śpiączce chce wrócić, jego zadaniem jest jej w tym pomóc. Ale jeśli nie chce, albo, co częstsze, jeśli umiera lub już jest martwa, wówczas szaman wskazuje jej miejsce, gdzie będzie mogła zostać, zamiast dryfować po Środkowym Świecie.
Jeśli jakaś osoba utraciła moc albo duszę czy część duszy, przypomina próżnię wchłaniającą zagubione byty. Możemy wtedy mówić o opętaniu. Szaman uświadamia owej istocie, że już nie żyje i prowadzi ją do miejsca, gdzie połączy się z tymi, których kocha. Kiedy to się dokona, czyli kiedy jego klient nie jest już opętany, przywraca mu zgubioną cząstkę duszy oraz kontakt z mocą, dzięki czemu nie dochodzi do kolejnych opętań.
Egzorcyzmy mają nieco odmienny charakter w różnych kulturach, ale podstawowa zasada jest ta sama. Mam nadzieję, że pewnego dnia nasza kultura uzna użyteczność szamanów i pozwoli im zajmować się duchowymi aspektami choroby we współpracy z medycyną.

• Dlaczego, Pańskim zdaniem, nie czynimy tego obecnie?

- Tak się nieszczęśliwie złożyło, że nauka, która powstała częściowo w reakcji na działalność kościoła w Europie, ogłosiła od razu, że dusze i duchy nie istnieją, a zatem żadna teoria biorąca je w rachubę nie może być uznana za naukową. Było to naukowe wyznanie wiary sformułowane w XVIII stuleciu. Proponuję uznać, że teraz, na progu XXI wieku, nadszedł czas, by porzucić tę naukę, która opiera się na wierze (że duchów nie ma) i zająć się nauką prawdziwą, nie zakładającą a priori, że pewne typy przyczyn nie mogą istnieć.

• Skąd, z punktu widzenia szamana, bierze się choroba, którą wyciąga on z ciała?

- Szaman uważa, że ludzie noszą w sobie duchowość, niezależnie czy zdają sobie z tego sprawę, czy nie. Kiedy ludzie się złoszczą, odczuwają zazdrość lub wrogość, emocje te wyładowują się nie tylko werbalnie i fizycznie, lecz także w sferze duchowej. Innymi słowy, jeśli ktoś nie zna szamańskich zasad, może zrobić krzywdę drugiemu człowiekowi na poziomie duchowym.
Plemiona Utsur, Shuar i Jivaro we wschodnim Ekwadorze, wśród których mieszkałem przez długi czas, wspomniane wyładowania negatywnych emocji nazywają magicznymi strzałami. Czasem uzdrowiciele ulegają złości, tracą panowanie nad sobą i używają swej mocy w niewłaściwy sposób. To wielki błąd, nie tylko etyczny, lecz również z punktu widzenia własnego bezpieczeństwa. Nieważne, jak słuszna w danym momencie zdaje się nasza złość, gdyż duchowe isto¬ty, które są reprezentantami wielkiego,
pełnego miłości, ukrytego Wszechświata - odejdą. Jesteśmy wówczas jak rozładowane baterie. Nadal mamy jakąś moc, możemy czynić szkody, ale źródło mocy nie dostarcza nam już energii. Widziałem to wiele razy w Amazonii. Szamani czynią niekiedy w gniewie coś złego, ale prędzej czy później to zło wraca do nich w postaci choroby, a nawet śmierci. Bywa, że konsekwencje spadają także na najbliższą rodzinę szamana.
Nie oznacza to, że złość jest uczuciem zakazanym. Trzeba jednak panować nad sobą i pamiętać, że są granice, których przekraczać nie należy. Można się z kimś pokłócić, nawet dać werbalny upust złości, ale jednocześnie trzeba zachować duchową kontrolę.

• Jeśli słusznie rozumuję, szamani przywracają człowiekowi wewnętrzną spójność i siłę, usuwając wszystko, co nie działa jak należy w danej osobie. Zgodnie z tą koncepcją ktoś, komu przy¬wrócono moc, może uzdrawiać się sam.

- Dla zewnętrznego obserwatora może to wyglądać tak, jakby ów człowiek uzdrawiał się sam. Ale pojęcie samo-uzdrawiania wyklucza działanie duchów. Z szamańskiego punktu widzenia nikt nie może obejść się bez pomocy duchów, niezależnie, czy zdaje sobie z tego sprawę, czy nie. W samouzdrawianiu nie ma nic złego, dopóki działa. Idea ta uczy ludzi odpowiedzialności za własną chorobę, ale także za własną śmierć. Śmierć jest upadkiem. Z szamańskiego punktu widzenia nie jesteśmy aż tak ważni. Nie jesteśmy najważniejszymi istotami we Wszechświecie. Szaman żywi skromniejsze przekonanie, że to, co wygląda na samoleczenie, jest w gruncie rzeczy efektem działania duchów. A rola szamana polega oczywiście na przyśpieszeniu tego procesu.

• Więc człowiek nie uzdrawia się sam?

- Może w niektórych wypadkach. Nie chcę niczego orzekać. Samouzdrawianie oznacza bardzo specyficzną wizję rzeczywistości, ale w sumie stanowi jakiś krok naprzód. Uznaje się, że mózg ma połączenie z całym ciałem.

• Czy może Pan opowiedzieć o różnicach między zwykłą a niezwykłą rzeczywistością, zwłaszcza pod kątem medycyny?

- Niezwyczajna rzeczywistość jest tak samo empiryczna, jak zwyczajna, to znaczy osoby zdolne się w niej znaleźć doświadczają wrażeń zmysłowych, widzą, dotykają, słyszą, czują. Odbiór rzeczywistości niezwyczajnej jest całkowicie indywidualny, to znaczy: aby dwie osoby postrzegały jakąś rzecz tak samo, muszą na nią tak samo emocjonalnie reagować. Na przykład słowo matka wywoła w mojej i w pańskiej głowie obrazy podobne, ale nie identyczne.
Określenie: niezwyczajna rzeczywistość jest użyteczne, bowiem przypomina, że przepustką do niej jest szamań¬ski stan świadomości. Taki stan oznacza większą wyrazistość myśli. Przez wiele lat ludzie czuli się zakłopotani, gdy szaman oznajmiał, że przeżył trzy lata w niezwyczajnej rzeczywistości, podczas gdy w naszej minęło tylko pół godziny.

• W jaki sposób lekarz czy pielęgniarka mogą wykorzystać umiejętności szamana?

- Niekiedy nazywam nieformalnie naszą fundację Uniwersytetem Szamanizmu. Używam tego określenia, ponieważ najważniejszym z naszych celów jest propagowanie szamanizmu poprzez szkolenie. Wielu spośród uczących się to lekarze i inni specjaliści. Sami muszą odkryć, w jaki sposób włączyć wiedzę, którą im przekazujemy, do swojej codziennej praktyki. Nie dajemy gotowej recepty.
W ciągu następnych kilku lat planuje¬my zorganizowanie międzynarodowej konferencji - spotkania osób, które u nas studiowały i które zajmują się leczeniem. Osoby te mogłyby opowiedzieć, jak wykorzystują zdobyte u nas umiejętności w praktyce leczniczej.

• Wiem, że prowadzicie badania dotyczące wykorzystywania bębnów w leczeniu...

- Dzięki wsparciu fundacji kanadyjskiej prowadzimy badania nad podróżami odbywanymi przez szamanów za pomocą techniki bębnów. Moja żona, dr Sandra Harner, jest dyrektorem Projektu Badań nad Szamanizmem i Uzdrawianiem. Interesuje ją przede wszystkim wpływ podróży szamańskich i bębnów na reakcje układu odpornościowego i reakcje emocjonalne. Ale wdawanie się w szczegóły byłoby przedwczesne. Jest rzeczą zdumiewającą, że najstarszy - obok zielarskiego - system leczniczy na świecie nie był dotąd przedmiotem regularnych badań. Mam wielką nadzieję, że już wkrótce nadejdzie dzień, gdy przyczynowość duchowa w chorobach przestanie być odrzucana przez naukę.
Ludzie często przychodzą do szamanów, gdy wszystko inne zawiodło. Mamy przypadki, że testy laboratoryjne, które przed rozpoczęciem leczenia u szamana przynosiły wynik pozytywny, potem dawały wskazania negatywne. Lekarze są skłonni w takich przypadkach uznawać, że pierwotna diagnoza była mylna. Praktycznie nie da się udowodnić, że zmiana jest efektem działań szamana. Ludzie często pytają: - Skąd wiesz, że to działa? Po prostu praktykuję szamanizm przez bardzo wiele lat.

• Nad czym pracuje Pan obecnie?

- Skoncentrowałem się na cudach. Od kilku lat usiłuję ustalić, jakie warunki muszą zaistnieć, by cud się wydarzył. Przeanalizowaliśmy niemal wszystko, co pojawia się na ten temat w literaturze szamańskiej czy religijnej. Począwszy od następnego roku będziemy pracowali nad tym projektem z najbardziej zaawansowanymi studentami. Nie mogę publicznie ogłosić dotychczasowych wyników - jest jeszcze zbyt wcześnie - ale w bardzo dużym stopniu dotyczą one duchów.
Myślę, że warto powiedzieć coś więcej o duchach, jest to bowiem świat całkowicie obcy większości ludzi. Czym jest duch? W 1961 r., przebywając wśród Indian Conibo, we wschodnim Peru, w Amazonii, uczyłem się stosować ayahuaskę pod opieką pewnego szamana i każdej nocy pracowaliśmy z innymi duchami natury: duchem czarnej pantery, duchem delfina, duchami różnych drzew itd. Przychodziły, widzieliśmy je. Aż pewnego dnia poznałem ducha silnika lodzi, potem ducha radia i ducha samolotu. Wtedy zrozumiałem, że wszystko, co widzimy w kompletnych ciemnościach lub z zamkniętymi oczami, technicznie jest duchem. To brzmi tak, jakby chodziło o jakiś obraz w powietrzu, ale szaman wie, które duchy mają moc, a które nie. Odkrywa też, które duchy w jakich sytuacjach mogą pomóc.

• Co się dzieje, gdy szaman nawiąże już kontakt z duchami?

- Moc istniejąca w niezwyczajnej rzeczywistości przenika wówczas do zwyczajnej. Szaman jest w stanie przesunąć moc z jednej do drugiej. Kiedy już to zostanie przeprowadzone, następuje wyzdrowienie lub zdarza się tak zwany cud.

• Pańskie zainteresowanie cudami wzięło się niewątpliwie z osobistych doświadczeń. Czy mógłby Pan opowiedzieć o jednym z cudów, których był Pan świadkiem?

- Jedna z naszych studentek, Carol Herkimer, ćwiczyła wraz z innymi uczniami z klasy podstawowej stan, który nazywamy duchem - łódką. Jest to technika stosowana przez australijskich aborygenów, na północnozachodnim wybrzeżu Ameryki Północnej oraz w górnej Amazonii. Grupa szamanów wyprawia się wspólnie do Górnego lub Dolnego Świata, poza czas. Ich celem może być uleczenie kogoś lub uzyskanie nowej wiedzy. Kiedy cała grupa ludzi, odpowiednio przygotowanych i umiejących nawiązać kontakt z duchami, podróżuje razem, by pomóc jakiemuś człowiekowi, skuteczność ich działania jest potężna.

Korzystaliśmy ze studia tańca zwanego The Kiva w dolnym Manhattanie na Canal Street. Jak wiele innych studiów tańca, The Kiva miało gładko wypolerowane podłogi, więc musieliśmy cały czas bardzo uważać, żeby ich nie porysować. Carol dochodziła do siebie po okropnym wypadku drogowym i nie mogła siedzieć z innymi na poduszkach na podłodze. Musiała siedzieć na krześle z nogami unieruchomionymi między metalowymi rurkami. A zatem wyruszyliśmy w podróż, by po powrocie do rzeczywistości podzielić się wrażeniami.
Carol podróżowała przez morze ognia. Kiedy wróciła, podłoga pod jej krzesłem dymiła, a aluminiowa rurka wypaliła w podłodze regularny kanalik. Ale Carol nic się nie stało. Właściciele studia byli wściekli, a kanalik w podłodze jest do dziś.
Kiedy zaczynasz podróże szamańskie, to, jeśli jesteś osobą budzącą w duchach współczucie i chęć pomocy, nauczysz się mnóstwa rzeczy, o które nie pytałeś i których się nie spodziewałeś. A kiedy już raz przejdziesz przez te drzwi - czymkolwiek one są - duchy nauczą cię tego, do czego będziesz przygotowany, odmieniając twoje życie. Nawet jedna podróż może zacząć je zmieniać

Tłumaczenie:
Dorota Rybicka

Wywiad ten ukazał się na stronach internetowych Foundation for Shamanic Studies: info@shamanicstudies.com.
Tytuł oryginału: Shamanic Healing: We Are Not Alone.
Adres Fundacji: PO Box 1939, Mili Valley, CA 94942, tel.: 415-380-8282.
Po raz pierwszy został on wydrukowany w Alternative Thérapies in Health and Medicine (Terapie alternatywne w uzdrawianiu i medycynie).

into the wild

2009-06-08T19:40:00.004+02:00

Into The Wild to opowieść inspirowana prawdziwą historią. Christopher McCandless po ukończeniu studiów przekreśla swoje dotychczasowe życie i wyrusza w drogę by przeżyć duchowe oczyszczenie. W kwietniu 1992 roku dociera na Alaskę gdzie ma rozpocząć życie z dala od cywilizacji...

Polecam. Jeden z najlepszych filmów jakie widziałem.

"Dwa lata wędruję po świecie. Żadnego telefonu, żadnego basenu, żadnych domowych zwierzaków, żadnych papierosów. Totalna wolność. Esteta, podróżnik którego domem jest droga. Uciekł z Atlanty. Nie będziesz powracał, pamiętaj sobie, najlepiej jest na zachodzie. Teraz, po dwóch latach wędrówki, nadchodzi najważniejsza i największa przygoda. Ostateczny bój, aby zabić fałszywe istnienie wewnętrzne i zwycięsko zakończyć rewolucję duchową. Dziesięć dni i nocy w pociągach towarowych i autostopem przywiodło go na wielką, białą północ. Nie będzie już zatruwany przez cywilizację, od której ucieka; wchodzi samotnie w krainę, by zagubić się w dziczy"
Alexander Supertramp, maj 1992

Perseweracja mistyczna, 1984

2009-05-30T18:48:00.001+02:00

(fragmenty)
Instalacja: oryginalny stolik nocny, zestaw medykamentów, tekst, wideo (pętla 50', dźwięk)

Jedna z prac powstałych podczas gdy Libera opiekował się swoją całkowicie zniedołężniałą babką Reginą . Zarejestrowana obsesyjna czynność - obracanie nocnikiem wokół jego osi - ma tu niemal mistyczny charakter, było to zarazem jedyne zajęcie, które Regina wykonywała samodzielnie. Czynność ta, mimo iż nieświadoma, pozostawała w związku z odruchami religijnymi - zastąpiła wcześniejsze obracanie różańca na szyji, który został odebrany chorej, w momencie kiedy manipulowaniem nim zaczęło grozić uduszeniem.

wiosna

2009-05-25T20:22:00.012+02:00

Miłość

Tylko rób tak żeby nie było dziecka
tylko rób tak żeby nie było dziecka

To nieistnijące niemowlę
jest oczkiem w głowie naszej miłości
kupujemy mu wyprawki w aptekach
i w sklepikach z tytoniem
tudzież pocztówki z perspektywą na góry i jeziora
w ogóle dbamy o niego bardziej niż jakby istniało
ale mimo to
...aaa
płacze nam ciągle i histeryzuje
wtedy trzeba mu opowiedzieć historyjkę
o precyzyjnych szczypcach
których dotknięcie nic nie boli
i nie zostawia śladu
wtedy się uspokaja
nie na długo
niestety.

http://krakow.gumtree.pl/f-Przyjaciele-Randki-poszukuj-pewnej-osoby-W0QQCatIdZ9045

***

poszukiwana dziewczyna która była na Kazimierzu na rowerze z chłopakiem siedziałas przy stoliku na zewnatrz knajpki, bokiem do mnie i piłas chyba sok:)Ja wysoki szczupły brunet byłem wtedy też na rowerze ze znajomym i kupowałem zapiekanke, a chwile pózniej spotkalismy sie znowu koło murku nad wisłą gdzie jest smok:)przejezdzałas koło mnie,,zatrzymałas sie na chwile i tak ładnie uśmiechnęłas.odezwij sie..:)

***

Dzisiaj na przystanku Cracovia wsiedliśmy razem do 292 ok. 8.00 rano.
Przez kilka sekund patrzyliśmy sobie w oczy....Twoje spojrzenie miażdży.

***

zobaczyłam Cię w sobotę ok 21 na rynku, szedłeś chyba z kimś, chociaż nie jestem pewna bo wszędzie było pełno ludzi
jestes łysy, wysoki, siłownia nie jest Ci obca;)
miałes ciemną marynarkę
rozmawiałeś przez telefon
wiek chyba powyżej 30

i co najważniejsze - miałeś coś w oczach, inteligentny wyraz twarzy;) (dzisiaj to rzdakosc:))

odezwij sie:)

pozdrawiam

***

Siemka szukam dziewczyny ktora (20.05.2009 środa) przyszła do swojej koleżanki ktora rozdawała ulotki przy wejściu
do metra centum w strone młocin .
Ja tez tam stałem i rozdawałem ulotki , ty chciałaś zebym z tobą poszedł ale nie poszedłem
zrobiłem najwiekszy błąd w moim życiu i teraz tego żałuje .
JA brunet byłem ubrany w brązowe sztruksowe spodnie i czarną bluzke TY blądynka ubrana w
czarne spodnie szarą bluze i huste na szyi .
Jeżeli to czytasz to prosze napisz
e-mail: magnus8891@o2.pl
gg: 5980039

Prosze Napisz

Rafał

***

Interesująca blondynko, z dwoma Żywcami i paluszkami, kurs tramwaju "8" z Bronowic, wysiadłaś na Placu Inwalidów. Dzień wczorajszy, godzina ok. 22. Spotkaliśmy się kilka razy wzrokiem, jeżeli to czytasz, odezwij się!

***

sobowtór Johna Lennona

mężczyzno!
poszukiwany jak w temacie
look z lat 1963-1965 + niebanalna osobowość :)

po spełnieniu wymagań zagwarantowane niezapomniane noce z atrakcyjną studentką ;)

p.s. możliwość rozdziału potencjalnych udziałów, dziewczęta, piszcie ;) ;)

***

Chcę dla kogoś zwariować.
Nie musi być jak w filmie, po prostu spraw bym za Tobą szalała.Jeśli potrafisz.
Ja potrafię.

***

2009-05-22T12:56:00.003+02:00

Kiedy ktoś szuka [...] wówczas łatwo może się zdarzyć, że oczy jego widzą już tylko to, czego szukają, że nie jest w stanie niczego znaleźć, nic do siebie dopuścić, bo myśli tylko o tym, czego szuka, bo ma przed sobą cel, bo jest opętany myślą o celu. Wszak szukać znaczy mieć cel. Zaś znajdować, to być wolnym, być otwartym, nie mieć żadnego celu.
***
Kiedy jaźń zostanie pokonana i umrze, kiedy ucichną wszelkie zapały i drgnienia serca, musi obudzić się to coś ostatecznego, ten rdzeń istnienia, który nie jest już jaźnią, ta wielka tajemnica.
***
Myślę, że nie ma naprawdę takiej rzeczy, którą nazywamy „nauką”. Jest tylko wiedza [...], to atman, który jest w tobie i we mnie i w każdym istnieniu. I dochodzę do przekonania, że największym wrogiem tej wiedzy jest wola wiedzy, że najgorsze, co możemy zrobić, aby ją posiąść, to uczyć się.
***
Oto przeciwieństwo każdej prawdy jest równie prawdziwe! Prawdę można przecież wypowiedzieć i ubrać w słowa tylko wtedy, gdy jest to prawda jednostronna. Wszystko, co ma postać myśli i daje się wyrazić słowami, jest jednostronne, jest połowiczne, brakuje mu całości, dopełnienia, jedności. [...] Ale sam świat, to, co jest wokół nas i w nas w środku, nigdy nie jest jednostronne.

H.Hesse

raczkowski po raz pierwszy

2009-05-21T12:56:00.005+02:00